Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Διαβάζοντας την προηγούμενη ανάρτησή μας, στην οποία φιλοξενήσαμε το εξαιρετικό άρθρο της Δανάης Κισκήρα-Μπαρτσώκα με τίτλο «Πώς να αποδείξουν ότι δεν είναι ελέφαντες;», γεννήθηκε μια σκέψη που ίσως έχει έρθει η ώρα να γίνει πολιτική επιλογή.

Μήπως δεν αρκεί πλέον να μιλάμε γενικά και αόριστα για τα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια της Ασφάλειας; Μήπως πρέπει να αρχίσουμε να τα κατονομάζουμε; Να κατονομάζουμε και τα μέσα ενημέρωσης που τους προσφέρουν βήμα για να αναπαράγουν, χωρίς ίχνος δημοσιογραφικού ελέγχου, τις επιθυμίες και τις διαρροές της ΕΛ.ΑΣ.;

Γιατί εδώ δεν μιλάμε για λάθη. Μιλάμε για συνειδητή κατασκευή κλίματος ενοχής.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο δημοσιογράφος του Star, Παναγιώτης Μούτσιος. Στο χθεσινό δελτίο ειδήσεων του τηλεοπτικού σταθμού, εμφανίστηκε να διαθέτει… «αποκλειστικό ρεπορτάζ» από τα εγκληματολογικά εργαστήρια και διαβεβαίωνε το τηλεοπτικό κοινό ότι η υπόθεση είναι «εξαιρετικά δεμένη», κάνοντας μάλιστα λόγο για «άρρηκτη σύνδεση» των συλληφθέντων με την υπόθεση μέσω ταυτοποιήσεων από φωτογραφίες, χαρακτηριστικών του προσώπου, ψηφιακών ευρημάτων και άλλων δήθεν αδιάσειστων στοιχείων.

Αν ίσχυαν όλα αυτά, θα είχαν ήδη κατατεθεί στη δικογραφία. Δεν υπάρχουν όμως.

Πρόκειται για ισχυρισμούς που δεν επιβεβαιώνονται από κανένα επίσημο στοιχείο της δικογραφίας και διαψεύδονται ευθέως από όσους έχουν γνώση της υπόθεσης.

Ο δικηγόρος Θανάσης Καμπαγιάννης, που εκπροσωπεί έναν από τους κατηγορούμενους και έχει πλήρη πρόσβαση στη δικογραφία, ήταν απολύτως κατηγορηματικός:

«Δεν υπάρχουν στοιχεία. Θέλω να πω μετά λόγου γνώσεως ότι σε αυτή την υπόθεση, αυτή τη στιγμή, δεν υπάρχει ταυτοποίηση. Η ίδια η Διεύθυνση Εγκληματολογικών Ερευνών λέει ότι δεν μπορεί να συναγάγει συμπέρασμα όσον αφορά την ταυτοποίηση. (…) Σας καλώ να είμαστε πολύ προσεκτικοί, γιατί έχουν ξαναϋπάρξει τέτοιου τύπου διώξεις που κατέληξαν σε φιάσκο. (…) Αυτή τη στιγμή, ταυτοποίηση δεν υπάρχει».

Πιο ξεκάθαρα δεν γίνεται.

Την ώρα που ένας δημοσιογράφος διαβεβαιώνει εκατομμύρια τηλεθεατές ότι η υπόθεση είναι «δεμένη», ο συνήγορος υπεράσπισης δηλώνει δημόσια ότι η ίδια η Διεύθυνση Εγκληματολογικών Ερευνών αναφέρει πως δεν μπορεί να προχωρήσει σε ταυτοποίηση.

Κάποιος από τους δύο δεν λέει την αλήθεια.

Και επειδή η δημοσιογραφία δεν είναι γραφείο Τύπου της Ασφάλειας, ούτε δικαστήριο τηλεοπτικών εντυπώσεων, ήρθε η ώρα όσοι κατασκευάζουν ενοχές πριν αποφανθεί καν η αστική ¨”Δικαιοσύνη” να αναλαμβάνουν και την ευθύνη των λόγων τους.

Δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε «αποκλειστικά» να καταρρέουν όταν ανοίγει η δικογραφία. Δεν είναι η πρώτη φορά που άνθρωποι διαπομπεύονται στα τηλεοπτικά παράθυρα και αργότερα αθωώνονται πανηγυρικά. Και δυστυχώς, αν συνεχίσουμε να αντιμετωπίζουμε αυτούς τους μηχανισμούς ως ανώνυμα «παπαγαλάκια», θα συνεχίσουν να λειτουργούν ανενόχλητοι.

Οι δημοσιογράφοι που μετατρέπουν τις αστυνομικές διαρροές σε «ρεπορτάζ» έχουν όνομα. Τα κανάλια που τους φιλοξενούν έχουν επίσης όνομα. Και όταν επιλέγουν να υπηρετούν την προπαγάνδα αντί για την ενημέρωση, οφείλουν να κρίνονται δημόσια γι’ αυτό.