Η βίαιη εκκένωση των τριών καταλήψεων στέγης προσφύγων στη Θεσσαλονίκη, κατ΄εντολήν της κυβέρνησης Σύριζα-Ανελ – με τις ευλογίες του εθνικιστή και ξενόφοβου Ανθιμου και τις «χωρίς σύνορα» (no border) εκδικητικές επιθυμίες της συντηρητικής πρυτανείας του ΑΠΘ – σηματοδοτεί κάτι πολύ περισσότερο από ένα ακόμα επεισόδιο αστυνομικής καταστολής, που έχει γίνει, πλέον, όλο και πιο «αυτονόητα», συστατικό στοιχείο της διακυβέρνησης από την συστημική «αριστερά».

Πρόκειται για μιαν έκφραση του περάσματος, της κυβέρνησης Τσίπρα, σε μια πολιτική της με κάθε μέσο επιβολής της «νόμου και της τάξης», της άτεγκτης καταστολής της όποιας αμφισβήτησης της κυρίαρχης νόρμας και της ετοιμότητας για διακυβέρνηση μέσω της επιβολής «καταστάσεων εκτάκτου ανάγκης» – κατά το παράδειγμα των Ευρωπαίων «εταίρων» που, ξεκινώντας από τη Γαλλία του Ολάντ, κυβερνούν όλο και πιο πολύ με το στρατό στους δρόμους.

Με το τρίτο, και χειρότερο, μνημόνιο που υπέγραψαν, να μπαίνει τώρα σε εφαρμογή (εν αναμονή και των περαιτέρω ανατροπών στην αγορά εργασίας, που αναμένονται για τον Σεπτέμβρη), με την πολιτική αστάθεια και αβεβαιότητα που διακρίνει την παραπαίουσα κοινοβουλευτική «δημοκρατία» και εν μέσω της επιδείνωσης των ανά πάσα στιγμή απρόβλεπτων, ως προς τις εκδηλώσεις τους, γεωπολιτικών διαστάσεων της διεθνούς κρίσης (με την προϊούσα, μετά και τις πρόσφατες εξελίξεις, «Συριοποίηση» της Τουρκίας και τη συμφωνία της τελευταίας με την ΕΕ για το προσφυγικό να βρίσκεται υπό κατάρρευση), η κατάσταση για την κυρίαρχη εξουσία γίνεται, πλέον, μη διαχειρίσιμη με τους παραδοσιακούς, έστω και άκρως κατασταλτικούς, τρόπους.

Οι όποιες αναλύσεις, συμβουλές και οδηγίες, από διάφορους «οργανικούς διανοούμενους», εντός και πέριξ του Σύριζα, για πλοήγηση εντός της υπό κατάρρευση «Ευρώπης μας» και του περί «Διαφωτισμού» ιδεολογήματός της, δεν είναι παρά συνοδά σχόλια, ως το «αριστερό» περικάλυμμα μιας προδιαγεγραμμένης πορείας: το σύστημα χρειάζεται να περάσει σε κάτι «άλλο» και αυτό το άλλο σηματοδοτείται από αυτό, που από την πρώτη στιγμή αντιμετωπίζεται μέσω πρακτικών και πολιτικών «εκτάκτου ανάγκης» και ως
προοίμιο επιβολής μιας συνολικής διακυβέρνησης «εκτάκτου ανάγκης» – και αυτό είναι το προσφυγικό.

Από την πρώτη στιγμή, η κυβέρνηση Σύριζα-Ανελ, όταν ξέσπασε το λεγόμενο «προσφυγικό κύμα», στα μέσα του 2015, υιοθετώντα τις πολιτικές και τις πρακτικές των προκατόχων της κυβερνήσεων (Αμυγδαλέζα κλπ), επέλεξε την στρατοπεδική αντιμετώπιση, αν και θα μπορούσε να πράξει αλλιώς. Αν υπήρχε το ελάχιστο ίχνος «αριστεροσύνης» στον Σύριζα, θα είχε θέσει, ήδη από την αρχή, ως βασική επιδίωξη την στέγαση των προσφύγων σε κτίρια που πληρούν τους όρους κανονικής κατοικίας εντός του κοινωνικού ιστού.

