Της Αλεξάνδρας Πολιτάκη – iskra.gr

”Το μέλλον ξεκίνησε”. Με αυτήν τη φράση του Jurgen Habermas από την κριτική του στη νεωτερικότητα, δια στόματος Αλέξη Τσίπρα αυτή τη φορά, ξεκίνησε την προεκλογική του εκστρατεία ο ΣΥΡΙΖΑ. Μια φράση που όλοι εμείς την οφείλουμε στη γοητευτική αφηγηματική του Jurgen Habermas και ο Αλέξης Τσίπρας στο επικοινωνιακό του επιτελείο, αλλά που σχεδόν 30 χρόνια μετά, δεν μοιάζει αυτό που θα λέγαμε “καινούρια” για ένα κόμμα που υπόσχεται μία νέα εποχή. Μοιάζει όμως πάντα πολλά υποσχόμενη για αυτούς που θέλουν να πιστέψουν και αρκετά απειλητική για αυτούς που αρνούνται να δεχτούν. Και υπάρχει και το κρυφό “αισιόδοξο” μήνυμα ότι κάποιοι εκεί, στο επικοινωνιακό επιτελείο ή στον πρωινό καφέ, διαβάζουν και Habermas.

Το παρόν πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ δεν υπόσχεται ριζοσπαστικές αλλαγές στις υπάρχουσες πολιτικές και όταν αυτές κάπου μοιάζουν να διαφαίνονται, προσπαθεί να κινηθεί με το όποιο κέρδος. Υπόσχεται όμως να κάνει τα αναγκαία και αυτονόητα, σε μία κοινωνία που ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της ζει πια σε μακροχρόνια, συνεχιζόμενη εξαθλίωση και φτώχεια και ένα άλλο πολύ νεώτερο χρειάζεται ένα μέλλον που θα το βγάλει από την απελπισία, θα το κρατήσει εντός της χώρας και ακόμα παραπέρα, θα το χρησιμοποιήσει για την οικοδόμηση του μέλλοντος. Εξαγγέλλει το αυτονόητο απέναντι σε μία κυβέρνηση που αρνείται να το δει, αρνείται να το αναγνωρίσει, θριαμβολογεί χωρίς ίχνος αυτοκριτικής, πατώντας πάνω σε αυτήν τη φτώχεια και σε αυτήν την εξαθλίωση. Σε μία κυβέρνηση που τελικά ταυτίστηκε με τα συμφέροντα των δανειστών και προτίμησε να βάλει τη χώρα στα συσσίτια, να τη γύρισε σε έναν εργασιακό μεσαίωνα, να την κάνει βορά των κερδοσκόπων. Αυτό το αυτονόητο είναι που δίνει στον ΣΥΡΙΖΑ τη διαφορά στην παρούσα μέρα. Τι γίνεται όμως με την επόμενη;

Σε αυτήν την επόμενη μέρα φαίνεται να κοιτούν όσοι επιμένουν να επιζητούν από τον ΣΥΡΙΖΑ ριζοσπαστικές πολιτικές και δομικές αλλαγές για την κοινωνία. Σε αυτήν την επόμενη μέρα φαίνεται να κοιτούν και εκείνοι που επιζητούν μία σαφή και ξεκάθαρη απάντηση στα “αν” και στα “ίσως” της διαπραγμάτευσης του ΣΥΡΙΖΑ με τους δανειστές. Σε αυτήν την επόμενη μέρα φαίνεται ότι συναντιούνται πολλά περισσότερα οράματα και προσδοκίες για το μέλλον, απ΄ όσα αυτονόητα συναντιούνται στο σήμερα. Και παρά το γεγονός ότι η εκλογική μάχη είναι η μάχη του σήμερα, η Λυδία λίθος όπου θα κριθεί και το σήμερα και η επόμενη μέρα, θα είναι τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ.

Μόλις πριν λίγες μέρες δόθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ στη δημοσιότητα ο Κώδικας Δεοντολογίας, ένα κείμενο σταθερών κανόνων για όσους προτίθενται να είναι υποψήφιοι βουλευτές του. Αλλά ταυτόχρονα και ένα κείμενο δεσμευτικό, περιοριστικό, που προσπαθεί να στενέψει τα περιθώρια για διαφωνίες στο μέλλον. Και είναι βέβαιο ότι τα ηγετικά κλιμάκια του ΣΥΡΙΖΑ έμαθαν πολλά σε αυτές τις διαφωνίες, σε αυτές τις αναμετρήσεις χαρακωμάτων που συμβαίνουν εντός του και προσπαθούν πλέον εκ των προτέρων να μη βρεθούν στις ίδιες ή σε παρόμοιες δύσκολες θέσεις που βρέθηκαν τον προηγούμενο καιρό. Να περιοριστούν οι διαφωνίες και η επιρροή τους, να γίνει πιο εύκολη η διαχείρισή τους, να μην υπάρξουν, αλλά και να μη χρειαστούν διλλήματα.

Είχαν προηγηθεί θέσεις και απόψεις που επισήμαναν την ανάγκη τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ να απευθύνονται στη βάση του, να τη λάβουν υπόψη, να είναι ανοικτά και δημοκρατικά στις προτάσεις του κόσμου του και των τοπικών κοινωνιών. Κάτι σαν κώδωνας κινδύνου εκ των έσω όμως. Ακολούθησε η αποχή της Αριστερής Πλατφόρμας από την τελική ψηφοφορία της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ (Σάββατο 03.01.15), όπου συζητήθηκαν τα θέματα των συνεργασιών και των συμμετοχών στα ψηφοδέλτια, καθώς η πρότασή της για «μη συμμετοχή στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ όσων από θέσεις κυβερνητικής ή κοινοβουλευτικής ευθύνης στήριξαν και εφάρμοσαν μνημονιακές πολιτικές», συνάντησε αντιδράσεις από άλλες πλευρές και δέχτηκε παρεμβάσεις.

Αναμφίβολα, ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε τροχιά νίκης, οσμίζεται τον αέρα της, τριγυρίζεται από το όραμά της. Οι δημοσκοπήσεις το κάνουν ακόμη πιο αληθινό επιβεβαιώνοντας σε κάθε μέτρηση το προβάδισμά του. Αλλά με αρνήσεις και απορρίψεις για συνεργασίες στα Αριστερά, με περιχαρακωμένες τις επιλογές για συμμετοχή στα ψηφοδέλτια σε επίπεδο κορυφής, χωρίς ριζοσπαστικό πρόγραμμα και καθώς οι ωραίες φράσεις άλλων δεν φτάνουν, το μέλλον μοιάζει να δυσκολεύεται να βρει τον βηματισμό του. Αν θα τα καταφέρει και προς τα που θα πορευτεί θα φανεί πολύ γρήγορα στα ψηφοδέλτιά του ΣΥΡΙΖΑ. Και από αυτά θα κριθούν οι συσχετισμοί, θα μετρηθούν οι δυνάμεις, θα εκτιμηθούν οι ισορροπίες, θα καταλογιστούν νίκες και ήττες και θα καταλάβουμε τι επικράτησε στη σύγκρουση του ριζοσπαστισμού με το περιορισμένο του αυτονόητου. Και όλα αυτά τελικά, στην αναμέτρηση αυτής και της επόμενης μέρας που είναι πια πολύ κοντά.