Πηγή: Νίκος Παπαδογιάννης – Documento

Δεν θα το πιστέψετε τώρα αυτό, αλλά εκεί έξω ξέσπασε παγκόσμιος πόλεμος: Αμερικανοί εναντίον Αυστραλών, με το υπόλοιπο σύμπαν να υποστηρίζει (σε συντριπτικό ποσοστό) τους Αυστραλούς. Διαδικτυακός πόλεμος, ευτυχώς. Διότι ειδάλλως, με τόσα και τέτοια όπλα, θα μάσαγε η μύγα σίδερο και το κουνούπι ατσάλι. Όταν βγαίνουν τα κουμπούρια και αρχίζουν τα μπαμ μπουμ, ο σώζων εαυτόν σωθήτω.

Το casus belli ήταν φυσικά το μακελειό στο Σίντνεϊ, το οποίο, ειρήσθω εν παρόδω, είναι (όπως και η Μελβούρνη για όποιον αντέχει το ελληνικό «αξάν») πόλη για να ζήσεις. Ακόμα και τις μέρες των Ολυμπιακών Αγώνων (του 2000), διατήρησε τους ρυθμούς του χωρίς να ζοριστεί καθόλου. Πώς λέμε Αθήνα 2004; Το άκρο αντίθετο. Αλλά όλο αυτό είναι άλλη συζήτηση, για σημείωμα άλλης ημέρας.

Το πολλαπλό φονικό με τους τουλάχιστον 15 νεκρούς στην εβραϊκή γιορτή στο Σίντνεϊ (και όχι «Σίδνεϊ») έβγαλε στα χαρακώματα τους οπλαρχηγούς από την απέναντι και διαγωνίως δεξιά όπως βλέπουμε την υδρόγειο ακτή του Ειρηνικού Ωκεανού. Τους ΜAGAς με τα κόκκινα κασκέτα και όχι μόνο αυτούς, αφού η οπλοκατοχή στο Αμέρικα θεωρείται εθνικό σπορ και η οπλοκατοχή εθνική μέθοδος εκκαθάρισης του ενοχλητικού πληθυσμού.

Όποιος πολιτικάντης κατεβαίνει σε οποιαδήποτε μορφή εκλογών στις ΗΠΑ με σύνθημα «να αφοπλίσουμε τον πληθυσμό» καταποντίζεται και δεν βρίσκει στην κάλπη ούτε την ψήφο του. Του Αμερικανού μπορείς να του πειράξεις την καρδιά του ή το μυαλό του ή τον πισινό του – το όπλο του όμως ποτέ.

Οι κοκκινοκασκετοφόροι, που εξακολουθούν και βρίσκουν απίθανους τρόπους για να υπερασπίζονται τον απίθανο ηγέτη τους, επιστράτευσαν στα μαρμαρένια αλώνια του Twitter την ειρωνεία: «Μα, πώς συνέβη τέτοια συμφορά Εκεί Κάτω; Αφού η Αυστραλία έχει αυστηρή νομοθεσία ενάντια στην οπλοκατοχή, αυστηρότερη από κάθε άλλο κράτος».

Και η κατακλείδα: «Είδατε τι συμβαίνει όταν η κυβέρνηση στερεί από τον πολίτη το δικαίωμα στην αυτοάμυνα; Αυτοί οι δεκαπέντε άνθρωποι θα ήταν σήμερα ζωντανοί, εάν οπλοφορούσαν». Λες και δεν θα γινόταν χειρότερο μακελειό, εάν κάποιος από το ποίμνιο αποφάσιζε να ανοίξει πυρ προς την κατεύθυνση προς την κατεύθυνση απ’ όπου προέρχονταν οι πυροβολισμοί.

Ο Χάρος βγαίνει παγανιά

Οι νηφάλιοι της από δω πλευράς, οι νουνεχείς άνθρωποι δηλαδή, προτίμησαν να απαντήσουν με στατιστικά. Οι ΗΠΑ έχουν 12πλάσιο πληθυσμό από την Αυστραλία, αλλά 580 φορές περισσότερα περιστατικά με ομαδικές εκτελέσεις.
Oι ανθρωποκτονίες με σφαίρες στον τόπο του Τραμπ ξεπέρασαν τις 19.000 μέσα στο διόλου σωτήριον έτος 2025, ενώ στην Αυστραλία είναι ίσαμε 600 τα τελευταία 25 χρόνια, στον Καναδά 4.500, στην Αγγλία 800, στην Κίνα του ενός δισε κατομμυρίου κατοίκων 5.000, στην Ιταλία 4.000, στη Γερμανία 1.500, στην Ιαπωνία 100.