Και για μια τέτοια μορφή στέγασης, για τους 60.000 πρόσφυγες που έχουν, αυτή τη στιγμή, εγκλωβιστεί στην Ελλάδα, θα αρκούσε ένα μικρό μόνο μέρος από τα χιλιάδες ακατοίκητα σπίτια, ξενοδοχεία που έχουν κλείσει και άδεια δημόσια κτίρια – πολλά από τα οποία είναι σε τέτοια κατάσταση που θα μπορούσαν να διατεθούν γι΄ αυτό σκοπό με σχετικά ταχείες διαδικασίες (όπως, άλλωστε, και
για τους ντόπιους).

Τα εκατοντάδες εκατομμύρια που διατίθενται σε διάφορες ΜΚΟ και συνήθως διασπαθίζονται χωρίς προσφορά ουσιαστικού έργου (μ΄ έναν, ενίοτε, προσχηματικό φιλανθρωπισμό, στην υπηρεσία, ωστόσο, πάντα της επίσημης στρατοπεδικής πολιτικής της ΕΕ, που τις χρηματοδοτεί, και του κράτους), θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν πραγματικά προς το συμφέρον των προσφύγων για την αξιοπρεπή στέγασή τους – όπως και για την πρόσβαση στα όποια άλλα βασικά τους δικαιώματα (Υγεία, Εκπαίδευση, Εργασία κλπ).

Η κυβέρνηση Σύριζα-Ανελ δεν χρησιμοποίησε, εν προκειμένω, ούτε καν το σύνηθες  πρόσχημα των υπαρχόντων «γραφειοκρατικών και θεσμικών αγκυλώσεων», που «δεν μας επιτρέπουν κάτι τέτοιο».

Και πώς, άλλωστε, να της επιτρέπουν, αφού ασκεί τον εντεταλμένο
ρόλο της επιτελώντας τις λειτουργίες που είναι συνυφασμένες με την ταξική φύση του κράτους που υπηρετεί, αφήνοντας, εκ προοιμίου, ανέγγιχτες όλες τις παραμέτρους αυτής της ταξικής λειτουργίας.

Εν προκειμένω, ωστόσο, πρόκειται γα κάτι περισσότερο. Η πολιτική που υιοθέτησε από την αρχή, κατ΄ επιταγήν της ΕΕ, αλλά και ως δική της επιλογή (δεν επεδίωξε ούτε στιγμή τίποτα το διαφορετικό), ήταν η στρατοπεδοποίηση του προσφυγικού.

Με τον συγκεντρωτικό και εντός επιτηρούμενου χώρου, έλεγχο των διωγμένων, των  απόκληρων, των ανεπιθύμητων και εν δυνάμει «επικίνδυνων».

Με τον μαζικό εγκλεισμό σε πρώην στρατόπεδα, εγκαταλειμμένες εκτάσεις, σκηνές σε υπαίθριους χώρους κλπ, κάτω από άθλιες συνθήκες (σύμφωνα και με τις επανειλημμένες εκθέσεις επίσημων, διεθνών και εγχώριων, θεσμικών φορέων), όπου, ακόμα και αυτό που παρουσιάζουν, ως εικόνα, σαν «υποφερτό» από άποψη συνθηκών, δεν παύει να είναι ένας καταυλισμός, ενας χώρος συνωστισμού, «μαζικής διαχείρισης χώρου, χρόνου και αναγκών και άνωθεν ελεγχόμενος».

Με την δημιουργία των όρων για τον έλεγχο της κίνησης (συχνά αδύνατης και αυτής, λόγω και της απόστασης από τον όποιο κοινωνικό ιστό) και με ανά πάσα στιγμή επικρεμάμενη, αν οι συνθήκες το απαιτήσουν, την πλήρη απαγόρευση εξόδου και την μετατροπή τους σε κανονικά κέντρα κράτησης/συγκέντρωσης.

Είναι αυτές οι πολιτικές που δίνουν τροφή στα όποια αμυντικά, ξενόφοβα, ρατσιστικά και ακροδεξιά στερεότυπα και αντιδράσεις, που πληθαίνουν, στρώνοντας το έδαφος στα διάφορα νεοναζιστικά μορφώματα τόσο περισσότερο, όσο το αδιέξοδο αυτών των πολιτικών γίνεται όλο και πιο ασφυκτικό.

