Του Γ.Γ.

Διαχρονικά το καθεστώς της αστικής δικτατορίας χρησιμοποιούσε κάθε τρόπο για να χειραγωγήσει την λεγόμενη κοινή γνώμη για να εκφραστεί στις εκλογές όπως αυτή ήθελε.
Στο παρελθόν με κάτι τερατουργήματα εκλογικούς νόμους που σε συνδυασμό με όργιο βίας και νοθείας –όπως το 1956 που η ΕΡΕ αν και ήρθε δεύτερο κόμμα στις εκλογές έφτιαξε κυβέρνηση ή το 1961 τότε που ψήφιζαν και τα .. δέντρα- μέχρι την μεταπολίτευση που επικράτησε το διαβόητο «Καραμανλής ή τανκς», αργότερα το «ευρώ ή δραχμή» και πάει λέγοντας.

Πάντα δηλαδή, το αστικό σύστημα προσπαθεί να εγκλωβίσει το εκλογικό σώμα με κατασκευασμένα διλλήματα και απειλές, με εκλογικούς νόμους κομμένους και ραμμένους στα μέτρα των αστικών κομμάτων. Κι αν τύχει κάποια φορά αυτό να μην το κατορθώσει, δεν έχει πρόβλημα να καταφύγει σε κάποιο συνταγματικό πραξικόπημα, όπως έκανε με το δημοψήφισμα του ’15, όταν μετέτρεψαν το “ΟΧΙ” σε “ΝΑΙ”. Πέρα απ’ αυτά όμως οι εκλογές είναι από την φύση τους “νοθευμένες” κάτι που θα εξηγήσουμε παρακάτω.

Παρακολούθησα με ενδιαφέρον τις τοποθετήσεις των συντρόφων Νίκου και Ανδρέα για την στάση που πρέπει να έχουν όσοι/ες ευαγγελίζονται την μ/λ κοσμοθεωρία στις εκλογές.

Μας γράφει ο Νίκος: “Η συμμετοχή των κομμουνιστών στην εκλογική διαδικασία και η διεκδίκηση εκπροσώπησής τους στο αστικό κοινοβούλιο, σε συνθήκες όπου η προλεταριακή επανάσταση ακόμη αργεί, δεν είναι ούτε κοινοβουλευτικός κρετινισμός ούτε υπόκλιση στο αστικό καθεστώς. Ίσα – ίσα είναι πολιτικός αγώνας συνειδητοποίησης των εργαζομένων μαζών, κατάκτησης των προλετάριων από τις κομουνιστικές μας ιδέες κι απόσπασης της εργατικής τάξης -όσο γίνεται- από την πολιτική επιρροή του ταξικού εχθρού, δηλ. από τις δαγκάνες της αστικής τάξης και των κομμάτων της”.

Αν συμπεραίνω καλά, ο σ. θεωρεί ότι σήμερα δεν υπάρχει ένα επαναστατικό ΚΚ στο αστικό κοινοβούλιο, που θα έπρεπε να το ενισχύσουμε να αποκτήσει μεγαλύτερη κοινοβουλευτική εκπροσώπηση και εκφράζει την προσδοκία κάποια στιγμή να υλοποιηθεί “μια κοινή μεγάλη συμμαχία, ένα πλατύ αγωνιστικό μέτωπο, με παραμερισμό όσων μας χωρίζουν και κοινό, απλό, κατανοητό στο λαό πρόγραμμα αγωνιστικών αιτημάτων θα ήταν ό,τι έπρεπε για να ξαναποχτήσει ελπίδα και πολιτική προοπτική η εργατιά κι ο λαός μας”.

Προσπερνώντας το ευχολόγιο του σ. στέκομαι στην έκκληση του να μην υπάρξει “καμία αποχή και κανένα άκυρο” γιατί σύμφωνα με τον ίδιο αυτό συνιστά “έμμεση βοήθεια στους αστούς εχθρούς μας που καραδοκούν”. Σ’ αυτή την εκτίμηση νομίζω ότι απάντησε πειστικά ο σ. Αντρέας και θα ήταν πλεονασμός να επεκταθώ κι εγώ.

