Σε πλήθος lifestyle άρθρων η Δόμνα Μιχαηλίδου, χαρακτηρίστηκε ως μια από τις «λαμπερές παρουσίες», με ιδιαίτερο στιλιστικό ενδιαφέρον, «έκλεψε την παράσταση», στην επίσημη δεξίωση για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας.

Η κυρία αυτή που έχει την αίσθηση πως στις 28 Οκτωβρίου γιορτάζουμε τον εθελοντισμό, οπότε αντί για το έπος του 40, το νεοδημοκρατικό στέλεχος που μιλώντας στη Βουλή, αποκάλυψε τον τόπο κατοικίας και το σχολείο της 12χρονης από τον Κολωνό που έπεσε θύμα βιασμών και μαστροπείας, η “φεγγαρόφωτη” του Σάκη Μουμτζή, το αστυνομικό λαγωνικό που είχε ανακαλύψει “σοβαρά και τρομερά επικίνδυνα όπλα“, είχαν οι φοιτητές της ΑΣΟΕΕ, ήταν απ’ τα πιο ιδανικά πρόσωπα που έπρεπε να παρευρεθούν στην γιορτή της δημοκρατίας τους.

Το λέμε αυτό, γιατί η παρουσία της Δόμνας Μιχαηλίδου στη φετινή δεξίωση της Προεδρίας της Δημοκρατίας για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας ήταν, αναμφίβολα, εντυπωσιακή. Με μία επιλογή που συνδύαζε εθνικό συμβολισμό και μοντέρνα κομψότητα —ένα γαλαζοπράσινο φόρεμα με καθαρές γραμμές— η υφυπουργός κατάφερε να ξεχωρίσει, να τραβήξει τα βλέμματα και να εισπράξει κολακευτικά σχόλια για το στυλ και την παρουσία της.

Ωστόσο, η εικόνα της Μιχαηλίδου μέσα στον κήπο του Προεδρικού Μεγάρου, με φόντο τη δημοκρατική σύναξη της πολιτειακής και πολιτικής ηγεσίας, δεν μπορεί να ιδωθεί αποκομμένα από τις παλαιότερες δηλώσεις της για τον ίδιο τον αντιδικτατορικό αγώνα —την ουσία δηλαδή του γεγονότος που τιμούσε η εκδήλωση.

Όταν, ως υφυπουργός Εργασίας, είχε δηλώσει πως «υπάρχει μία αγιοποίηση του αντιδικτατορικού αγώνα» και πως αυτός ο αγώνας έχει λάβει «διαστάσεις υπερβολής» —συγκρίνοντάς τον μάλιστα με τη «μετατροπή σε μία συλλογική ψυχική νόσο»— είχε προκαλέσει σφοδρές αντιδράσεις, όχι μόνο για το περιεχόμενο, αλλά και για την ιστορική και ηθική απόσταση που υποδήλωνε ο τρόπος έκφρασής της.

Σήμερα, χρόνια μετά από εκείνη τη δήλωση, η παρουσία της σε μια γιορτή αφιερωμένη ακριβώς σε αυτό που εκείνη είχε απομειώσει, δεν μπορεί παρά να προκαλεί αμφιθυμία. Η στυλιστική της λάμψη, όσο εκλεπτυσμένη κι αν είναι, δύσκολα μπορεί να καλύψει το θεμελιώδες ερώτημα: Πώς μπορεί να τιμάται κάτι που έχει, από το ίδιο το άτομο, χαρακτηριστεί ως προϊόν υπερβολής και ψυχοπαθολογίας;

Η Δημοκρατία δεν είναι απλώς ένα πολίτευμα· είναι και μια μνήμη. Είναι οι άνθρωποι που βασανίστηκαν, εξορίστηκαν, σώπασαν, αλλά δεν υπέκυψαν. Το να εμφανίζεται κανείς με κομψότητα στην επέτειο της Δημοκρατίας είναι θεμιτό· το να έχει προηγουμένως απαξιώσει την ίδια της την ιστορία, όμως, αποτελεί πολιτική και ηθική αντίφαση.

Η Δόμνα Μιχαηλίδου, λοιπόν, δεν έλαμψε μόνο για την ενδυματολογική της παρουσία. Έλαμψε και ως παράδειγμα του πώς, στη σύγχρονη δημόσια σφαίρα, η εικόνα συχνά υπερισχύει της συνέπειας —και το ύφος αντικαθιστά την ουσία.