O Πολάκης είπε τα πράγματα με το όνομά τους στην ΕΡΤ – κι έμεινε να βρωμάει η σιωπή όσων θα ’πρεπε να απαντήσουν

Αν κάτι απέδειξε για ακόμα μία φορά ο Παύλος Πολάκης με την πρόσφατη εμφάνισή του στην ΕΡΤ, είναι ότι σε μια Βουλή που κοιμάται όρθια, υπάρχουν ελάχιστοι που τολμούν να σηκώσουν κεφάλι.
Κι αυτό, είτε συμφωνεί κανείς είτε όχι με τον ίδιο, είναι πραγματικότητα που δεν μπορεί να κρυφτεί κάτω από χαρτοπετσέτες ευπρέπειας.

(Την δική μας άποψη για τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ την έχουμε διατυπώσει σε ανύποπτο χρόνο, οπότε μόνο ότι συμπαθούμε τον “αψύ” Κρητικό δεν μπορεί να ισχυριστεί κανείς).

Το βίντεο που ανέβασε ο ίδιος στον λογαριασμό του στο f/b έχει προκαλέσει πανικό στους πολιτικά «κομψούς» αλλά και απόλυτη ταύτιση σε όσους έχουν μπουχτίσει με την αποστειρωμένη, αβλαβή αντιπολίτευση.
Ο Πολάκης δεν μάσησε και δεν στρογγύλεψε – μίλησε όπως μιλάει ο κόσμος όταν το ποτήρι ξεχειλίζει.

Χαρακτήρισε την κυβέρνηση «εγκληματική συμμορία του Κυριάκου Μητσοτάκη».
Και μπορεί κάποιοι να λιποθυμάνε κάθε φορά που ακούνε «πολιτική αγένεια», αλλά ας ρωτήσουν πρώτα την κοινωνία τι βιώνει για να καταλάβουν γιατί τέτοιοι χαρακτηρισμοί δεν σοκάρουν πια κανέναν.

Το πραγματικό σεισμικό κύμα όμως ήρθε όταν στράφηκε κατά της “Δικαιοσύνης”, με αφορμή την εντολή του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνου Τζαβέλλα, για «πάταξη της διατάραξης της ασφάλειας των συγκοινωνιών».
Ο Πολάκης χαρακτήρισε αυτή την παρέμβαση «ελεεινή και τρισάθλια» και μίλησε για «πειθήνιο όργανο του παρακράτους».
Σκληρά; Ναι.
Αβάσιμα; Η πραγματικότητα των τελευταίων χρόνων βάζει πολύ δύσκολα σε όποιον θέλει να απαντήσει «ναι».

Το πιο εντυπωσιακό όμως δεν ήταν ούτε οι χαρακτηρισμοί ούτε η οργή.
Ήταν η σιωπή.
Η απόλυτη, εκκωφαντική σιωπή του δικαστικού σώματος.

Γιατί όταν ένας βουλευτής, μέσα από δημόσια συχνότητα, εξαπολύει τέτοια πυρά, θα περίμενε κανείς κάποια αντίδραση. Μια διάψευση. Μια υπεράσπιση του θεσμού. Μια ανακοίνωση, έστω για τα μάτια του κόσμου.
Αντί γι’ αυτό: τίποτα.
Μηδέν.
Σιγή νεκροταφείου – το οποίο βρωμάει πλέον απαξίωση από χιλιόμετρα.

Δηλαδή τι ακριβώς πρέπει να ειπωθεί για να συγκινηθεί η “Δικαιοσύνη”;
Πόσο ακόμα θα προσποιείται ότι δεν ακούει;
Και κυρίως: τι μήνυμα στέλνεται στην κοινωνία όταν οι λειτουργοί της Θέμιδας καταπίνουν αμάσητες τέτοιες επιθέσεις χωρίς ούτε μια τυπική αντίδραση;

Το μήνυμα είναι απλό:
όταν η κρίση αξιοπιστίας φτάσει στο ναδίρ, δεν υπάρχουν πια λόγια να υπερασπιστείς τίποτα.

Κι όσο η κυβέρνηση κατηγορείται –από ένα ολοένα διευρυνόμενο κομμάτι του λαού, όχι μόνο από τον Πολάκη– για αυταρχισμό, για παρακράτος, για καταστολή και σκοτεινές μεθοδεύσεις, άλλο τόσο η Δικαιοσύνη μοιάζει να έχει αποδεχθεί τον ρόλο του βουβού κομπάρσου.

Στο μεταξύ, ο κόσμος παρακολουθεί.
Βλέπει.
Και η οργή συσσωρεύεται.

Γιατί μπορεί κάποιοι να γελούν, να ειρωνεύονται ή να απαξιώνουν τον Πολάκη, αλλά την ίδια στιγμή ξέρουν πολύ καλά ότι εκείνος λέει φωναχτά όσα συζητιούνται ψιθυριστά στα σπίτια και στις πλατείες.

Και η σιωπή της Δικαιοσύνης, μετά τα όσα είπε, ίσως είναι η πιο ενοχλητική επιβεβαίωση όλων.