Τις τελευταίες μέρες του Αυγούστου 1944, η Αθήνα βρέθηκε στο χείλος της Απελευθέρωσης. Οι Γερμανοί κατακτητές, βλέποντας την ήττα τους να πλησιάζει, ενέτειναν την τρομοκρατία, τις συλλήψεις και τις εκτελέσεις. Η απάντηση του λαού ήταν ηρωική: μια παλλαϊκή απεργία, που έμεινε στην Ιστορία ως «Απεργία Εθνικής Σωτηρίας».
Η απεργία ξεκίνησε στις 24 Αυγούστου 1944 μετά από κάλεσμα του ΕΑΜ και της Εθνικής Αλληλεγγύης. Στόχος: να εμποδιστεί η καταναγκαστική επιστράτευση χιλιάδων νέων που οι Γερμανοί ήθελαν να στείλουν στα κάτεργα της Γερμανίας ή να τους χρησιμοποιήσουν σαν ανθρώπινη ασπίδα στις υποχωρήσεις τους.
Η Αθήνα νεκρή πόλη
Από την πρώτη κιόλας μέρα, η πρωτεύουσα παρέλυσε. Εργοστάσια, μαγαζιά, υπηρεσίες, ακόμη και το τραμ σταμάτησαν. Ήταν μια από τις μεγαλύτερες κινητοποιήσεις της Κατοχής, με συμμετοχή σχεδόν καθολική. Ο λαός βροντοφώναξε ότι δεν θα παραδώσει τα παιδιά του στον θάνατο.
Οι μάχες στους δρόμους
Οι Γερμανοί, μαζί με τα Τάγματα Ασφαλείας, απάντησαν με ωμή βία.
Στην Καλλιθέα, γερμανικές δυνάμεις χτύπησαν τις εργατογειτονιές. Ομάδες του ΕΛΑΣ και άμαχοι ύψωσαν οδοφράγματα και συγκρούστηκαν. Σπίτια πυρπολήθηκαν και δεκάδες εκτελέστηκαν.
Στο Κουκάκι, οι μάχες κράτησαν ώρες. Οι αντάρτες και ο λαός απώθησαν γερμανικές περιπολίες, αλλά οι κατακτητές επανήλθαν με τεθωρακισμένα, αφήνοντας πίσω τους νεκρούς και καμένα σπίτια.
Στα Παλαιά Σφαγεία (Ταύρος), οι Γερμανοί εξαπέλυσαν αντίποινα. Εκτελέσεις στο ψυχρό, σπίτια παραδομένα στις φλόγες, τρομοκρατία για να σπάσει το ηθικό του λαού.
Το μήνυμα της θυσίας
Παρά την αγριότητα των αντιποίνων, η απεργία νίκησε. Η μαζική λαϊκή κινητοποίηση ματαίωσε τα γερμανικά σχέδια για επιστράτευση. Ο λαός της Αθήνας, με τη δύναμη της ενότητας, απέδειξε ότι μπορούσε να σταθεί όρθιος, να αψηφήσει τον θάνατο και να υπερασπιστεί το δικαίωμά του στη ζωή και την ελευθερία.
Μερικές εβδομάδες αργότερα, τον Οκτώβρη του 1944, οι Γερμανοί θα αποχωρούσαν από την Αθήνα. Η «Απεργία Εθνικής Σωτηρίας» έμεινε σαν ένα από τα πιο μεγαλειώδη παραδείγματα λαϊκής αντίστασης, που έδειξε ότι ακόμη και την ύστατη στιγμή της καταπίεσης, ο λαός μπορούσε να σπάσει τα δεσμά.
Διαβάστε το σχετικό κεφάλαιο από το βιβλίο του Ιάσωνα Χανδρινού “Το τιμωρό χέρι του λαού”.
Αφήστε μια απάντηση