του Θάνου Καμήλαλη στα microvia.gr
Κοιμήσου ήσυχος, ναυάγησαν
Χίλιοι άνθρωποι πνίγηκαν προχθές. Λίγο μετά, άλλοι 300 στη Μάλτα. Κάτι θα άκουσες, δεν μπορεί, είναι και μεγάλοι ο αριθμοί. Ταξίδια με προορισμό όχι μια καλύτερη ζωή, αλλά την ίδια τη ζωή, σταματούν στα νεκροταφεία της Μεσογείου: Φαρμακονήσι, Μυτιλήνη, Γαύδο, Λαμπεντούζα, Μάλτα…
Αρρωστήσαμε, γίναμε πιο κυνικοί, μετράμε τη ζωή με το κιλό, σε ένα μπακάλικο αλληλεγγύης. Για τις μερικές δεκάδες που πνίγονται καθημερινά δεν κουνιέται βλέφαρο. Από εκατό, διακόσιους και πάνω μορφάζουμε, για κοινωνική κατανάλωση. Φυσικά “Σαρλί” δεν είμαστε, ούτε θα γίνουμε ποτέ. Αυτά τα θύματα δεν έχουν ονόματα, δεν είναι “δικοί μας”, είναι “ξένοι”, αλλόθρησκοι κι “επικίνδυνοι”. Αυτήν την κοινωνία φτιάχνουμε άλλωστε. Μηδέν χώρος για τον άνεργο, τον συνταξιούχο, τον αδύναμο, τον ανάπηρο, τον μετανάστη, τον διαφορετικό. Όποιος αντέχει τον νόμο της μεταμοντέρνας ζούγκλας, προχωράει. Αλλιώς θάνατος, κοινωνικός ή και σωματικός.
Κοιμήσου ήσυχος, πνιγήκαν
Οι άνθρωποι γίνανε αριθμοί και η ανθρωπιά χάθηκε μαζί τους. Καθημερινά βγάζουμε το αριθμητήριο και μετράμε πόσοι “σκούροι” μπήκαν. Μετά διαβάζουμε για τον “θανάσιμο κίνδυνο”, για τις ορδές βαρβάρων, την πληγή του Φαραώ που θα κατακλύσει και θα καταλύσει τη χώρα. Φανερά ή ενδόμυχα, αναζητούμε μια λύση στο “πρόβλημα”, την απειλή που προσεγγίζει την “περιούσια” γη μας. είτε αυτή λέγεται Αμυγδαλέζα, είτε Μεσόγειος. Η ίδια Δύση που ξεκίνησε τους πολέμους, κατέστρεψε εκατομμύρια ζωές, έστειλε χιλιάδες πρόσφυγες στα καϊκια της Μεσογείου ελπίζοντας ότι η τελευταία θα αναλάβει τα υπόλοιπα. Αν αυτό δεν συμβεί, υπάρχουν πάντα οι πρόθυμοι Σαμαράδες και Πανούσηδες να ολοκληρώσουν τη δουλειά και οι Πρετεντέρηδες να συγκαλύψουν τα εγκλήματα. Πάντα προοδευτικά και ουμανιστικά, στο πνεύμα που κοκορεύεται ότι διαθέτει η ήπειρος.
Κοιμήσου ήσυχος, “γλυτώσαμε”
Άλλωστε δεν φταις, εσύ ποτέ δεν φταις, αυτοί φταίνε που προσπαθούν να μπουν στη χώρα “σου”. Κι “άμα τους λυπάμαι, να τους πάρω σπίτι μου” σωστά; Τα εξοπλιστικά σου, οι κυβερνήσεις σου, τα χρήματα σου, χρησιμοποιήθηκαν για πολέμους σε μέρη μακρινά και ο λογαριασμός έρχεται στο “τραπέζι” σου. Τώρα όμως λουφάζεις, αδιαφορείς, δικαιολογείσαι καταδικάζεις αόριστα, αλλά αποφεύγεις την ευθύνη, που ανάθεμα κι αν την έμαθες ποτέ. Και τώρα τι κάνουμε, θα πεις. Καλή αρχή θα ήταν να ξαναγίνουμε άνθρωποι.
Κοιμήσου ήσυχος, δεν θα ρθουν
Έτσι κι αλλιώς δεν ξύπνησες ποτέ
0 Comments