«Το δεύτερο και πιο συγκλονιστικό σκάνδαλο, με τα μεγαλύτερα αδικήματα, είναι η συγκάλυψη». Η φράση του δικηγόρου Ζαχαρία Κεσσέ, που εκπροσωπεί θύματα του Predator, στη σημερινή του συνέντευξη στο MEGA News 104,6, συμπυκνώνει μια πολιτική διάσταση του σκανδάλου των υποκλοπών που δεν μπορεί πλέον να προσπεραστεί.
Και ίσως εδώ βρίσκεται η ουσία ολόκληρης της υπόθεσης.
Γιατί το σκάνδαλο των υποκλοπών δεν εξαντλείται στην παράνομη παρακολούθηση πολιτικών προσώπων, δημοσιογράφων, κρατικών αξιωματούχων, στρατιωτικών και άλλων πολιτών. Δεν αφορά μόνο εκείνους που προμηθεύτηκαν, εγκατέστησαν και χρησιμοποίησαν το κατασκοπευτικό λογισμικό Predator. Αφορά και όσα ακολούθησαν όταν η υπόθεση αποκαλύφθηκε, όταν ήρθαν στο φως στοιχεία, όταν διατυπώθηκαν καταγγελίες και όταν πλέον υπήρχαν συγκεκριμένες δικαστικές και εισαγγελικές υποχρεώσεις για τη διερεύνησή της.
Εκεί ακριβώς μετατοπίζεται το ερώτημα από την αρχική εγκληματική δραστηριότητα στη λειτουργία του ίδιου του κρατικού μηχανισμού.
Ο Ζαχαρίας Κεσσές περιγράφει μια εξαιρετικά προβληματική αλληλουχία δικαστικών χειρισμών. Μιλά για πέντε διατάξεις του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ευάγγελου Μπακέλα, με τις οποίες απορρίφθηκαν αιτήματα περαιτέρω διερεύνησης διαφορετικών πτυχών της υπόθεσης. Επισημαίνει, επίσης, ότι παρά την ύπαρξη δικαστικής απόφασης του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, στις 26 Φεβρουαρίου 2024, που ζητούσε τη διερεύνηση συγκεκριμένων στοιχείων, δεν ακολούθησε, όπως υποστηρίζει, η αναγκαία ερευνητική διαδικασία.
Και δεν πρόκειται για ασήμαντες λεπτομέρειες μιας δικαστικής διαμάχης.
Μιλάμε για την παρακολούθηση ανθρώπων που κατείχαν κρίσιμες θέσεις στον κρατικό μηχανισμό και στις Ένοπλες Δυνάμεις. Για τον υπουργό Εθνικής Άμυνας Νίκο Δένδια, για τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ, για στελέχη της ΕΥΠ, για τον προϊστάμενο της Αντικατασκοπείας.
Τι πληροφορίες περιήλθαν στα χέρια εκείνων που παρακολουθούσαν; Τι απέκτησαν από τα κινητά τηλέφωνα αυτών των ανθρώπων; Ποιες κρατικές υποθέσεις, ποιες επιχειρησιακές πληροφορίες και ποια απόρρητα δεδομένα ενδεχομένως διέρρευσαν;
Ερωτήματα που δεν αφορούν απλώς την προσωπική ζωή των παρακολουθούμενων. Αγγίζουν ζητήματα κρατικής ασφάλειας, λειτουργίας των υπηρεσιών πληροφοριών και προστασίας κρίσιμων πληροφοριών της χώρας.
Κι όμως, σύμφωνα με όσα καταγγέλλει ο δικηγόρος των θυμάτων, αντί να εξαντληθούν οι δυνατότητες διερεύνησης, επαναλαμβάνονται αποφάσεις αρχειοθέτησης.
Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της μήνυσης εν ενεργεία στελέχους της ΕΥΠ, το οποίο είχε πέσει θύμα του Predator και χειριζόταν απόρρητες υπηρεσιακές πληροφορίες. Όπως εξηγεί ο Κεσσές, η μήνυση τέθηκε στο αρχείο με το επιχείρημα ότι δεν προσκομίστηκαν συγκεκριμένα στοιχεία για τις πληροφορίες που ενδεχομένως διέρρευσαν. Ο ίδιος αντιτείνει ότι το συγκεκριμένο στέλεχος δεσμευόταν από το υπηρεσιακό απόρρητο και ότι οι αρμόδιες αρχές όφειλαν να αναζητήσουν υπηρεσιακά τα σχετικά έγγραφα.
