Της Τ.Γ
Ο συγγραφέας με γλώσσα λιτή και άμεση μας μεταφέρει σε εποχές αλλοτινές, όπου Άνθρωποι πλασμένοι από ονείρατα και ιδανικά, είχαν “αρραβωνιαστεί” με πάθος τη Ζωή, μα με το ίδιο πάθος είχαν “αρραβωνιαστεί” και τον Θάνατο, στον αγώνα για την πραγμάτωση τους.
Γιατί όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο συγγραφέας στον πρόλογο του “Ο αγώνας είναι ο ίδιος ο πολιτισμός. Να ξεχωρίζεις το δίκιο απ’ το άδικο, να καταλαβαίνεις σε ποια τάξη ανήκεις, γιατί και ποια κοινωνία παλεύεις, να μάθεις την φιλοσοφία, την επιστήμη, την οικονομία, την πολιτική, την ιστορία των κοινωνιών και να τα συνδέεις όλα αυτά κάτω από την ομπρέλα του ταξικού αγώνα… Χάρη στον αγώνα μάθαμε τι είναι ο άνθρωπος, η φύση, ο σεβασμός, η αγάπη, η ευθύνη. Τι είναι η τέχνη, η αισθητική. Μάθαμε να κριτικάρουμε τον εαυτό μας, να πολεμάμε με τον εγωισμό και να σκεφτόμαστε για όλους…”
Τις σελίδες του βιβλίου διατρέχουν γεγονότα, καταστάσεις και συναισθήματα που δυστυχώς στις δυστοπικές εποχές που διανύουμε φαντάζουν εξωπραγματικά. Λαϊκές γειτονιές που άλλοτε με την ενεργή συμμετοχή τους, άλλοτε με την ευεργετική ανοχή τους βοηθούσαν τους αγωνιστές στις δράσεις τους, συντροφικοί δεσμοί που ξεπερνούσαν τα ανθρώπινα όρια του εγώ, ψυχικές αντοχές που υπερέβαιναν την ανθρώπινη φύση…
Τούτη η βιογραφία θυμίζει πως η πάστα που είναι φτιαγμένος ο ατόφιος αγωνιστής ξεπερνά σύνορα, εθνικότητες, θρησκείες… Και είτε τον συναντάμε στον Δημοκρατικό Στρατό της Ισπανίας του ’30, είτε στις γραμμές του ΕΑΜ -ΕΛΑΣ του ’40 και στον ΔΣΕ αργότερα, είτε στην Τουρκία του ’70 και του ’80, αυτός στέκει το ίδιο αποφασισμένος, δυνατός, ακλόνητος, γεμάτος φλόγα για δικαιοσύνη και ελευθερία.
Και δίπλα του η Μάνα, βράχος ασάλευτος μα και απάνεμο λιμάνι, μια παρουσία ηρωική και καθοριστική για τον αγωνιστή.
Το τελευταίο μέρος του βιβλίου, όπου περιγράφονται τα φρικιαστικά βασανιστήρια που υποβάλλονται οι ήρωες όταν πέφτουν στα χέρια των φασιστικών αποβρασμάτων, είναι ιδιαιτερα σκληρό. Μα η τελική αίσθηση που αποπνέει είναι η αισιοδοξία μιας και οι πραγματικοί Νικητές είναι οι ηττημένοι. Και τούτο φαίνεται πάλι μέσα από τα λόγια του συγγραφέα. “Δεν ξέρω και εγώ πόσοι βασανιστές προσπάθησαν να ομολογήσω, όμως τελικά τους είχα φέρει σε σημείο απελπισίας. Στο τέλος της νύχτας εγώ μισοπεθαμένος γύρναγα στο θάλαμο νικητής και αυτοί έφευγαν από κει νικημένοι...”
0 Comments