Επαναλαμβάνω, εάν δεν το προσέξατε, ότι η στατιστική των ΗΠΑ περιλαμβάνει μόνο το τρέχον έτος, ενώ των άλλων χωρών αφορά την τελευταία 25ετία.  Η απάντηση των θεοσεβούμενων Αμερικανών σε κάθε λουτρό αίματος είναι κατά κανόνα: «Οι σκέψεις και οι προσευχές μας στο πλευρό των θυμάτων». Των λοιπών πολιτών του δύσμοιρου πλανήτη: «Να λάβουμε αυστηρότερα μέτρα ενάντια στην οπλοκατοχή για να μη θρηνήσουμε άλλα θύματα».

Αλλά είπαμε, τους Αμερικανούς δεν τους πιάνεις πουθενά, Η στερεότυπη απάντησή τους, κάθε φορά που κάποιος εξυπνάκιας από άλλες θάλασσες τους βομβαρδίζει με νούμερα, είναι ότι τις στατιστικές τις φουσκώνει ο πληθώρα των παράτυπων μεταναστών. «Μόλις διώξουμε όλους τους σκούρους, θα βασιλέψει στις ΗΠΑ η ειρήνη», ξεσπαθώνουν. Λες και είναι οι σκούροι «λάθρο» αυτοί που αγοράζουν οπλοπολυβόλα από τα σούπερ μάρκετ και βγαίνουν παγανιά στα σχολεία αγκαζέ με το Χάρο. Σας το είπα εξαρχής, δεν βγάζεις άκρη με δαύτους.

Σύσσωμο που λέτε το Μ.A.G.A. στερέωμα θεωρεί ότι το θανατικό στο Σίντνεϊ δικαιώνει τους υπέρμαχους της οπλοχρησίας και ασφαλώς θα είχε αποφευχθεί εάν ο δολοφόνος φοβόταν τον γεμάτο γεμιστήρα του διπλανού του και του παραδιπλανού του. «Η κομμουνιστική κυβέρνηση της Αυστραλίας οφείλει να λογοδοτήσει», διάβασα κάπου. Εσείς γελάτε, αλλά αυτοί οι κατσαπλιάδες που δεν ξέρουν να ξεχωρίσουνε το δεξί τους πιστόλι από το αριστερό τους περίστροφο έχουν το δάχτυλο μονίμως ακουμπισμένο στο ερυθρό κομβίον με τα πυρηνικά.

Στο μεταξύ, ο ήρωας που –άοπλος- εξουδετέρωσε και αφόπλισε τον μακελάρη του Σίντνεϊ (και που ήδη έγινε πλουσιότερος κατά 700.000 ευρώ από δωρεές και φιλοδωρήματα ανωνύμων) ακούει στο όνομα Αχμέντ αλ Αχμέντ και είναι εντελώς σκούρος, εντελώς μουσουλμάνος, Αυστραλός πολίτης, παιδί μεταναστών από τη Συρία, μανάβης στο επάγγελμα.

Απαγορεύεται, εκτός εάν…

Η απέναντι ακτή του Ειρηνικού προσποιείται ότι δεν άκουσε και πάντως αποφεύγει συστηματικά να αναπαράγει το δυσοίωνο για τους κουμπουροφόρους ονοματεπώνυμο του σωτήρα τόσων ψυχών. H δεξιά της Αυστραλίας, στο μεταξύ, απαιτεί …περισσότερα όπλα και λιγότερους ελέγχους. Ευτυχώς, εμάς δεν μας έχει αγγίξει αυτή η τρέλα. Μέχρι επαναφορά της θανατικής ποινής φτάνει η θεσμική παράνοιά μας.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες που αλιεύω στο διαδίκτυο, οι μοναδικές χώρες που κατοχυρώνουν συνταγματικά και ρητά το απόλυτο δικαίωμα στην οπλολαγνεία είναι το Μεξικό και η Γουατεμάλα και οι ΗΠΑ, όπου επιτρέπεται ο πολίτης να αγοράσει ημιαυτόματο πυροβόλο όπλο δίχως άδεια, με εξαίρεση μια χούφτα Πολιτείες (κυρίως την Καλιφόρνια) με Δημοκρατικούς κυβερνήτες.

Σε πάμπολλες χώρες του ταλαίπωρου πλανήτη απαγορεύεται η κατοχή όπλων και ειδικότερα πιστολιών, είτε εξ ολοκλήρου (Μ. Βρετανία, Κίνα, Ιαπωνία, Δανία, Νιγηρία, Σομαλία, Λευκορωσία, Καζαχστάν, Βιετνάμ, Β. Κορέα, Καμπότζη, τα παερισσότερα νησιωτικά κράτη της Ωκεανίας κ.α.) είτε με σπάνιες εξαιρέσεις (Ιρλανδία, Ρωσία, Ρουμανία, Καναδάς, Αλβανία, Ιράν, Ιράκ, Συρία, Ινδονησία, Βενεζουέλα κλπ.).

