Του Γιώργη Γιαννακέλλη
Με αφορμή την ΕΔΕ για τον βίαιο ξυλοδαρμό διαδηλώτριας στην επέτειο του Πολυτεχνείου, τα επίσημα στοιχεία αποκαλύπτουν το θεσμικό «πλυντήριο» πίσω από τις εσωτερικές έρευνες της ΕΛ.ΑΣ. και υπενθυμίζουν τον πραγματικό ταξικό ρόλο της αστυνομίας.
Με αυτή την εξέλιξη αναζητήσαμε τι απέγιναν αντίστοιχες υποθέσεις αστυνομικής αυθαιρεσίας τα προηγούμενα χρόνια.
Τα ευρήματα είναι αποκαλυπτικά και επιβεβαιώνουν όσα η κοινωνική εμπειρία γνωρίζει ήδη.
Πλημμελείς έρευνες και αδιαφάνεια
Καταρχάς, τα αποτελέσματα των ΕΔΕ δεν δημοσιοποιούνται σε κανένα ενιαίο δημόσιο μητρώο, παραμένοντας ουσιαστικά αόρατα για τους πολίτες. Παράλληλα, η έκθεση του Συνηγόρου του Πολίτη για το 2025 καταγράφει ότι στις 76 από τις 119 υποθέσεις που εξέτασε -δηλαδή σε ποσοστό 62,9%- οι εσωτερικές πειθαρχικές έρευνες της Αστυνομίας κρίθηκαν πλημμελείς ή χωρίς επαρκή αιτιολογία.

Δύο μέτρα και δύο σταθμά

?
Και δεν είναι μόνο αυτό. Η εμπειρία από υποθέσεις όπως του «Ινδιάνου» της Νέας Σμύρνης, του Νίκου Ρωμανού, αλλά και των τριών κατηγορουμένων στην υπόθεση της Marfin, αναδεικνύει μια κραυγαλέα ταξική και πολιτική αντίθεση: πολίτες μπορούν να στερηθούν την ελευθερία τους για μήνες με προφυλακίσεις, ακόμη και όταν τα αποδεικτικά στοιχεία αμφισβητούνται σοβαρά ή οι κατηγορίες καταρρέουν πανηγυρικά στο δικαστήριο.
Αντίθετα, όταν στο κάδρο των ευθυνών βρίσκεται κάποιος ένστολος, η δικαστική διερεύνηση συχνά βαλτώνει, ενώ η διοικητική διαδικασία εξαντλείται σε μια ΕΔΕ, τα πορίσματα της οποίας σπάνια φτάνουν στο φως της δημοσιότητας. Αυτό δεν αποτελεί «δυσλειτουργία» του συστήματος, αλλά την ίδια τη φυσιολογική του λειτουργία.
«Το κράτος είστε εσείς»
Είναι αυταπάτη και συνειδητός μύθος, η αντίληψη ότι το αστικό κράτος διαθέτει δήθεν ουδέτερους μηχανισμούς αυτοκάθαρσης, οι οποίοι λειτουργούν ανεξάρτητα από τη φύση και τις ταξικές του προτεραιότητες.
Ειδικά για την Αστυνομία, υπάρχει άλλωστε η ιστορική φράση του μακαρίτη Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, ο οποίος είχε απευθυνθεί στους αστυνομικούς λέγοντας το περιβόητο: «Το κράτος είστε εσείς».
Αυτή η φράση συμπυκνώνει μια ολόκληρη αντίληψη για τη θέση και τον ρόλο της καταστολής στον πυρήνα του κρατικού οικοδομήματος. Γι’ αυτό και δεν πρέπει να τρέφουμε αυταπάτες ότι μια ΕΔΕ, αποτελεί εγγύηση δικαιοσύνης. Όταν ο ελεγχόμενος καλείται να ελέγξει τον εαυτό του, το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο.

Τι είναι πραγματικά ο μηχανισμός καταστολής
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν θα διαταχθεί άλλη μία ΕΔΕ για τα μάτια του κόσμου. Είναι αν θα υπάρξει ποτέ πραγματική λογοδοσία για εκείνους που, φορώντας τη στολή του κράτους, θεωρούν ότι έχουν το ακαταλόγιστο να ασκούν βία χωρίς συνέπειες. Προφανώς, το ερώτημα είναι ρητορικό. Και οι λόγοι είναι απλοί.
Ας δούμε, τηλεγραφικά, τι πραγματικά είναι ο κρατικός μηχανισμός καταστολής που λέγεται αστυνομία:
• Όργανο ταξικής κυριαρχίας. Είναι ένα εργαλείο στα χέρια της άρχουσας τάξης, με σκοπό να καταστέλλει την αντίσταση όσων αντιτίθενται στην αστική εξουσία. Άλλωστε, ακόμη και η πιο «προηγμένη» αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία δεν παύει να είναι η δημοκρατία της οικονομικής μειοψηφίας και η δικτατορία της πάνω στη συντριπτική πλειοψηφία του λαού.
• Υπερασπιστής του κεφαλαίου. Η αστυνομία πληρώνεται από την υπεραξία που παράγει η εργατική τάξη, αλλά χρησιμοποιείται ως μηχανισμός διαιώνισης της κυριαρχίας του κεφαλαίου. Η μοναδική «προσφορά» των ένστολων πραιτοριανών του συστήματος είναι η συνεισφορά τους στο κράτος και την εργοδοσία, ώστε να συνεχίζεται απρόσκοπτα η εκμετάλλευση του κόσμου της εργασίας. Γι’ αυτό και το γνωστό σύνθημα «οι μπάτσοι δεν είναι παιδιά των εργατών, είναι τα σκυλιά των αφεντικών» περιγράφει εύστοχα την ταξική τους θέση.
• Το παζάρι των «δικαίων αιτημάτων». Όσα τα κόμματα της κοινοβουλευτικής αριστεράς ονομάζουν «δίκαια αιτήματα των αστυνομικών», δεν είναι τίποτε άλλο από το συντεχνιακό παζάρι τους με το κράτος για το πόσο θα κοστολογούνται οι κατασταλτικές τους υπηρεσίες προς την αστική εξουσία.


0 Comments