Από τον σύντροφο Αντρέα, μέλος της Λαϊκής Δράσης, λάβαμε και παραθέτουμε μια απάντηση στο άρθρο του σ. Νίκου από Βόλο.
Συναγωνιστή Νίκο γεια χαρά. Κατ’ αρχάς να πω πως θεωρώ το κείμενο σου ως μια γόνιμη κριτική προς την πολιτική ομάδα στην οποία συμμετέχω. Ωστόσο, οφείλω να απαντήσω με ατσάλινο το όπλο της κριτικής και με τον αντίστοιχο πολιτικό σεβασμό και προς εσένα ως αρθρογράφο του Βαθύ Κόκκινο όσο και προς την ίδια την ιστοσελίδα που φιλοξενεί πλήθος από τα κείμενα της Ομάδας που συμμετέχω με τον εξαιρετικό σύντροφο Γιώργο να βρίσκεται στις επάλξεις και να δίνει ένα πραγματικό ρεσιτάλ.
Σε κανένα σημείο του κειμένου το οποίο προσυπογράφω, δεν υπάρχει κάποια αναφορά ή υπαινιγμός πως και οι εκλογές δεν αποτελούν πεδίο της ταξικής πάλης- προφανώς- και αποτελούν. Σε κανένα σημείο του κειμένου δεν κατατίθεται κάποια στρατηγική πολιτική αντίληψη αποχής από τις εκλογές. Λέγεται το εξής απλό και λενινιστικό- πως και οι εκλογές προσεγγίζονται μέσα από την συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης.
Οι μαρξιστές-λενινιστές δεν αντιμετωπίζουν την συμμετοχή στις εκλογές αξιωματικά. Όπως έπρατταν και οι μπολσεβίκοι, κρίνουν την πολιτική κατάσταση, την κατάσταση του κινήματος και του υποκειμενικού παράγοντα για να αποφασίσουν την συμμετοχή τους ή όχι.
Αυτό που αποτελεί αξίωμα, είναι το καθήκον των κομμουνιστών να χρησιμοποιούν το κοινοβούλιο ως εργαλείο για την ανάπτυξη του επαναστατικού λαϊκού αγώνα και όχι ως υποκατάστασή του. Μέσα στην κινηματική δράση, η πολιτική ομάδα που συμμετέχω επιλέγει να προσπαθεί διαρκώς να συγκροτήσει όρους κοινής δράσης.
Η αλήθεια είναι πως αυτή η διαδικασία δεν πάει πολύ καλά, με ευθύνη πολλών δυνάμεων από τις οποίες αναφέρεις. Στο ζήτημα του πολέμου, υπάρχει ένας πολιτικός διαχωρισμός ανάλογα με την θέση για τον πόλεμο που απαγορεύει την κοινή δράση. Στις απόπειρές μας για κάτι τέτοιο, δηλαδή μια μίνιμουμ πολιτική πλατφόρμα κοινής δράσης (έξοδος από ΝΑΤΟ και ΕΕ, να φύγουν οι Νατοϊκές Βάσεις Θανάτου) ζητούνται διαπιστευτήρια «πολιτικών φρονημάτων» για την θέση μας για την Ρωσία. Λες και η διαρκής ανάγκη για την εργατική τάξη, τον λαό και την νεολαία, βρίσκεται στο να συμφωνήσουμε αυτό και όχι να αναγνωρίσουμε την ιμπεριαλιστική εξάρτηση και τα δεινά που προκαλεί στον λαό μας.
Και στο λαϊκό κίνημα απέναντι στις καπιταλιστικές-κρατικές δολοφονίες των Τεμπών, η προεκλογική περίοδος απαγόρευσε την κοινή δράση, γιατί οι πολιτικές δυνάμεις-ανάλογα με την εκλογική τους τοποθέτηση- περιχαρακώθηκαν και οριοθετήθηκαν γύρω από τον εαυτό τους, χωρίς να θέσουν καθήκοντα ριζοσπαστικοποίησης της πάλης του λαϊκού κινήματος.
