Η κλασική έκφραση “ο πανικός είναι ο χειρότερος σύμβουλος” ανταποκρίνεται απόλυτα στην κατάσταση που βρίσκεται η κυβέρνηση παρακολουθώντας τις εκδηλώσεις για το μαζικό κυβερνητικό έγκλημα των Τεμπών, που θα κορυφωθούν στις 28 του μήνα και αντιδράει σπασμωδικά. (Εχουν προγραμματιστεί κινητοποιήσεις σε 162 πόλεις στην Ελλάδα και σε 48 στο εξωτερικό).
Πριν τρεις μέρες, λοιπόν, ο υπουργός δικαιοσύνης ξέθαψε τον μπαμπούλα του εμφυλίου πολέμου απευθυνόμενος κύρια σε όσους συμμετέχουμε σε λαϊκές κινητοποιήσεις, απαιτώντας να λογοδοτήσουν οι υπεύθυνοι του σιδηροδρομικού εγκλήματος, αλλά και στους κυρ Παντελήδες για να τους υποδείξει “εχθρό”, ο οποίος επεξεργάζεται εμφύλιο σπαραγμό!
«Μπορεί να ασκούμε κριτική, μπορεί κάποιες πράξεις της Δικαιοσύνης να μη μας αρέσουν ή όχι, αλλά αν δεν εμπιστευτούμε τη λειτουργία της ελληνικής Δικαιοσύνης, τότε είναι προφανές ότι τον λόγο θα τον πάρουν οι δρόμοι, οι πλατείες, τα λαϊκά δικαστήρια κι ένας εμφύλιος», μας είπε μεταξύ άλλων ο Φλωρίδης σε τηλεοπτική του παρουσία.
Η πλάκα όμως είναι ότι το κυβερνητικό στέλεχος έκανε ρόμπα ένας άλλος ομοϊδεάτης του. Ο δημοσιολόγος Πάσχος Μανδραβέλλης της Καθημερινής. Ξέθαψε τι είχε γράψει ο σημερινός υπουργός “δικαιοσύνης” στον λογαριασμός που διατηρεί στο f/b στις 15/9/2016, όπου και παραδεχόταν ότι “ανώτατοι δικαστές, άλλοτε υποκύπτουν και άλλοτε υπηρετούν πρόθυμα τις λογής εξουσίες” και αυτό κλονίζει την εμπιστοσύνη των πολιτών στην δικαιοσύνη.
Εγραφε συγκεκριμένα στο f/b του ο Φλωρίδης:
“Το φαινόμενο, (σ.σ: των κυβερνητικών παρεμβάσεων στη Δικαιοσύνη), δεν είναι πρωτόγνωρο εις τα καθ’ ημάς, καθ’ όλη τη διάρκεια της ύπαρξης του νεοελληνικού κράτους. Είναι ένα από τα σημαντικά συμπτώματα των βασικών θεσμικών υστερήσεων, που το καθιστούν ατελές κράτος (…)
Και η μεγάλη θλίψη για τη χώρα μας είναι που κατά καιρούς βρίσκονται κάποιοι ανώτατοι κυρίως, δικαστές οι οποίοι άλλοτε υποκύπτουν και άλλοτε υπηρετούν πρόθυμα τις λογής εξουσίες. Αυτό κλονίζει την πίστη των πολιτών προς το τελευταίο καταφύγιο απέναντι στην εκτελεστική και νομοθετική εξουσία”
Είναι το ίδιο πρόσωπο το οποίο μας λέει σήμερα ότι πρέπει να σεβόμαστε την αστική δικαιοσύνη γιατί διαφορετικά φοβάται μήπως βρεθεί η Ελλάδα “να δικάζει στους δρόμους, στα πεζοδρόμια, στα λαϊκά δικαστήρια.
Μιλάμε δηλαδή για κινδυνολογία άλλων εποχών.
