Δημήτρης Γρηγορόπουλος

Μπορεί να τεθεί το ερώτημα: Αφού τα μέτρα που λαμβάνει ή θα λάβει η κυβέρνηση περιορίζουν τη βία και την αντι­δημοκρατική δράση της Χρυσής Αυγής, γιατί να μην τα στηρίξει και η Αριστερά;

Όπως έγραφε και η Αυγή (22/9, σελ. 64): «Χρει­άζεται να μαζευτούν κάποιες αστοιχείωτες ταυτίσεις ανάμεσα σε νεοναζί και νεοφιλελεύθερους, ανάμεσα στο φασισμό και τον αστικό συντηρητισμό».

Όμως συχνά οι φωνές που μέμφονται τη ριζοσπαστική Αριστερά για μονολιθικότητα, διαπράττουν το αντίστροφο αμάρτημα: Απολυτοποιούν τη διαφορά και αγνοούν την κοινή καπιταλιστική βάση αστικού νεοφιλελευθερισμού και νεο­φασισμού. Γι’ αυτό, ευελπιστούν ότι κάποια μορφή σύγκλισης με τις αστικοδημοκρατικές δυνάμεις υπό την ηγεμονία της Αριστεράς, θα συμβάλει στην προάσπιση της δημο­κρατίας και θα φέρει στην εξουσία την Αριστερά ως την κατ’ εξοχήν δύναμη της ομαλότητας και της δημοκρατικής εγγύησης.

Οπωσδήποτε, μέτρα που περιορίζουν την εγκληματική δράση της Χρυσής Αυγής, έστω κι αν λαμβάνονται από μια νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση, πρέπει να επιδοκιμάζονται. Άλλο όμως αυτό και άλλο η έστω άτυπη σύγκλιση και η με οποιαδήποτε έννοια κοινή με τα αστικά κόμματα (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής.

Όποτε όμως η Αριστερά δεν αρκείται στην επιδοκιμασία μέτρων υπέρ της (αστικής) δημοκρατίας, αλλά προσηλώνει συνολικά την πολιτική της στην υπεράσπισή της, απεμπολεί την πολιτική αποστολή της, μετατρέπεται σε υποζύγιο της αστικής πολιτικής, αλλά ούτε και τη δημοκρατική ομαλότητα διασώζει και διευρύνει.

Η στήριξη της Ένωσης Κέντρου από την προδικτατορική ΕΔΑ στο όνομα της δημοκρατικής ομαλότητας και της διεύρυνσής της, ωφέλησε μονόπλευρα την Ένωση Κέντρου, χωρίς να αποτρέψει τη στρατιωτική δικτατορία.

Παρόμοια, η πολιτική της ΕΑΔΕ από το ΚΚΕ εσ. (πρόγονο του ΣΥΡΙΖΑ) για την αποτροπή επανόδου του στρατιωτικού καθεστώτος, απλώς συνέβαλε στην εγκαθίδρυση της αυταρχικής καραμανλικής δημοκρατίας, περιορίζοντας και το ίδιο το ΚΚΕ εσ. σε ρόλο ουραγού της αστικής πολιτικής.

Η προσάρτηση της Αριστεράς στην αστική πολιτική σωτηρίας της δημοκρατικής ομαλότητας και αποτροπής της όποιας μορφής εκτροπής, αν δεν ενταχθεί σ’ ένα πρόγραμμα ριζοσπαστικών τομών, εκφυλίζεται αναπόφευκτα σε αστική πολιτική, που αξιο­ποιείται από την άρχουσα τάξη και τους πολιτικούς της εκπροσώπους για την αναστολή της κινηματικής ανάπτυξης και της ριζοσπαστικής αλλαγής με επίκληση του φόβου της «δημοκρατικής αποσταθεροποίησης» από τις κοινωνικές και πολιτικές εντάσεις.

Ιδιαίτερα σήμερα είναι δυνατόν η Αριστερά να προσβλέπει και σε αστικά κόμματα (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) για την αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής, που με τη νεοφιλελεύθερη μνημονιακή πολιτική τους οδήγησαν στην άνδρωσή της;

Έπειτα, ποια δημοκρατική ομαλότητα να υποστηρίξει κανείς από κοινού με τα νεοφιλελεύθερα κυβερνώντα κόμματα;

Η νεοφιλελεύθερη μνημονιακή πολιτική με τη βάρβαρη αντιλαϊκότητά της και τον άκρο αυταρχισμό της είναι από το χαρακτήρα της αστείρευτη πηγή τροφοδοσίας της όποιας μορφής ακροδεξιάς.

Αυ­τή η πολιτική έχει καταστήσει την αστική δημοκρατία (που από τη φύση της δεν είναι και το απαύγασμα της δημοκρατίας) ένα «πουκάμισο αδειανό»: Παροπλισμό ουσιαστικά του κοινοβουλίου, ακόμη και του υπουργικού συμβουλίου, καρατόμηση προ δεκαετιών κατακτημένων εργασιακών δικαιωμάτων, οργάνωση της εργασίας με τον εργοδοτικό εκβιασμό, επικυριαρχία των Βρυξελλών και απεμπόληση της δυνατότητας, έστω τυπικής, του ελληνικού λαού να καθορίζει την πολιτική πορεία της χώρας, διακυβέρνηση με πρωτεύοντα ρόλο της καταστολής και της τρομολαγνείας, υιοθέτηση της κρατικής βίας κατά των μεταναστών και δημιουργία νεοναζιστικού τύπου στρατοπέδων συγκέντρωσης, με κατάργηση κάθε έννοιας ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αυτά είναι τα ρετάλια της αστικής δημοκρατίας υπό την κυριαρχία της νεοφιλελεύθερης πολιτικής.