Οι μοναδικές χώρες που λένε απερίφραστο «ναι» στα κοντόκαννα όπλα και ως εκ τούτου φιγουράρουν με μπλε χρώμα στον σχετικό χάρτη είναι οι ΗΠΑ, η φλεγόμενη Υεμένη και το Νότιο Σουδάν όπου μαίνεται εμφύλιος. Στην άλλη άκρη του φάσματος, πολλές ασιατικές και αφρικανικές χώρες τιμωρούν διά νόμου την οπλοκατοχή με πολυετή φυλάκισης: Ινδία, Ιαπωνία, Μαλαισία, Σιγκαπούρη, Ν. Αφρική και άλλες.

Στην Αίγυπτο προβλέπεται ακόμα και ποινή ισόβιας κάθειρξης, ενώ στη φοβερή Βόρεια Κορέα και στην Ινδονησία ο παραβάτης κινδυνεύει με …εκτελεστικό απόσπασμα. Στη Δυτική Όχθη, εάν αναρωτιέστε, επιτρέπεται η οπλοκατοχή, αλλά μόνο με άδεια των αρχών. Στο Ισραήλ επικρατεί το δόγμα του «όχι μεν, αλλά». Όποιος δηλώσει ότι θέλει απλά να εξασκηθεί στη σκοποβολή με κατεύθυνση παλαιστινιακούς στόχους, λαμβάνει σαν-βουάρ  την άδεια, μαζί με το οπλοπολυβόλο και ένα τσουβάλι σφαίρες.

Κράτος εν κράτει

Υπάρχει τέλος η …Κρήτη της κουμπουριάς και της κουμπαριάς, που δεν είναι ανεξάρτητο κράτος, αλλά αποτελεί κράτος εν κράτει

Σύμφωνα με πρόσφατο ρεπορτάζ της Deutsche Welle, στο νησί υπάρχουν περίπου 100.000 νόμιμα όπλα (για κυνήγι ή «οικογενειακά κειμήλια») και χιλιάδες παράνομα, ενώ το λαθρεμπόριο ανθεί σε απόμερες ερημικές ακτές. Οι αρχές εκτιμούν ότι ο αριθμός των όπλων που βρίσκονται στα χέρια Κρητικών είναι επταψήφιος.

Σε παλαιότερο αφιέρωμα του Έθνους (2020), κάποιος «γνώστης της πιάτσας» κατέθεσε τον κατ’ εκτίμηση τιμοκατάλογο, για όποιον θέλει να αγοράσει όπλο στη μαύρη αγορά της Μεγαλονήσου: «Το υποπολυβόλο AΚ-47 Kalashnikov, μπορεί να το βρει κάποιος σε τιμή που ξεκινά από  800-1.000 ευρώ και φτάνει τα 2.000-2.500 ευρώ, ανάλογα με τη χώρα προέλευσης (τα κινέζικα αντίγραφα είναι πιο φθηνά), το πόσο χρησιμοποιημένο είναι και το εάν έχει αυτόματο κοντάκι. Από 800 έως 1.500 ευρώ κοστίζουν πιστόλια ανατολικής προέλευσης. Με 1.200 ευρώ, μπορεί κανείς να αποκτήσει ένα γιουγκοσλάβικο πιστόλι τύπου Zastava (με γεμιστήρα 8 φυσιγγίων), ενώ αρκετά υψηλότερη είναι η τιμή για ένα πιστόλι από δυτική χώρα (Glock, Magnum, USP) με το κόστος να ξεκινάει από 2.000 ευρώ και να φτάνει ακόμα και τις 4.000 ευρώ. Επίσης, με μόλις 150-200 ευρώ μπορεί κανείς να αγοράσει μία χειροβομβίδα αμυντικού τύπου. Τέλος, ένα κουτί με 50 σφαίρες κοστίζει περίπου 50 ευρώ».

Προσωπικά, μολονότι Κρης εκ γενετής, αρνήθηκα να ακουμπήσω όπλο ακόμα και όταν ήμουν στο στρατό. Όταν έφτανε η σειρά μου για βολή το παρέδιδα συνωμοτικά (όπως έκαναν και κάμποσοι άλλοι) σε έναν …Κρητικό σύντεκνο συμπολεμιστή, ο οποίος τα τουφέκια και τα περίστροφα τα έπαιζε στα δάχτυλα.

Τις αιμοσταγείς ΗΠΑ του ανεκδιήγητου Τραμπ και των ανεκδιήγητων οπαδών του τις αποφεύγω και θα εξακολουθήσω να τις αποφεύγω, ακόμα και αν το καθήκον με καλέσει σε Μουντιάλ ποδοσφαίρου (2026) ή σε Ολυμπιακούς Αγώνες (2028).