Πως μπορούμε λοιπόν να μιλήσουμε για κοινά ψηφοδέλτια των οργανώσεων με ΜΛ αναφορά και ενοποίηση σε κοινό επαναστατικό κομμουνιστικό κόμμα, όταν δεν μπορούμε να διαμορφώσουμε ένα πλαίσιο κοινής πολιτικής πάλης και βηματισμού, διαλέγοντας αυτά που μας ενώνουν και χτυπώντας μαζί;
Υπό αυτή την έννοια, το να χρησιμοποιείς ένα επιχείρημα αστικού νομοθετικού πλαισίου– εκλογικός νόμος- και να μας καλείς να ψηφίσουμε ψηφοδέλτια που δεν ορίζουμε με βάσει την πολιτική κατάσταση ως επαναστατικά, είναι μία αβάσιμη πολιτική κριτική. Την οποία μπορώ εύκολα να αντιγυρίσω, λέγοντας πως αφού το τερραίν είναι ναρκοθετημένο και ελεγχόμενο από την δεξιά και τελικά οι εκλογές θα βγάλουν διαχειριστή για τον επικείμενο Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο, εύκολα αποτελούν εκλογές νοθείας της δεξιάς, άρα έχω κάθε δικαίωμα να τις καταγγείλω με την στάση μου σαν πολιτική δύναμη.
Αν επίσης διάβασες προσεκτικά στο κείμενο και δεν έμενες σε αυτά που σε ενδιαφέρουν περισσότερο, δηλαδή το γενικό ρεζουμέ του κείμενου για άκυρο-αποχή, πως στην δράση μας πρώτον δεν δίνουμε προτεραιότητα στις εκλογές και δεύτερον όλο αυτό το διάστημα ενδυναμώνουμε πολιτικές δομές που συμμετέχουμε, κερδίζουμε εργατικούς αγώνες που ανοίγουμε και οικοδομούμε νέα αντιιμπεριαλιστικά εργαλεία πάλης για τον εργαζόμενο λαό και την νεολαία, για να ηττηθεί το ΝΑΤΟ και ο ιμπεριαλισμός, για να γίνει ο λαός αφέντης στον τόπο του.
Και το πιο βασικό από όλα, πως δεν θα είχαμε κανένα πολιτικό κομπλεξισμό να στηρίξουμε ένα ψηφοδέλτιο σε αντιφασιστική-αντι ιμπεριαλιστική κατεύθυνση, που να θέτει ζήτημα ήττας του ΝΑΤΟ και καθαρής πάλης απέναντι στην φασιστική κρατική και παρακρατική τρομοκρατία. Μακάρι, λοιπόν, να λειτουργήσουν οι μαρξιστικές-λενινιστικές δυνάμεις, σαν πυροκροτητής για την ανασυγκρότηση του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος και του κόμματός του, σε τριτοδιεθνιστική βάση και μελλοντικά να μπορεί να επιτευχθεί κάποια αναγκαία και χρήσιμη για την εκάστοτε περίοδο κοινοβουλευτική συνεργασία- σαν αποτέλεσμα της κοινής δράσης στο κίνημα και όχι σαν τεχνητή εκλογική συγκόλληση, που είναι καταδικασμένη να αποτύχει παταγωδώς και να καταδικαστεί στην συνείδηση του λαού.
Για το άμεσο παρόν, την Κυριακή 21 Μαϊου, εγώ θα ρίξω άκυρο ψηφοδέλτιο τιμής στο Επαναστατικό ΚΚΕ της περιόδου 1931-1956.
Η κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο, το βασικό, είναι να σηκώνεται στον δρόμο και να οξύνει τις ταξικές αντιθέσεις, να ριζοσπαστικοποειί το λαϊκό κίνημα, να πηγαίνει την λαϊκή πάλη και συνείδηση ένα και δύο βήματα παρακάτω.
Συναγωνιστικά, Ανδρέας.