Σίγουρα οι επαναστάτες και οι κομμουνιστές, θα μπουν ακόμα και στο στάβλο του αστικού κοινοβουλευτισμού, προκειμένου να βοηθήσουν την ανάπτυξη της ταξικής πάλης του προλεταριάτου όπως λένε οι θεωρητικοί του μαρξισμού-λενινισμού. Οπότε δεν μπαίνει θέμα αν πρέπει οι επαναστάτες, οι κομμουνιστές να απορρίπτουν a priori την κοινοβουλευτική πάλη, ακόμα και τη συμμετοχή στο κοινοβούλιο. Αυτό ακριβώς που τονίζει ο Αντρέας στην απάντησή που έδωσε στον Νίκο:

“Σε κανένα σημείο του κειμένου της Λαϊκής Δράσης, δεν υπάρχει κάποια αναφορά ή υπαινιγμός πως και οι εκλογές δεν αποτελούν πεδίο της ταξικής πάλης- προφανώς- και αποτελούν. Σε κανένα σημείο του κειμένου δεν κατατίθεται κάποια στρατηγική πολιτική αντίληψη αποχής από τις εκλογές. Λέγεται το εξής απλό και λενινιστικό- πως και οι εκλογές προσεγγίζονται μέσα από την συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης.

Οι μαρξιστές-λενινιστές δεν αντιμετωπίζουν την συμμετοχή στις εκλογές αξιωματικά. Όπως έπρατταν και οι μπολσεβίκοι, κρίνουν την πολιτική κατάσταση, την κατάσταση του κινήματος και του υποκειμενικού παράγοντα για να αποφασίσουν την συμμετοχή τους ή όχι“.

Από την μεριά μου, λοιπόν, ας επαναλάβω κάποιες πάγιες απόψεις μου.

Σύμφωνα με τον Λένιν πρέπει να αξιοποιείται κάθε δυνατότητα, συνεπώς και η συμμετοχή μας στις εκλογές, για να πηγαίνει ένα βήμα μπροστά το ταξικό κίνημα, αλλά στις δεδομένες πολιτικές και κοινωνικές καταστάσεις είναι θέμα οπτικού πεδίου του καθένα μας, αν όντως η συμμετοχή μας στις όποιες εκλογές πηγαίνει το κίνημα μπροστά. Μήπως συμμετέχοντας, στην εκλογική φάρσα, υπ’ αυτές τις συνθήκες, το μόνο που κάνεις είναι να λαϊκίζεις με τον πιο χυδαίο τρόπο, να υποκλίνεσαι στην ήττα του κοινωνικού κινήματος, να προσφέρεις άλλοθι όχι μόνο στις δυνάμεις του συστήματος, αλλά και στον ηττημένο κόσμο της δουλειάς και έτσι όχι μόνο δεν αναπτύσσεις την ταξική πάλη, αλλά αντίθετα τη μπλοκάρεις;

Αντε και να υποθέσουμε ότι στις κάλπες της Κυριακής βρεθούν ενισχυμένες με κάποιες δεκάδες ή εκατοντάδες ψήφους οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, του ΚΚΕ μ_λ κ.λ.π, Από που θα προκύπτει ότι το εργατικό-ταξικό κίνημα βγαίνει ενισχυμένο; Ας μας πουν οι σύντροφοι κύρια της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς ένα επιχείρημα με το οποίο να αιτιολογούν την συμμετοχή τους στις εκλογές. (και δεν μιλάμε για «επιχειρήματα» του τύπου «με την ψήφο μας θα καταδικάσουμε τα αστικά κόμματα» γιατί τέτοια λεγόμενα μόνο μειδιάματα προκαλούν).

Μήπως -μιλάμε πάντα για τις σημερινές συνθήκες- μια συντονισμένη καμπάνια ενάντια σε όλες τις δομές του αστισμού, ανάμεσα σ’ αυτές και οι εκλογές ήταν ποιο αποτελεσματική; Μήπως αν πραγματικά ενδιαφερόμαστε να αλλάξει κάτι στον βάρβαρο καπιταλισμό που μας πνίγει, πρέπει να εγκαταλείψουμε το θανάσιμο εναγκαλισμό του κοινοβουλευτικού κρετινισμού; Να σταθούμε στο μετερίζι της ταξικής πάλης και να αναδείξουμε την κόκκινη γραμμή που χωρίζει τους εκμεταλλευτές από τη μια και τους εκμεταλλευόμενους από την άλλη, την κεφαλαιοκρατία από τη μια και τα εργαζόμενα στρώματα από την άλλη και παράλληλα να αγωνιστούμε “για την ανασυγκρότηση του Επαναστατικού Κομμουνιστικού κινήματος και του Κόμματος Νέου Τύπου της Εποχής μας”, όπως σημειώνουν οι σύντροφοι της Λαϊκής Δράσης.

