Η δολοφονία της 27χρονης Αναστάζια στην Κω είναι η πέμπτη γυναικοκτονία στην Ελλάδα σε έναν μάνα. Το 2022 έγιναν 25. Το 2021 έγιναν 31, το 2020 ήταν 17. Είχαμε την υψηλότερη ετήσια αύξηση στις γυναικοκτονίες, ανάμεσα σε 20 ευρωπαϊκές χώρες, στη διάρκεια της πανδημίας, με άνοδο 187,5% μόλις σε έναν χρόνο. Και, προφανώς, η έξαρση αφορά όλο το φάσμα της έμφυλης βίας. Τον περασμένο μάνα, η Ελληνικά Αστυνο­μία ανακοίνωσε πως είχε καταγράψει 3.100 περιστατικά έμφυλης βίας από την 1η Ιανουάριου του τρέχοντος έτους.

Αυτά τα περιστατικά και τις πληροφορίες θα πρέπει να τα αναζητήσετε με πολύ προσοχή στις ειδήσεις γιατί δεν απασχόλησαν την επικαιρότητα τόσο όσο αυτή της 27χρονης από την Πολωνία. Γιατί; Ετσι. Ισως επειδή δεν είχαν και πολύ μυστήριο. Ισως επειδή οι δράστες των γυναικοκτονιών δεν ήταν αλλοδαποί αλλά Ελληνες με πεντιγκρί, κάτι που τους καθιστά αυτομάτως μη ενδια­φέροντες για όλο τον ακροδεξιό εσμό που συγκινήθηκε αυτές τις μέρες ή για όσους βρήκαν αφορμή για σχόλια περί πολιτισμών και θρησκειών. Ισως τα θύματα να μην ήταν τόσο νεαρά ή τόσο ωραία κορίτσια για να συγκινήσουν αρχισυντάκτες που γεμίζουν με φωτογραφίες σελίδες και παράθυρα. Ισως επειδή δεν ασχολήθηκαν και τόσο τα κανάλια για να δημοσιοποιήσουν λεπτομέρειες και υπόνοιες για τα θύματα μαζί με τις «επιλογές» τους στη ζωή. Ή ίσως όλα τα παραπάνω μαζί.

 Η Αναστάζια, πάντως, ένα κορίτσι τόσο νέο που χάθηκε με τόσο βίαιο τρόπο, βρέθηκε να εργαλειοποιείται με έναν φοβερά τοξικά τρόπο από τους συνήθεις υπόπτους που αναζητούν κάθε δυνατή ευκαιρία για να δημιουργούν ηθικό πανικό. Βρέθηκε και να δικάζεται, εμμέσως πλην σαφώς, με ύφος τάχα μου πονετικό για το φονικό. Αφησαν να εννοηθεί ότι είναι σεξεργάτρια, ότι έκανε χρήση ναρκωτικών, ότι είχε πάρε δώσε με τον δολοφόνο της, λες και όλα αυτά θα μπορού­σαν να αποτελούν κάποιους είδους «εξήγηση» για τη βία που υπέστη.

Ολα αυτά για να μην πούμε ευθέως πως τα στοιχεία παγκοσμίως δείχνουν ότι η εξήγηση είναι μία και δεν σηκώνει τέτοιες εξηγήσεις ούτε τέτοιες διακρί­σεις: Λέγεται πατριαρχία. Κι όσοι ενοχλείστε καλό θα ήταν να συμφιλιωθείτε με το άκουσμα της λέξης. Γιατί όσο μετράμε κακοποιημένες και δολοφονημένες δεν θα σταματήσουμε να τη λέμε.

Πηγή Τζίνα Μοσχολιού -ΝΕΑ