Τα λόγια της μάνας της Έλενας Κατσαρού -σε τηλεοπτική εκπομπή- δεν είναι απλώς συγκλονιστικά. Είναι κατηγορώ. Είναι μαρτυρία εγκλήματος. Είναι η ωμή αλήθεια που καμία επίσημη ανακοίνωση, κανένα δελτίο Τύπου, καμία «έρευνα σε εξέλιξη» δεν μπορεί να σβήσει.

Είκοσι οκτώ χρόνια η ίδια στη δουλειά. Δεκατέσσερα χρόνια η κόρη της. Νύχτες, βάρδιες, εξόντωση. «Ο χρόνος έχει 365 μέρες, τις 325 τις δούλευα», λέει. Αυτή είναι η «ανάπτυξη» που μας πουλάνε. Αυτή είναι η κανονικότητα του καπιταλισμού: ζωές ολόκληρες λιωμένες στο μεροκάματο.

Και μετά έρχεται η ομολογία που κόβει την ανάσα:
Δεν γινόταν συντήρηση.
Μύριζε υγραέριο. Το έλεγαν. Το φώναζαν. Προειδοποιούσαν.
Και η εργοδοσία δεν έκανε τίποτα.

Το κτίριο, όπως καταγγέλλεται, δεν είχε συντηρηθεί εδώ και είκοσι χρόνια. Είκοσι χρόνια αδιαφορίας. Είκοσι χρόνια εγκληματικής αμέλειας. Είκοσι χρόνια που το κέρδος μετρούσε περισσότερο από τις ζωές των εργατών.

Και όταν ρωτήθηκε αν μίλησαν, αν πήγαν, αν κατήγγειλαν, η απάντηση ήταν ξεκάθαρη:
«Τους έλεγα αλλά δεν έκαναν κάτι».
Αυτό είναι το σύστημα. Να μιλάς και να μη σε ακούει κανείς. Να προειδοποιείς και να σε γράφουν. Να φοβάσαι, αλλά να συνεχίζεις να δουλεύεις, γιατί αλλιώς δεν ζεις.

Και τελικά, «ανατινάχτηκε το παιδί μου».

Ας τελειώνουμε με τα ψέματα. Αυτό που συνέβη στη ΒΙΟΛΑΝΤΑ δεν ήταν «τραγωδία». Δεν ήταν «κακιά στιγμή». Δεν ήταν «ατυχές συμβάν».
Ήταν προαναγγελθέν έγκλημα.

Όταν ξέρεις ότι υπάρχει διαρροή, όταν ξέρεις ότι δεν γίνεται συντήρηση, όταν σου το λένε οι ίδιοι οι εργάτες και δεν κάνεις τίποτα τότε δεν μιλάμε για αμέλεια, και κακώς ο ιδιοκτήτης της επιχείρησης διώκεται για ανθρωποκτονία από αμέλεια. Πρέπει να ασκηθεί σε βάρος του δίωξη για μαζικές δολοφονίες από πρόθεση! Δολοφονίες με ταξικό πρόσημο.

Αυτή είναι η αλήθεια που πρέπει να ακουστεί παντού:
Οι εργάτες μιλάνε.
Οι εργοδότες αγνοούν.
Το κράτος κάνει πλάτες.
Και στο τέλος, οι οικογένειες θάβουν τους νεκρούς τους.

Η φωνή αυτής της μάνας δεν πρέπει να ξεχαστεί.
Πρέπει να γίνει κραυγή.
Να γίνει οργή.
Να γίνει αγώνας.