Και προφανώς ο Λένιν, ούτε στις αναφορές του στην προεπαναστατική Ρωσία για τις Δούμες του Στολίπιν, ούτε και στο κλασικό του έργο “Αριστερισμός η παιδική ασθένεια του κομμουνισμού”, (όταν ασκούσε κριτική στις θέσεις που είχαν οι «επαναστάτες» ηγέτες της II Διεθνούς, σαν τον Κάουτσκι στη Γερμανία, τον Ότο Μπάουερ και τον Φρίντριχ Άντλερ στην Αυστρία για την απέχθεια τους στον κοινοβουλευτικό κρετινισμό), θεωρούσε ζήτημα αρχής την συμμετοχή των κομμουνιστών την συμμετοχή τους στις εκλογές. Οπότε δεν αντιλαμβάνομαι γιατί κάνει την σχετική αναφορά ο σ. Νίκος. (Εκεί που συμφωνώ μαζί του είναι ότι είναι προβληματική η τοποθέτηση της Λαϊκής Δράσης για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στην Ουκρανία, αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση).

Όπως μας έλεγε πάλι ο μεγάλος αυτός θεωρητικός μας, η «ζωντανή ψυχή του μαρξισμού» είναι η «συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης», οπότε μ’ αυτή την αντίληψη, πυξίδα, πρέπει να καθορίζουμε αν είναι σκόπιμο ή όχι να συμμετέχουμε σε εκλογικές διαδικασίες. 

Ας επαναλάβουμε όπως κάποια πράγματα που για όποιον/α έχει στοιχειώδη επαφή με την μ/λ θεωρία θα έπρεπε να είναι αυτονόητα.

Οι βουλευτικές εκλογές στον καπιταλισμό, λειτουργούν αποκλειστικά για την αιμοδότηση του συστήματος. Παράλληλα και με την βοήθεια των μηχανισμών του συστήματος παίζουν τον ρόλο της βαλβίδας εκτόνωσης της λαϊκής αγανάκτησης, ειδικά σε εποχές όπως η σημερινή. Οι εκλογικοί συσχετισμοί δεν έχουν καμιά απολύτως σημασία από κοινωνική-ταξική άποψη. Ακόμα και μπακαλίστικά να το δει κάποιος αυτό, αρκεί να θυμηθεί ότι στις βουλευτικές εκλογές του ’81 το ΚΚΕ είχε λάβει σχεδόν 11%. Είχαμε καμιά έκρηξη της ταξικής πάλης ή έστω ανάπτυξη των εργατικών αγώνων;

Τα όποια θετικά αποτελέσματα η εργατική τάξη, οι καταπιεσμένες λαϊκές μάζες μπορεί να τα επιτύχουν μόνο κάτω από την πίεση των λαϊκών και εργατικών αγώνων. Αν οι εργατικές-λαϊκές μάζες μένουν αμέτοχες να παρακολουθούν τις πολιτικάντηδες ίντριγκες, δεν θα πρέπει να περιμένουμε τίποτε καλό για τον εργαζόμενο λαό.
Αν έχουμε ευαγγέλιο τον κοινοβουλευτικό κρετινισμό. το βράδυ των εκλογών θα κοιμηθούμε σαν «κυρίαρχος λαός» και θα ξυπνήσουμε σαν «Μήτσος» όπως έλεγε μια εύστοχη γελοιογραφία του ΚΥΡ. Και πάλι η αστική τάξη θα κάνει μόνη της κοινωνικό πόλεμο και θα τον κερδίζει σε όλα τα μέτωπα.