Συναγωνιστή Ανδρέα, νομίζω ότι στο ζήτημα αρχής,εάν οι κομμουνιστές συμμετέχουν ή δεν συμμετέχουν, πότε και με ποιον τρόπο στην εκλογική κοινοβουλευτική διαδικασία, σε συνθήκες όπου κυριαρχεί η αστική τάξη,δεν υπάρχει κανένας κομμουνιστής ο οποίος να μην λαμβάνει -ως βάση για τη στάση του- την πείρα του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος -τουλάχιστον από την εποχή της ίδρυσης της Τρίτης Διεθνούς και την έκδοση του βιβλίου του Λένιν για τον “Αριστερισμό”. Για να μην αναφέρουμε την πείρα του μπολσεβίκικου κόμματος στη Ρωσία, από την εποχή ήδη της αντιδραστικής Δούμας του Στολίπιν του Κρεμάλα, όταν “όλα τά ‘σκιαζε η φοβέρα”. Δες ξανά τι γράφει ο Λένιν για την τακτική των μπολσεβίκων σε κείνη τη Δούμα, όταν σε συνθήκες βαριάς παρανομίας είχαν καταφέρει να πάρουν με το μέρος τους όλη σχεδόν την κοινοβουλευτική ομάδα που εξέλεγαν με χίλια δυο εμπόδια κι απαγορεύσεις οι εργάτες ακόμα και σε αυτό το τσαρικό ψευτοκοινοβούλιο, σε συνθήκες απολυταρχίας.Γνωστά, πασίγνωστα είναι όλα αυτά και σίγουρα τα αποδέχεται και η Λαϊκή Δράση, όπως φαίνεται από το κείμενο που έγραψες. Η αποχή, που τώρα προτείνετε,βασίζεται επομένως στις διαπιστώσεις όλων μας για την πολυδιάσπαση και αλληλοφαγωμάρα μεταξύ των οργανώσεων, που δεν επέτρεψε ούτε καν μια σταθερή κοινή δράση σε μέτωπα πάλης για τα κοινά προβλήματα του λαού μας.Δεν θα διαφωνήσω σε αυτό. Τις ίδιες διαπιστώσεις κάνει και το δικό μου άρθρο, και δεν χαρίζω κάστανα στη στενοκεφαλιά όλων όσων διαιωνίζουν αυτή τη διάσπαση. Βλέποντας όμως την πρακτική συνέπεια που έχει η αποχή και το άκυρο στη σημερινή πολιτική συγκυρία της χώρας μας και πού πρακτικά καταλήγει, εγώ τάσσομαι κατηγορηματικά εναντίον αυτής της τακτικής. Επιτέλους κάθε κομμουνιστής της χώρας μας έχει την κριτική ικανότητα να βγάλει τα συμπεράσματά του και να επιλέξει. Δεν με βρίσκει όμως
διόλου σύμφωνο ο τρόπος με τον οποίο η Λαϊκή Δράση θέτει το ζήτημα του σημερινού ιμπεριαλιστικού πολέμου στην Ουκρανία, που σίγουρα εγκυμονεί τον κίνδυνο ανοιχτού τρίτου παγκόσμιου πολέμου και πυρηνικού ολοκαυτώματος του πλανήτη μας. Γιατί εσείς, εν ονόματι φυσικά του κοινού μίσους όλων μας για τον αμερικάνικο και γενικά το ιμπεριαλισμό και το βρώμικο ρόλο του στην τωρινή σύγκρουση με βραχίονα τον ουκρανικό φασισμό, δίνετε την εντύπωση ότι έχετε λάβει θέση υπέρ της καπιταλιστικής Ρωσίας και υπέρ του (εξίσου με τους Δυτικούς αντιδραστικού κι αντικομμουνιστή) Πούτιν. Μου φαίνεται ότι με την τοποθέτησή σας περιορίζετε την έννοια του