Υπάρχει κάτι πραγματικά εντυπωσιακό στον τρόπο με τον οποίο η κυβέρνηση Μητσοτάκη αντιλαμβάνεται την «εθνική ασφάλεια».
Οταν ένα ουκρανικό drone εντοπίζεται να πλέει στα ελληνικά νερά και δημιουργούνται εύλογα ερωτήματα για το τι ακριβώς συνέβη και τι κινδύνους μπορεί να εγκυμονούσε ακόμη και για μια προβοκατόρικη ενέργεια, στο Μαξίμου πέφτει… βαθιά σιωπή.
Ούτε πανικόβλητες αναρτήσεις, ούτε διαγγέλματα, ούτε μεγαλόστομες καταγγελίες περί «υβριδικού πολέμου». Τίποτα. Σιγή ασυρμάτου.
Αλλάξτε όμως το επίθετο από «ουκρανικό» σε «ρωσικό» και ξαφνικά ενεργοποιείται ολόκληρος ο κυβερνητικός μηχανισμός.
Ενα περιστατικό στη Λειψία με ένα drone που φέρεται ως ρωσικό και πριν καλά-καλά ολοκληρωθεί η έρευνα, πριν διασταυρωθούν τα στοιχεία, πριν αποδειχθεί ποιος και τι βρίσκεται πίσω από αυτό, ο Κυριάκος Μητσοτάκης σπεύδει στο Χ να μιλήσει για «Υβριδικές επιθέσεις», Αλληλεγγύη, Συναγερμός!
Λες και περίμενε κάποιος απλώς την κατάλληλη αφορμή για να ξαναβάλει το πολεμικό αφήγημα στην ημερήσια διάταξη.
Είναι να απορεί κανείς: τελικά η κυβέρνηση ανησυχεί για τα drones ή ενδιαφέρεται περισσότερο για το ποια σημαία είναι ζωγραφισμένη πάνω τους; Γιατί εδώ δεν έχουμε απλώς δύο μέτρα και δύο σταθμά. Εχουμε μια ολόκληρη πολιτική γραμμή.
Μια γραμμή που θέλει τον ελληνικό λαό διαρκώς φοβισμένο, διαρκώς σε κατάσταση συναγερμού, διαρκώς έτοιμο να αποδεχτεί ως «αναγκαίο κακό» κάθε νέα στρατιωτική δαπάνη, κάθε νέα εμπλοκή, κάθε νέα παραχώρηση προς τους ευρωΝΑΤΟϊκούς σχεδιασμούς. Και όσο η πολεμική προπαγάνδα ανεβάζει στροφές, τόσο βολικά χαμηλώνει η ένταση για τα υπόλοιπα.
Δεν φταίμε εμείς. Υπάρχει εξωτερική απειλή.
Και κάπως έτσι, ο «Ρώσος πράκτορας», το drone, η «υβριδική επίθεση» και η πολεμική απειλή μετατρέπονται σε ιδανικό επικοινωνιακό αποκούμπι μιας κυβέρνησης που δεν θέλει να συζητά για την κοινωνική πραγματικότητα που η ίδια δημιουργεί.
Δεν είναι καινούργια συνταγή. Οταν δεν μπορείς να πείσεις τον εργαζόμενο ότι ζει καλύτερα, προσπάθησε να τον πείσεις ότι κινδυνεύει. Οταν δεν μπορείς να εξηγήσεις γιατί πληρώνει πανάκριβα τα βασικά αγαθά, μίλησέ του για «γεωπολιτική αστάθεια». Κι όταν η κοινωνική δυσαρέσκεια μεγαλώνει, ύψωσε ακόμη λίγο τον δείκτη του φόβου. Γιατί ένας φοβισμένος λαός είναι πολύ πιο εύκολο να αποδεχτεί αυτά που ένας αγανακτισμένος λαός θα αμφισβητούσε.
0 Comments