Του Γιώργη Γιαννακέλλη
Η ανακοίνωση που έδωσε στην δημοσιότητα σήμερα ο εκπρόσωπος Τύπου του Αρείου Πάγου, Παναγιώτης Λυμπερόπουλος, μας θύμισε την γνωστή φράση του Κ. Σημίτη “όποιος έχει στοιχεία να τα πάει στον εισαγγελέα”. Οι Αρεοπαγίτες το λένε κάπως αλλιώς: “Όποιος έχει να εισφέρει αποδεικτικά στοιχεία ότι όλοι οι Δικαστικοί Λειτουργοί του Εφετείου Λάρισας, οι οποίοι αποφάσισαν τον ορισμό εφέτη ως ανακριτή στην υπόθεση των Τεμπών είναι έρμαια εξωδικαστικών εξουσιών, οφείλει άμεσα να τα προσκομίσει στις αρμόδιες θεσμικά αρχές και να τα υποστηρίξει με το βάρος της υπογραφής του”.
Σώπα!!! Να είναι οι δικαστές “έρμαια εξωδικαστικών εξουσιών”;;; Ποιος κακοήθης το ισχυρίστηκε αυτό; Μήπως το ακούσαμε από τον υπουργό “Δικαιοσύνης” Γ. Φλωρίδη ο οποίος έγραφε ότι “ανώτατοι δικαστές, άλλοτε υποκύπτουν και άλλοτε υπηρετούν πρόθυμα τις λογής εξουσίες”;
Και φυσικά δεν μπορούν οι ανώτατοι δικαστές να γίνονται “έρμαια εξωδικαστικών εξουσιών”, άσχετα αν η προαγωγή της ηγεσίας των ανώτατων δικαστηρίων και του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου ενεργείται με προεδρικό διάταγμα ύστερα από πρόταση του Υπουργικού Συμβουλίου, με επιλογή μεταξύ των μελών τους και την σχετική εισήγηση κάνει ο Υπουργός Δικαιοσύνης.
Ρε μπας και δουλευόμαστε;
“Γιατί ο κόσμος δεν έχει εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη”, μας το έγραφε αναλυτικά ο σ. δικηγόρος Κώστας Παπαδάκης. Με ποιο σαρκαστικό τρόπο μας το είχε πει ο προφήτης μας, ενώ μόλις πριν λίγο αναρτήσαμε ένα άρθρο του δημοσιογράφου Θανάση Καραμπάτσου στο οποίο αναρωτιόταν ρητορικά: “ποια εμπιστοσύνη;‘, παραθέτοντας μια σειρά από δικαστικές ετυμηγορίες.
Διαβάζοντας “Στη δικαιοσύνη που αποφάνθηκε ως «στιγμιαίο» το πραξικόπημα της χούντας βγάζοντας λάδι δολοφόνους (Ντερτιλής) και βασανιστές (Μάλλιος);”, είπαμε να σταθούμε, λίγο περισσότερο, ειδικά για τους νέους αναγνώστες μας, σ’ αυτή την απόφαση που “ξελασπώσε” όλους τους χουντικούς που συμμετείχαν στις δικτατορικές κυβερνήσεις, ακόμα και τους πρώην πρωθυπουργούς Κόλλια, Μαρκεζίνη και Ανδρουτσόπουλο
Και να κάνουμε κέρματα την ιστορία στην οποία αναφερόμαστε.
Ηταν, λοιπόν, Ιούλης του 1975, επί κυβέρνησης «Εθνικής Ενότητος», του “εθνάρχη” και ιδρυτή της Ν.Δ. Κωνσταντίνου Καραμανλή. Τότε ένας αστός πολιτικός που έκανε την πολιτική του διαδρομή με αιχμή τον “λόγο του ευαγγελίου”, -η αλήθεια είναι ότι δεν ήταν αρεστός την κατεστημένη Θεολογία, και στην Ιεραρχία της επικρατούσας θρησκείας, επειδή ο ίδιος χαρακτήριζε «αστοχριστιανική», την στάση τους, θεωρώντας ότι έθεταν τη χριστιανική θρησκεία στην υπηρεσία της υπεράσπισης «της καθεστηκυίας τάξης»– εξαπέλυσε μια άνευ προηγουμένου επίθεση στους “ανώτατους δικαστές”, που συντάραξε το πολιτικό κατεστημένο της εποχής, και είχε σαν αποτέλεσμα να καταδικαστεί και να φυλακιστεί. Το όνομα του, Νίκος Ψαρουδάκης και ο πολιτικός φορέας που ήταν επικεφαλής ονομαζόταν “Χριστιανική Δημοκρατία”.