ιμπεριαλισμού μόνο στον δυτικό, ότι παραβλέπετε την αντιδραστική φύση και του ρωσικού ιμπεριαλισμού, ο οποίος προήλθε από μία αρχική μορφή “σοσιαλιμπεριαλισμού”, μέσα από όλη τη διαδικασία της ρεβιζιονιστικής προδοσίας,της αντεπανάστασης και της καπιταλιστικής παλινόρθωσης. Αυτής που ανέτρεψε το Σοσιαλισμό και οδήγησε μετά από τρεις σχεδόν δεκαετίες στην κατάρρευση και διάλυση της ΕΣΣΔ. Νομίζω λοιπόν ότι εμείς οι κομμουνιστές δεν έχουμε κανένα λόγο να αβαντάρουμε το ρωσικό ιμπεριαλισμό ούτε
βέβαια κανέναν άλλο ιμπεριαλισμό στη διεθνή σύγκρουσή του με τον δυτικό. Εμείς δεν στοχεύουμε μόνο τους Γιάνκηδες, τους Φρίτσηδες και τα ναζιστικά τους περιτρίμματα σε Ουκρανία, Βαλτικές μπανανίες κλπ, αλλά ολάκερο το ιμπεριαλιστικό – καπιταλιστικό καθεστώς σε όλο τον κόσμο, ως κοινό εχθρό της εργατικής τάξης και των Λαών. Αυτή η διαφωνία στο ζήτημα του ιμπεριαλιστικού πολέμου σίγουρα είναι καίριο σημείο διεύρυνσης του χάσματος μεταξύ οργανώσεων. Αλλά η πλειοψηφία τους νομίζω ότι ήδη έχει λάβει καθαρή θέση εναντίον όλων των ιμπεριαλιστών.
Καλησπέρα συναγωνιστή. Προφανώς το ζήτημα δεν είναι η καταγραφή σαν πανάκεια κάποιου βιβλίου της λενινιστικής σχολής σκέψης. Η τοποθέτηση για τις εκλογές λαμβάνει υπόψιν την αντικειμενική και υποκειμενική κατάσταση και με αυτά τα κριτήρια πραγματοποιείται. Ξανατονιζω δεν είναι ζήτημα αρχών ούτε αξίωμα,όπως πχ είναι το τσάκισμα της αστικής κρατικής μηχανής όπως παρουσιάζεται στο κράτος και επανάσταση. Υπό αυτή την έννοια η αναφορά στο βιβλίο του αριστερισμού σαν βάση είναι λανθασμένη,ο αριστερισμός έχει γραφτεί μια συγκεκριμένη ιστορική στιγμή συσπειρώνοντας την πείρα των μπολσεβίκων και την άσκηση κριτικής σε ζητήματα τακτικά. Σε αυτό διαφωνούμε σίγουρα,δηλαδή στο πώς προσεγγίζουμε τις εκλογές γιατί αντιλαμβάνομαι πως έχεις την άποψη της καταγραφής η οποία εμένα προσωπικά δεν μου λέει κάτι,αν δεν πηγαίνει χέρι χέρι με τις παραπάνω προϋποθέσεις που ανέφερα. Όσον αφορά το ζήτημα του πολέμου διαφωνούμε δομικά και έχει να κάνει με το πώς αναλύουμε τον παγκόσμιο καπιταλισμό ιμπεριαλισμό. Και πέρα από το εγχώριο κίνημα,δες και στο διεθνές τι συμβαίνει και πώς τοποθετούνται πολλές οργανώσεις του Κ. Κινήματος, θα δεις πως τα πράγματα δεν είναι όπως τα παρουσιάζεις,αλλά η δικιά μας θέση είναι πλειοψηφία. Βέβαια όλα αυτά θα κριθούν και μέσα στην ταξική πάλη… Το βασικό είναι σε σχέση με τα δύο κείμενα πρώτον πώς προσεγγίζουμε διαφορετικά τις εκλογές,εμείς τακτικά και εσύ αξιωματικά… Καλή συνέχεια και καλή δύναμη!