Για να μην παρεξηγούμαστε: Και τα ρετάλια της αστικής δημοκρατίας είναι προτιμότερα από ένα καθεστώς εκτροπής. Είναι όμως αδιανόητο για ένα τέτοιο πολιτικό status να ευνουχίζει η Αριστερά την ανατρεπτική πολιτική της. Η αντιμετώπιση του προβλήματος της δημοκρατίας από τη διάσωση της όποιας αστικής δημοκρατίας ως την κατάκτηση ανώτερων δημοκρατικών δικαιωμάτων, όπως ο εργατικός έλεγχος, δεν είναι δυνατόν βέβαια να εξασφαλιστούν από το νεοφιλελευθερισμό (και την όποια «σύγκλιση» με αυτόν), αφού ο νεοφιλελευθερισμός καταρ­ρακώνει την ίδια την αστική δημοκρατία και το σύνταγμα της.

Το ζήτημα της δημοκρατίας μόνο στα πλαίσια μιας ριζοσπαστικής αριστερής πολιτικής μπορεί να αντιμετωπιστεί. Μόνο με ριζικές τομές αντιμετωπίζεται. Η «κατάργηση» του Μνημονίου δεν οδηγεί περίπου αυτόματα στην ανάταση της δημοκρατίας, όπως ισχυρίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ, ούτε βέβαια αρκεί η αποκατάσταση καταργημένων δικαιωμάτων. Το εργατικό λαϊκό κίνημα με τη συνειδητοποίηση της δύναμης του, αλλά και με το θεσμικό εξοπλισμό του θα πρέπει να αναδειχτεί σε πρωταγωνιστή μιας δημοκρατικής λαϊκής διακυβέρνησης. Η ενεργοποίηση των λαϊκών στρωμάτων στην κατεύθυνση μιας πολιτικής που αποδειγμένα θα υπηρετεί τα συμφέροντα τους θα οδηγεί σε ανώτερες δημοκρατικές κατακτήσεις και θα ξεριζώνει τη σπορά του νεοναζισμού στις λαϊκές μάζες.

Η νεοφιλελεύθερη διαχείριση οξύνει στο έπακρο τις κοινωνικές αντιθέσεις.

Το κεφάλαιο στην επίθεση του κατά της εργατικής τάξης αξιοποιεί, εκτός των άλλων, και τη Χρυσή Αυγή, που πα­ρά τη σχετική της αυτοτέλεια, είναι σαφώς συστημική δύναμη. Η κοινωνική ένταση, με την παρουσία μάλιστα μιας ενισχυμένης Χρυσής Αυγής, ασφαλώς συνεπάγεται κινδύνους.

Όμως σε αυτήν την καμπή, τι πρέπει να πράξει η Αριστερά;

Να αναλάβει το ρόλο του προστάτη της δημοκρατικής ομαλότητας, όπως διατείνεται η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, να επιδοθεί στην περιστολή των αγώνων, ώστε με την «υπεύθυνη» διαχείριση ήσυχα κι ωραία να αναλάβει τη διακυβέρνηση;

Ή, απεναντίας, να κλιμακώσει τους κοινω­νικούς και πολιτικούς αγώνες, ώστε να ανατραπεί η νεοφιλελεύθερη πολιτική, που υποστηρίζουν τα αστικά κόμματα και ιδιόμορφα και το νεοναζιστικό παρακλάδι;

Η πάλη για τη δημοκρατία και η αντιφασισπκή πάλη, πρέπει να διεξάγεται και αυτόνομα, αλλά και στα πλαίσια του γενικού αγώνα κατά της νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Δεν είναι ώρα για φοβική αναδίπλωση του κινήματος αλλά για αντεπίθεση.

Αν η Αριστερά ενωμένη και αποφασιστική αντιμετωπίσει δυναμικά το νεοφιλελευθερισμό, αν προστατεύει ανυποχώρητα τα δικαιώματα των εργαζομένων, αν αντιδρά αποτελεσματικά στο νεοφιλελεύθε­ρο αυταρχισμό, υπερασπίζει την εθνική ανεξαρ­τησία, απαιτεί την εξυγίανση της πολιτικής ζω­ής, θα ανατρέψει τη νεοφιλελεύθερη πολιτική, αλλά θα αφαιρέσει και το έδαφος, όπου γονιμοποιεί την «αντισυστημική» δημαγωγία της η Χρυσή Αυγή…

*Το κείμενο βασίζεται σε άρθρο που δημοσιεύτηκε στο ΠΡΙΝ στις 22/9/13 με τίτλο “Το φόβητρο της Χρυσής Αυγής”

http://aristeroblog.gr/node/1996