Εδώ αναδεικνύεται μια εξοργιστική αντίφαση: ζητούνται από έναν άνθρωπο που δεσμεύεται από το απόρρητο στοιχεία τα οποία δεν δικαιούται να αποκαλύψει, ενώ η ίδια η εισαγγελική αρχή, σύμφωνα με την καταγγελία, δεν προχωρά στις αναγκαίες ενέργειες για να τα αναζητήσει.
Αυτή είναι η ουσία της παρέμβασης του Ζαχαρία Κεσσέ. Και είναι αυτή που καθιστά πολιτικά εξαιρετικά σοβαρή τη φράση του για το δεύτερο, μεγαλύτερο σκάνδαλο: τη συγκάλυψη.
Γιατί εδώ δεν έχουμε απλώς μια υπόθεση παραβίασης της ιδιωτικότητας. Έχουμε ένα ζήτημα που αφορά τη σχέση κυβέρνησης, κρατικών μηχανισμών και Δικαιοσύνης. Το ερώτημα είναι κατά πόσο οι θεσμοί που υποτίθεται ότι λειτουργούν ως αντίβαρα στην κρατική αυθαιρεσία μπορούν να ελέγξουν πραγματικά την εξουσία ή αν, σε κρίσιμες υποθέσεις, η λειτουργία τους καταλήγει να αφήνει αναπάντητες τις πιο σοβαρές καταγγελίες.
Και ασφαλώς, δεν είναι δυνατόν να παραβλέψουμε την πολιτική ευθύνη της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Το σκάνδαλο των υποκλοπών ξέσπασε επί των ημερών της. Η ΕΥΠ υπαγόταν απευθείας στο πρωθυπουργικό γραφείο. Πολιτικά πρόσωπα, δημοσιογράφοι και κρατικοί αξιωματούχοι βρέθηκαν στο στόχαστρο παρακολουθήσεων. Η κυβέρνηση κλήθηκε επανειλημμένα να δώσει απαντήσεις, ενώ η υπόθεση προκάλεσε σοβαρή πολιτική κρίση και παραιτήσεις κορυφαίων κυβερνητικών στελεχών.
Δεν πρόκειται, επομένως, για μια υπόθεση που αφορά αποκλειστικά κάποιους ιδιώτες επιχειρηματίες και ένα κατασκοπευτικό λογισμικό. Το πολιτικό ερώτημα για την ευθύνη της εκτελεστικής εξουσίας παραμένει ανοιχτό.
Και όσο οι κρίσιμες πλευρές της υπόθεσης δεν ερευνώνται σε βάθος, όσο τα ερωτήματα για την παρακολούθηση κρατικών και στρατιωτικών αξιωματούχων παραμένουν αναπάντητα, όσο οι καταγγελίες για τη διαχείριση της υπόθεσης από τις δικαστικές αρχές δεν εξετάζονται με την απαιτούμενη διαφάνεια, τόσο η θεσμική κρίση βαθαίνει.
Η συγκάλυψη, όταν αποδεικνύεται, δεν είναι μια δευτερεύουσα πτυχή ενός σκανδάλου. Είναι ένα αυτοτελές σκάνδαλο, γιατί μετατρέπει την απονομή της δικαιοσύνης από μηχανισμό αναζήτησης της αλήθειας σε πεδίο προστασίας όσων έχουν λόγους να την αποφεύγουν.
Και αυτό είναι το πολιτικό διακύβευμα που αναδεικνύει η παρέμβαση του Ζαχαρία Κεσσέ.
Δεν αρκεί να μάθουμε ποιοι παρακολουθούσαν και ποιοι έδιναν τις εντολές. Πρέπει να μάθουμε και γιατί, όταν αποκαλύφθηκε το σκάνδαλο, τόσες πλευρές του εξακολουθούν να μένουν στο σκοτάδι.
Γιατί μια δημοκρατία δεν κρίνεται από τις διακηρύξεις των κυβερνώντων της περί κράτους δικαίου. Κρίνεται κυρίως από το αν οι μηχανισμοί της μπορούν να ελέγξουν την ίδια την εξουσία.
Και στην υπόθεση των υποκλοπών, αυτό ακριβώς είναι που εξακολουθεί να δοκιμάζεται.


«Το δεύτερο και πιο συγκλονιστικό σκάνδαλο, με τα μεγαλύτερα αδικήματα, είναι η συγκάλυψη». Η φράση του δικηγόρου Ζαχαρία Κεσσέ, που εκπροσωπεί θύματα του Predator, στη σημερινή του συνέντευξη στο MEGA News 104,6, συμπυκνώνει μια πολιτική διάσταση του σκανδάλου των υποκλοπών που δεν μπορεί πλέον να προσπεραστεί.
0 Comments