Δύο υποθέσεις, δύο άνθρωποι, δύο εντελώς διαφορετικές κοινωνικές διαδρομές. Και μια σύγκριση που θέτει ενοχλητικά ερωτήματα για την ταξική λειτουργία της Δικαιοσύνης.
Θυμάστε την καθαρίστρια από τον Βόλο; Εκείνη τη γυναίκα που είχε παραποιήσει το απολυτήριο της Ε΄ Δημοτικού, εμφανίζοντάς το ως απολυτήριο ΣΤ΄ Δημοτικού, προκειμένου να μπορέσει να διεκδικήσει μια θέση εργασίας στον Δήμο;
Ήταν Νοέμβρης του 2018 όταν η ιστορία της συγκλόνισε την κοινή γνώμη. Η γυναίκα, που εργαζόταν επί χρόνια σε παιδικό σταθμό, βρέθηκε αντιμέτωπη με μια εξοντωτική δικαστική απόφαση. Το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων Λάρισας της επέβαλε κάθειρξη δέκα ετών για απάτη και πλαστογραφία. Οδηγήθηκε στις φυλακές Θήβας και παρέμεινε εκεί 23 ημέρες, μέχρι να αποφυλακιστεί ύστερα από τις τεράστιες κοινωνικές αντιδράσεις.
Το «έγκλημά» της; Είχε προσπαθήσει να εξασφαλίσει ένα μεροκάματο, έχοντας να μεγαλώσει δύο παιδιά και να συντηρήσει την οικογένειά της.
Η υπόθεσή της έφτασε στον Άρειο Πάγο, ο οποίος αναίρεσε την καταδικαστική απόφαση. Τελικά, τον Απρίλιο του 2021, το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων Λάρισας έπαυσε οριστικά την ποινική δίωξη για απάτη λόγω παραγραφής.
Ας περάσουμε τώρα στη σημερινή είδηση.
Ένας πρώην ανθυπαστυνόμος της ΕΛ.ΑΣ. είχε καταφέρει να προσληφθεί το 1995, καταθέτοντας πλαστό απολυτήριο Λυκείου. Υπηρέτησε επί 22 ολόκληρα χρόνια στο αστυνομικό σώμα, μέχρι που το 2016, κατά τον έλεγχο των δικαιολογητικών του, διαπιστώθηκε η πλαστότητα του τίτλου σπουδών. Το 2017 ανακλήθηκε ο διορισμός του και διαγράφηκε από την Αστυνομία.
Το 2022 η ΕΛ.ΑΣ. απαίτησε από τον πρώην αστυνομικό να επιστρέψει 373.508,02 ευρώ, το σύνολο δηλαδή των καθαρών αποδοχών που είχε εισπράξει κατά τη διάρκεια της 22ετούς υπηρεσίας του.
Και εδώ έρχεται η τελευταία δικαστική εξέλιξη. Το Ελεγκτικό Συνέδριο, με την απόφαση 1419/2026, περιόρισε τον καταλογισμό στις 10.000 ευρώ! Μείωσε, δηλαδή, την απαίτηση του Δημοσίου κατά περίπου 97,3%.
Το σκεπτικό; Έπρεπε να συνυπολογιστεί η ευθύνη της ίδιας της Διοίκησης, η οποία χρειάστηκε 22 χρόνια για να ελέγξει τη γνησιότητα του απολυτηρίου, καθώς και η πραγματική υπηρεσία που προσέφερε ο συγκεκριμένος άνθρωπος. Το δικαστήριο δεν αμφισβήτησε ούτε την πλαστότητα ούτε το γεγονός ότι ο πρώην αστυνομικός γνώριζε πως χρησιμοποιούσε μη γνήσιο τίτλο σπουδών.
Εδώ, λοιπόν, έχουμε δύο πραγματικές ιστορίες που αξίζει να μπουν δίπλα δίπλα. Από τη μια, μια γυναίκα της εργατικής τάξης, που παραποίησε ένα απολυτήριο Δημοτικού για να εξασφαλίσει μια θέση καθαρίστριας και βρέθηκε να εκτίει ποινή κάθειρξης δέκα ετών. Από την άλλη, ένας πρώην αξιωματικός της Αστυνομίας, που χρησιμοποίησε εν γνώσει του πλαστό απολυτήριο Λυκείου για να εισέλθει σε ένα σώμα ασφαλείας και να παραμείνει εκεί επί 22 χρόνια. Όταν ήρθε η ώρα του οικονομικού καταλογισμού, η απαίτηση επιστροφής των αποδοχών του περιορίστηκε από τις 373.508 στις 10.000 ευρώ και φυσικά δεν βρέθηκε ούτε μέρα φυλακή.
Και εδώ δεν μπορεί να προσποιηθούμε ότι δεν υπάρχει ένα ευρύτερο κοινωνικό ζήτημα..
Γιατί η Δικαιοσύνη δεν λειτουργεί έξω από την κοινωνία, τις ταξικές αντιθέσεις και τις σχέσεις εξουσίας. Και η εμπειρία της κοινωνικής ζωής έχει καταγράψει πολλές περιπτώσεις όπου η αντιμετώπιση ενός ανθρώπου που παλεύει για την επιβίωσή του είναι εντελώς διαφορετική από την αντιμετώπιση εκείνων που έχουν κατορθώσει να αποκτήσουν θέση και ισχύ μέσα στους κρατικούς μηχανισμούς.
Η καθαρίστρια δεν διεκδικούσε αξιώματα. Δεν επιζητούσε εξουσία. Ένα μεροκάματο ήθελε για να ζήσει την οικογένειά της. Και βρέθηκε με χειροπέδες, στη φυλακή, με μια ποινή που προκάλεσε πανελλήνια κατακραυγή. Ο πρώην αστυνομικός, αντίθετα, κατέλαβε μια θέση σε έναν κρατικό μηχανισμό, αξιοποιώντας έναν πλαστό τίτλο σπουδών. Η Διοίκηση χρειάστηκε δύο δεκαετίες για να αντιληφθεί την παρανομία, ενώ το δικαστήριο έκρινε ότι η δική της καθυστέρηση έπρεπε να συνεκτιμηθεί στον καταλογισμό.
Αν μη τι άλλο, έχουμε κάθε λόγο να συζητήσουμε τι σημαίνει ισότητα απέναντι στον νόμο σε μια κοινωνία βαθιά ταξικά άνιση.
Υ.Γ. Υπάρχει, όμως, και μια ακόμη λεπτομέρεια που αξίζει να επισημανθεί. Όταν αποκαλύφθηκε η υπόθεση της καθαρίστριας του Βόλου, η φωτογραφία της έκανε αμέσως τον γύρο του διαδικτύου. Το πρόσωπό της έγινε δημόσιο θέαμα, συνοδευόμενο από καταγγελτικούς τίτλους και αναπαραγωγή της προσωπικής της ιστορίας. Στην περίπτωση του πρώην αστυνομικού, που υπηρέτησε επί 22 χρόνια με πλαστό απολυτήριο, ούτε το όνομά του δεν έγινε γνωστό. Ούτε, φυσικά, κυκλοφορεί κάποια δική του φωτογραφία.
Ακόμη και η δημοσιότητα φαίνεται να έχει διαφορετικά μέτρα και σταθμά.


Δύο υποθέσεις, δύο άνθρωποι, δύο εντελώς διαφορετικές κοινωνικές διαδρομές. Και μια σύγκριση που θέτει ενοχλητικά ερωτήματα για την ταξική λειτουργία της Δικαιοσύνης.
0 Comments