Διαβάστε επίσης:
Κι’ όμως … τάδε έφη άτομο “επί 38 συναπτά έτη στο δικαστικό σώμα”
Επειδή η κινδυνολογία είναι άλλων εποχών..θυμήθηκα έναν Δημοσιογράφο,που στο όνομά του πρέπει να ορκίζονται οι απόφοιτοι των δημοσιογραφικών σχολών της χώρας,ο οποίος ακόμα και σήμερα παραμένει άταφος με τα οστά του διασκορπισμένα και φαγωμένα από τα σκυλιά… με τους πολιτικούς και φυσικούς απογόνους των υπευθύνων για τη δολοφονία να λύνουν και να δένουν στην περιοχή μέχρι και σήμερα…
[..]Κάποιο απόγευμα κατεβαίνουμε στο σταθμό να πάρουμε το τρένο για τη Λάρισα.
-Πού πάτε;Μας λένε έντρομοι κάποιοι γνωστοί μας μόλις μας βλέπουν.Θα σας πιάσουν και θα σας σκοτώσουν.
Χαμογελάμε και προσπαθούμε να φερθούμε με θάρρος,λέγοντας πώς ο κίνδυνος δεν είναι και τόσο μεγάλος.Αλλά οι Βολιώτες δεν τα πιστεύουν αυτά και προσφαίρονται να βοηθήσουν.Τον Γαργαλιάνο τον παίρνουν σιδηροδρομικοί και τον κρύβουν στη σκευοφόρο τους.Ο υποφαινόμενος κρύβεται στο όχημα του ταχυδρομείου.Στο Βελεστίνο κατά τη στάθμευση,στα βαγόνια ρίχνονται ένοπλοι της δεξιάς για έλεγχο.Κάθομαι δίπλα από παράθυρο κρυμμένος πίσω από δέματα.Το τζάμι του είναι κατεβασμένο για αερισμό,αλλά είναι ανεβασμένο το παντζούρι που είχαν τότε τα βαγόνια των θεσσαλικών σιδηροδρόμων.Κάτω,λοιπόν,απο το παράθυρο έρχονται και σταματούν δυό ένοπλοι της συμμορίας.Έτσι χωρίς να φαίνομαι ακούω τη συζήτησή τους.
-Προχθές, λέει ο ένας, μπαίνω αγριεμένος στο βαγόνι με το όπλο μπροστά και φωνάζω: Όλοι τις ταυτότητες στα χέρια.Οι επιβάτες φοβισμένοι αρχίζουν να ψάχνονται και να δείχνουν τις ταυτότητες.Φτάνω σε μια κοπέλα.Κάνω πως κοιτάζω την τσυτότητά της,αλλά που να διαβάσω.Δεν ξέρω καθόλου γράμματα.Παριστάνω τον σκεφτικό και ύστερα λέω:εσύ είσαι.Κατέβα.
Γελώντας με ζωώδη έκφραση ο συμμορίτης σφηγείται πως οδήγησε τη νέα σε παρακείμενο χωράφι.Την βίασε ενώ εκείνη έκλαιγε και έπειτα την άφησε να φύγει.[..]
[..]Μπαίνοντας ο Βιδάλης στη Λάρισα βρίσκεται μπροστά σε άλλη εικόνα,ζοφερότερη από εκείνη που είχε σχηματίσει από την Αθήνα.Κάποιες αόρατες δυνάμεις είχαν κιόλας θέσει σε ενέργεια το μηχανισμό για να παραχθεί και μάλιστα ταχύρρυθμα στη Θεσσαλία ο εμφύλιος πόλεμος,που έμελλε να απλωθεί κατόπιν σε όλη την Ελλάδα,με όλες τις συνέπειες.[..]
Απο το βιβλίο του Λάζαρου Αρσενίου:Η δολοφονία του Κώστα Βιδάλη
80 χρόνια μετά και ο πυρήνας της σκέψης τους παραμένει ο ίδιος.