Στις 11 Φλεβάρη 1948 πεθαίνει στη Μόσχα ο Σεργκέι Αϊζενστάιν, ο άνθρωπος που άλλαξε ριζικά τη γλώσσα του κινηματογράφου και ταύτισε την τέχνη του με την υπόθεση της επανάστασης.
Γεννημένος το 1898 στη Ρίγα, ο Αϊζενστάιν ανδρώθηκε πολιτικά και καλλιτεχνικά μέσα στη δίνη της Οκτωβριανής Επανάστασης. Δεν υπήρξε απλώς σκηνοθέτης. Υπήρξε θεωρητικός, διανοούμενος, ιδεολόγος κομμουνιστής που αντιλαμβανόταν τον κινηματογράφο ως όπλο διαπαιδαγώγησης και συνειδητοποίησης των μαζών.
Ο κινηματογράφος ως επαναστατική πράξη
Το όνομά του συνδέθηκε με την έννοια του «μοντάζ των συγκρούσεων» — μια ριζοσπαστική θεωρία σύμφωνα με την οποία η σύγκρουση των εικόνων γεννά νέα νοήματα και αφυπνίζει πολιτικά τον θεατή.
Η ταινία του Θωρηκτό Ποτέμκιν (1925) δεν ήταν απλώς μια κινηματογραφική επιτυχία. Ήταν πολιτική πράξη.
Η σκηνή στα σκαλιά της Οδησσού παραμένει μέχρι σήμερα μία από τις πιο εμβληματικές στην ιστορία του παγκόσμιου σινεμά, σύμβολο της καταστολής αλλά και της εξέγερσης.
Ακολούθησαν έργα όπως το Οκτώβρης, αφιερωμένο στα δέκα χρόνια της επανάστασης, και αργότερα ο ιστορικός κύκλος του Ιβάν ο Τρομερός, όπου η αισθητική και η ιδεολογία συνυφαίνονται σε μια σύνθετη πολιτική αλληγορία.
Αντιφάσεις και δυσκολίες
Η πορεία του δεν ήταν χωρίς συγκρούσεις. Στη δεκαετία του ’30 βρέθηκε αντιμέτωπος με κριτική και πιέσεις στο εσωτερικό της Σοβιετικής Ένωσης, σε μια περίοδο όπου η τέχνη έπρεπε να υπηρετεί τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό με αυστηρούς όρους.
Ο Αϊζενστάιν δεν ήταν ένας «ουδέτερος» καλλιτέχνης. Ήταν δημιουργός που πειραματιζόταν, συγκρουόταν, δοκίμαζε τα όρια της μορφής. Και αυτό συχνά δημιουργούσε εντάσεις.
Όμως ποτέ δεν αποκήρυξε τη βασική του πεποίθηση: ότι ο κινηματογράφος οφείλει να στέκεται στο πλευρό των καταπιεσμένων και να συμβάλλει στη διαμόρφωση μιας νέας κοινωνικής συνείδησης.
Η κληρονομιά
Ο Σεργκέι Αϊζενστάιν δεν άφησε πίσω του απλώς σπουδαίες ταινίες.
Άφησε μια ολόκληρη σχολή σκέψης.
Η θεωρία του για το μοντάζ επηρέασε γενιές δημιουργών σε όλο τον κόσμο — από τον ευρωπαϊκό πολιτικό κινηματογράφο μέχρι το σύγχρονο σινεμά. Η ιδέα ότι η εικόνα μπορεί να είναι εργαλείο σύγκρουσης και όχι απλής αφήγησης παραμένει ζωντανή.
Σε μια εποχή όπου ο κινηματογράφος συχνά μετατρέπεται σε εμπόρευμα μαζικής κατανάλωσης, η παρακαταθήκη του Αϊζενστάιν υπενθυμίζει ότι η τέχνη μπορεί να είναι στρατευμένη χωρίς να χάνει τη δύναμή της. Ότι μπορεί να είναι αισθητικά πρωτοποριακή και ταυτόχρονα πολιτικά τοποθετημένη.
Αφήστε μια απάντηση