Αιτία της περιπέτειας του το πρωτοσέλιδο άρθρο του στην εφημερίδα του κόμματος του “Χριστιανική”. Είχε τίτλο «Διαρκές το δικό σας έγκλημα κύριοι αρεοπαγίτες», και υπότιτλο: «Θυσιάσατε τη δικαιοσύνη στη σκοπιμότητα: Χθες για να σώσετε την τυραννία, σήμερα για να σώσετε τους τυράννους!». Ο Νίκος Ψαρουδάκης στο πόνημα του, το οποίο περιείχε “ιερές, θεόπνευστες” ρήσεις, σχολίαζε την τότε απόφαση του Αρείου Πάγου να χαρακτηρίσει το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου του 1967, ως στιγμιαίο και όχι ως διαρκές, με συνέπεια να μη λογοδοτήσουν στην αστική “δικαιοσύνη, όλοι όσοι στήριξαν από θέση εξουσίας, την δικτατορία.
Και δεν μασούσε τα λόγια του, ο χριστιανός πολιτικός. «Πολλοί από σας, στη διάρκεια της δικτατορίας, “συνετά” ανθρωπάκια για να μην χάστε τη θεσούλα σας είχατε λουφάξει στο κέλυφος σας κι είχατε μεταβάλει τη νομική σκέψη σε σοφιστεία στήριγμα της ανομίας και του εγκλήματος», έγραφε μεταξύ άλλων, απευθυνόμενος στους “ανώτερους δικαστές” του Αρείου Πάγου.
Αντιλαμβάνεστε, λοιπόν, τι σάλος είχε ξεσπάσει μετά την δημοσίευση του άρθρου. Η κυβέρνηση έσπευσε να εξαφανίσει την εφημερίδα και ο Νίκος Ψαρουδάκης οδηγήθηκε σε δίκη με την κατηγορία της περιύβρισης Αρχής.
Για την ιστορία να συμπληρώσουμε ότι ο εκδότης της εφημερίδας “Χριστιανική” καταδικάστηκε με εξαγοράσιμη ποινή τριών μηνών. Ο Ν. Ψαρουδάκης ωστόσο αρνήθηκε να εξαγοράσει την ποινή, λέγοντας προς τον πρόεδρο του δικαστηρίου: «Αποφασίσατε τη φυλάκιση μου, το εάν θα πληρώσω ή όχι είναι δικό μου θέμα. Εσείς με στέλνετε στη φυλακή, θα πάω, λοιπόν φυλακή!».
Και πήγε στον Κορυδαλλό. εκτίοντας την ποινή όπου έγραψε και το βιβλίο “Η φυλακή μου”, στρατευόμενος έντονα υπέρ των δικαιωμάτων των φυλακισμένων και της ανάγκης για ριζική αναμόρφωση του σωφρονιστικού συστήματος.
Οι δικαστές, λοιπόν οδήγησαν τον αντιστασιακό Ν. Ψαρουδάκη -επί χούντας είχε εξοριστεί στην Γυάρο- στην φυλακή, ενώ με απόφαση “ανώτατων δικαστών” ακόμα και “πρωθυπουργοί” της χούντας δεν δικάστηκαν καν.
Αλλαξαν, λέτε, στο παραμικρό οι σημερινοί “ανώτατοι δικαστές” που αντικατέστησαν τα “συνετά ανθρωπάκια” του Αρείου Πάγου για τα οποία μιλούσε ο Ν. Ψαρουδάκης;
Δεν ξεχνάμε λοιπόν ότι η Δικαιοσύνη αποτελεί το σύνολο των κανόνων δικαίου που διέπουν τον τρόπο άσκησης της εξουσίας και, ως στοιχείο εποικοδομήματος, δεν μπορεί παρά να στηρίζει
και να στηρίζεται στην κοινωνικοοικονομική βάση που το παράγει.
Και σε αυτούς που καλούν να μην συμμετάσχουμε στις διαδηλώσεις της 28.2.2025 και όποιες επόμενες με το σκεπτικό ότι “Η δικαιοσύνη απονέμεται στα δικαστήρια και όχι στους δρόμους” απαντάμε ότι ναι, η “δικαιοσύνη” απονέμεται στα δικαστήρια, αλλά κατακτιέται στους δρόμους.
Γιατί η δικαιοσύνη δεν χαρίζεται, κατακτιέται !
Κώστας Παπαδάκης
0 Comments