Και, ας μη το ξεχνάμε, ούτε να το υποτιμάμε, το κάλεσμα και την ανάθεση στον Στρατό ενός κυρίαρχου ρόλου στην διαχείριση ενός κοινωνικοπολιτικού προβλήματος, στον έλεγχο μιας κοινωνικής ομάδας σε «κατάσταση εξαίρεσης». Αυτό ως πρώτο βήμα, εν αναμονή των επόμενων, για τον έλεγχο των επόμενων, αυτή τη φορά εγχώριων ομάδων, που θα κριθούν ανεπιθύμητες και «επικίνδυνες» για την για τον έλεγχο των επόμενων, αυτή τη φορά εγχώριων ομάδων, που θα κριθούν ανεπιθύμητες και «επικίνδυνες» για την κυρίαρχη εξουσία.

Οι καταλήψεις στέγης ήταν και είναι η απάντηση σε αυτή την πολιτική. Απέναντι  στην στρατοπεδική αντιμετώπιση του προσφυγικού, οι καταλήψεις αυτές, παρά τα όποια προβλήματα και τις δυσκολίες κάποιων από αυτές, δεν έπαψαν να είναι μια ανάσα ελευθερίας και αξιοπρέπειας.

Αμφισβητούν έμπρακτα την στρατοπεδοποίηση των προσφύγων και των μεταναστών, συνυφασμένη με την απανθρωποποίηση και την αποκοινωνικοποίηση των εκάστοτε εγκλείστων και διεκδικούν αυτό που η κυρίαρχη εξουσία αρνείται, τα πλήρη δικαιώματα του πρόσφυγα και του μετανάστη ως υποκειμένου, και όχι ως «γυμνής ζωής», ως «αντικειμένου» για εγκλεισμό και επαναπροώθηση.

Πραγματοποιούν αυτό που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να κάνει το κράτος (και μάλιστα με διαχειριστή του την δήθεν «αριστερά»), αλλά που, από τη φύση του, και από τον ρόλο που επιτελεί, δεν πρόκειται ποτέ να κάνει, ιδιαίτερα σε συνθήκες όπως οι σημερινές.

Δεν είναι τυχαίο ότι, σε μια σκανδαλώδη επίδειξη του αμετάκλητα ταξικού της ρόλου, η υποτιθέμενη «ανεξάρτητη Δικαιοσύνη» επέβαλε ποινή 10 μηνών (με αναστολή) στις 5 συλληφθείσες αλληλέγγυες του Ορφανοτροφείου, για το ίδιο αδίκημα (την κατάληψη του χώρου)
για το οποίο, μετά την εκκένωση του ίδιου χώρου το 2013, οι τότε συλληφθέντες αθωώθηκαν.

Αυτοί/ες, όμως, που έκαναν την κατάληψη όχι απλώς για να αναδείξουν το όποιο πολιτικό τους πρόταγμα (μια πολιτική επιλογή, που κουβαλάει πίσω της μια μεγάλη κινηματική παράδοση), αλλά για να παράσχουν στέγη και φροντίδα στους ανέστιους πρόσφυγες, σε οικογένειες και παιδιά, σε μια ριζικά εναλλακτική κατεύθυνση αντιμετώπισης του προβλήματος και χωρίς να δαπανήσουν ούτε ένα ευρώ από δημόσια κονδύλια, καταδικάστηκαν-γιατί τόλμησαν να βοηθήσουν πρόσφυγες.

Τελικά, τι ρόλο παίζει η λεγόμενη «ανεξάρτητη «Δικαιοσύνη; Πόσο «ανεξάρτητη» είναι από τους ταξικούς προσδιορισμούς που επικαθορίζουν την όλη λειτουργία των κυρίαρχων θεσμών;

Είναι σαφές ότι, πέρα από τις εκάστοτε αποκαλύψεις για υπόγειες και άμεσες διασυνδέσεις της με την κυρίαρχη πολιτική και οικονομική εξουσία, υπάρχει μια κουλτούρα, ένας τρόπος σκέψης, μια θεσμική αποστολή και ένας ρόλος, συνυφασμένος με την ίδια την ύπαρξη της «Δικαιοσύνης» ως θεσμού, που την κάνει να σκέφτεται και να κρίνει σύμφωνα με τα θέσφατα του συστήματος εντός του οποίου λειτουργεί.

