Η υπόθεση του Μακάριου Λαζαρίδη δεν κρίθηκε τελικά από κάποια βαθιά πολιτική ανάλυση ή από την υπεράσπιση των θέσεών του, αλλά από μια πρωινή τηλεοπτική παρέμβαση της Ντόρας Μπακογιάννη στο Mega.
Όταν η πρώην υπουργός Εξωτερικών, με τον χαρακτηριστικό της τόνο, «υποδείκνυε» στον υφυπουργό να παραιτηθεί «για να διευκολύνει τον πρωθυπουργό και το κόμμα», ήταν σαφές ότι οι εξελίξεις είχαν ήδη προδιαγραφεί. Η Ντόρα δεν μίλησε απλώς ως πολιτικός σχολιαστής· μίλησε ως εκπρόσωπος της γραμμής που ήθελε να κλείσει γρήγορα και «καθαρά» το θέμα.
Λίγο αργότερα, από το Μαξίμου ήρθε η σαφής κατεύθυνση: παραίτηση για να μετριαστεί το πολιτικό κόστος. Τα επιχειρήματα του Λαζαρίδη περί «τεμπελιάς των αριστερών» και της δικής του «εξυπνάδας» δεν ήταν υπερασπίσιμα ούτε μέσα στη ΝΔ. Προκάλεσαν θύελλα, αποκάλυψαν μια αλαζονική και αποκομμένη από την κοινωνική πραγματικότητα νοοτροπία, και τελικά έγιναν μπούμερανγκ.
Ο Μακάριος Λαζαρίδης, κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία, ανακοίνωσε την παραίτησή του. Δεν ήταν μια πράξη αυτοθυσίας ή πολιτικής ευθιξίας. Ήταν η αναπόφευκτη κατάληξη μιας υπόθεσης που το ίδιο το κυβερνητικό στρατόπεδο αποφάσισε να «καθαρίσει» πριν μεγαλώσει κι άλλο το πολιτικό κόστος.
Η υπόθεση αυτή δεν αφορά μόνο έναν υφυπουργό που μίλησε απερίσκεπτα. Αποκαλύπτει κάτι βαθύτερο: την αντίληψη της ΝΔ ότι η πολιτική είναι θέμα επικοινωνιακής διαχείρισης και όχι ουσίας. Όταν οι δηλώσεις ενός στελέχους γίνονται επικίνδυνες για την εικόνα του κόμματος, η λύση είναι απλή: θυσία του στελέχους, «καθαρό» Μαξίμου, και συνέχεια στην ίδια πολιτική.
0 Comments