Δεν είναι η πρώτη φορά που στα κοινωνικά δίκτυα κυκλοφορούν «ανησυχίες» για την ασφάλεια των γυναικών που πατάνε πάνω σε ψέματα, φόβους και στερεότυπα. Σημερινό ποστ στην πλατφόρμα “Χ” γράφει πως «όλο και περισσότερες Ελληνίδες ζητούν από τις εφαρμογές delivery Έλληνες διανομείς και όχι αλλοδαπούς, γιατί φοβούνται μη βιαστούν».

Η τοποθέτηση αυτή είναι χαρακτηριστικό δείγμα του ύπουλου τρόπου με τον οποίο καλλιεργείται ο ρατσισμός: κατασκευάζει έναν εχθρό, τον «ξένο», και τον παρουσιάζει ως απειλή για την ασφάλεια, ενώ αποκρύπτει την πραγματικότητα. Γιατί η πραγματικότητα είναι αμείλικτη: οι γυναίκες δεν κινδυνεύουν κυρίως από τους διανομείς φαγητού, αλλά από ανθρώπους που βρίσκονται δίπλα τους – συζύγους, συντρόφους, συγγενείς.

Η πραγματική βία: αριθμοί και υποθέσεις

Τα επίσημα στοιχεία δείχνουν ότι οι καταγγελίες για ενδοοικογενειακή βία στην Ελλάδα εκτοξεύτηκαν: από περίπου 4.200 το 2020, έφτασαν τις 18.600 το 2024. Μιλάμε για μια αύξηση που αποτυπώνει τη σκληρή πραγματικότητα πίσω από κλειστές πόρτες.

Η δολοφονία της Κυριακής Γρίβα, έξω από αστυνομικό τμήμα, αφού είχε ζητήσει προστασία από τον πρώην σύντροφό της και δεν την έλαβε, είναι από τα πιο κραυγαλέα παραδείγματα. Δεν τη σκότωσε «ξένος διανομέας». Τη σκότωσε ο άντρας που γνώριζε και είχε ήδη καταγγείλει.

Το ίδιο και με τα ανήλικα θύματα: η περίπτωση της 14χρονης στον Πειραιά που έπεσε θύμα ομαδικού βιασμού από συνομηλίκους της δείχνει το μέγεθος της κοινωνικής σαπίλας. Ούτε εκεί υπήρξε «απειλή από αλλοδαπό».

Ποιος ωφελείται από τα ρατσιστικά ψέματα;

Ο ρατσιστικός λόγος δεν είναι απλώς μια λανθασμένη αντίληψη· είναι εργαλείο εξουσίας. Καλλιεργεί φόβο απέναντι στον «άλλο» και αποπροσανατολίζει από τον πραγματικό κίνδυνο: την πατριαρχική βία, την κρατική αδιαφορία, τις δομές που αφήνουν τα θύματα απροστάτευτα.

Αντί να μιλήσουμε για το πώς θα ενισχυθούν τα καταφύγια, οι τηλεφωνικές γραμμές βοήθειας, η νομική στήριξη και η κοινωνική πρόληψη, σπαταλάμε ενέργεια σε ψεύτικες ιστορίες που «φταίνε οι ξένοι». Αυτό βολεύει το κράτος, που μένει στο απυρόβλητο, και βολεύει την ακροδεξιά που χτίζει πολιτικές καριέρες πάνω στον τρόμο.

Η ρατσιστική προπαγάνδα είναι διπλά εγκληματική: όχι μόνο γιατί δηλητηριάζει τις συνειδήσεις, αλλά γιατί κρύβει τον πραγματικό ένοχο. Κι ο πραγματικός ένοχος δεν είναι ο «ξένος διανομέας», αλλά μια κοινωνία που ανέχεται τη γυναικοκτονία, το βιασμό, την ενδοοικογενειακή βία και τις αντιμετωπίζει σαν «ιδιωτικές υποθέσεις».