Και εδώ μπαίνει το παραμύθι της “ελεύθερης βούλησης”, όπως αυτή θεωρείτε ότι εκφράζεται στις εκλογές. Η πραγματικότητα όμως είναι άλλη. Η καθολική ψηφοφορία είναι ένας δείχτης της ωριμότητας της εργατικής τάξης. Δε μπορεί να δώσει και δε θα δώσει ποτέ τίποτα παραπάνω. Τόσο απλά. ‘Η διαφορετικά όπως έλεγε ο Αμερικάνος ποιητής και συγγραφέας Χένρι Τσαρλς Μπουκόφσκι: «Η ουσιαστική διαφορά μεταξύ αστικής δημοκρατίας και δικτατορίας είναι ότι στη δημοκρατία ψηφίζεις πρώτα και παίρνεις διαταγές μετά. Στη δικτατορία δεν χρειάζεται να χάσεις τον καιρό σου ψηφίζοντας».

Και για όσους/ες είναι βυθισμένοι στον κοινοβουλευτικό κρετινισμό, όπως έγραφα και σε προηγούμενη ανάρτησή μου, θα τους συνιστούσαμε να διαβάσουν το βιβλίο του Γιώργου Ρούση: “Ο μύθος της ελεύθερης βούλησης της πλειοψηφίας”. Ανεξάρτητα αν διαφωνούμε από τις πολιτικές επιλογές αυτού του πανεπιστημιακού, το συγκεκριμένο πόνημα του είναι διαμάντι. Διαβάζοντας το, και ο πιο άσχετος μπορεί να αντιληφθεί ότι δεν υπάρχει  η δυνατότητα ύπαρξης μιας πραγματικά ελεύθερης λαϊκής βούλησης της συντριπτικής πλειοψηφίας του κόσμου, στα πλαίσια της κυριαρχίας του κεφαλαίου, και της αστικής ιδεολογίας.  Η καπιταλιστική κοινωνία αφήνει τον άνθρωπο να εκφράζεται ελεύθερα, αφού προηγουμένως του έχει αφαιρέσει το δικαίωμα να σκέφτεται ελεύθερα.

Για τα αστικά κόμματα εξουσίας όμως, οι εκλογές έχουν τεράστια σημασία. Και ο λόγος αυτονόητος. Η λαϊκή νομιμοποίηση, -το ότι είναι ψευδεπίγραφη δεν έχει καμιά σημασία-, για να αναλάβουν ή να εξακολουθήσουν να παραμένουν στην κυβερνητική εξουσία, είναι ο πρώτος τους στόχος. Η αστική κλίκα που διαχειρίζεται το κράτος, σαν συλλογικό καπιταλιστή, είναι πρώτο τραπέζι πίστα στις ρεμούλες, στις μίζες, και στις κάθε είδους αρπαχτές.

Να επαναλάβουμε για άλλη μια φορά κάποια πράγματα που για μας είναι ξεκάθαρα . Οι εκλογές δεν μπορούν ν’ αλλάξουν το κοινωνικό γίγνεσθαι. Οι εκλογές αφορούν τους συσχετισμούς στη ηγετική πυραμίδα των εξουσιαστών και όχι τους συσχετισμούς ανάμεσα στην κορυφή και τη βάση. Αυτό που τρέμουν οι αστοί και οι κολαούζοι τους είναι το ενδεχόμενο να δυναμώσει ο αγώνας τάξης προς τάξη. Να αμφισβητηθεί δυναμικά η κυριαρχία της κυρίαρχης τάξης στα εργοστάσια, στις υπηρεσίες, στις διαδηλώσεις στις πλατείες.

Κι αυτό είναι χρέος της τάξης μας. Να απεμπλακεί από τα βαρίδια του κοινοβουλευτικού κρετινισμού. Να ψάξει να βρει τρόπους οργάνωσης και μορφές πάλης πέρα και έξω απ’ τις συμβιβασμένες αντιλήψεις που έχουν σαν ευαγγέλιο τους την αστική νομιμότητα.

Υ.Γ. Η πάγια θέση μου είναι ότι ο ριζικός κοινωνικός μετασχηματισμός θα γίνει μόνο επαναστατικά, αναπόφευκτα με ένοπλο αγώνα, επειδή αυτόν μας τον επιβάλλει ο κοινωνικός αντίπαλος όπως το έχει δείξει η ιστορία. Οσο για την στάση που πρέπει να κρατήσουμε στις αυριανές εκλογές συμφωνώ στον πυρήνα των σκεπτικών που έχουν εκφράσει η ΚΟΝΤΡΑ και η Λαϊκή Δράση.