Και μια κυβέρνηση που το «παίζει» «προοδευτική», περιορίζεται απλώς στο να παρατηρεί (και να συμβαδίζει με) τη λειτουργία αυτού που ήλθε να διαχειριστεί, ή, ακόμα χειρότερα, λειτουργεί σε αγαστή συνεργασία μαζί του;

Μήπως πρέπει, επιτέλους, να το πάρουμε όλοι οριστικά απόφαση ότι είναι απλώς το «αριστερό χέρι» του συστήματος, που, αφού πέρασε και το τρίτο μνημόνιο και απέσπασε και την εύφημο μνεία της Μέρκελ ότι ο Τσίπρας είναι «καλό παιδί και ευθύς τύπος. Συζητάς μαζί του, συμφωνείς και μετά το κάνει»… «ο Αλ.Τσίπρας δεν είναι απειλή, συνεργάζεται αρμονικά» (βλ. ΕφΣυν, 30-31/7/16), λειτουργεί, πλέον, σε λογικές Βαϊμάρης, λογικές «εκτάκτου ανάγκης», κάνοντας «ό,τι του λένε»;

Πριν την βίαιη εκκένωση των καταλήψεων είχε προηγηθεί η βαθμιαία, «υπομονετική», φαινομενικά «ήπια» εκκένωση της Ειδομένης και του Πειραιά, αλλά με τη μεταφορά των προσφύγων στους στρατοπεδικούς καταυλισμούς. Οπως και στη Γαλλία, από τη λάσπη της «ζούγκλας του Καλαί», στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Γκραντ-Σεντ – στη λογική της πάγιας πολιτικής των κρατούντων να μεταλλάσουν απλώς το «ορατό» της αθλιότητας και της καταστολής σε «αόρατο», πίσω από τείχη και συρματοπλέγματα.

Ηδη, η κατάσταση στα hotspot και στους ανά την χώρα καταυλισμούς/στρατόπεδα γίνεται όλο και πιο αφόρητη και γενεσιουργός βίας και καθ΄ όλα δικαιολογημένων εξεγέρσεων των εγκλείστων, χωρίς καμιά προοπτική και με κλειστό το όποιο μέλλον, προσφύγων.

Η ευθύνη γι΄ αυτή τη βία και τις όποιες εξεγέρσεις, για την όποια «παραβατική» συμπεριφορά εξαθλιωμένων προσφύγων, είναι απολύτως στην κυβέρνηση Σύριζα-Ανελ. Ισως οι «οργανικοί τους διανοούμενοι», αν ανατρέξουν στα της νιότης τους, βρουν όλο εκείνο το
ιστορικό, αλλά και θεωρητικό, υλικό που εξηγεί πώς η άνωθεν βίαιη καταστολή και ο εγκλεισμός αποτελούν γενεσιουργό αιτία της βίαιης αντίδρασης των «από κάτω».

Η τιμωρητική μεταχείριση των ασυνόδευτων ανήλικων στο hotspot, αλλά και στο ανοιχτό κέντρο υποδοχής του ΠΙΚΠΑ, της Λέρου (με την κατασκευασμένη ενοχοποίησή τους για τα εκεί επεισόδια και την εν συνεχεία μεταφορά τους στην Π. Ράλλη) είναι ένα μόνο δείγμα της
αντιμετώπισης, από Μουζάλα και Τόσκα, συμβάντων που επαναλαμβάνονται σε πλείστα όσα κέντρα κράτησης και δήθεν «φιλοξενίας» – συμβάντων που θα πολλαπλασιαστούν και θα κλιμακωθούν με γοργούς ρυθμούς και πιο βίαιους τρόπους.

Δίνοντας τα όποια προσχήματα για μιαν ακόμα πιο βίαιη καταστολή – από μια κυβέρνηση που εξακολουθεί να συγκυβερνά με τους Ανελ, ένα ακροδεξιό, εθνικιστικό, ξενόφοβο, ομοφοβικό και ρατσιστικό κόμμα, που ψηφίζει, από κοινού με την Χρυσή Αυγή, ενάντια στην ίδρυση, στη Αθήνα, τεμένους για τους μουσουλμάνους.

Η κινηματική αντίδραση στην εκκένωση των καταλήψεων στη Θεσσαλονίκη και ενάντια στην επαπειλούμενη εκκένωση των υπόλοιπων, δεν θα πρέπει επ΄ ουδενί να αναχθεί σε μιαν αμυντική οχύρωση/περιχαράκωση.

Αυτή η αντίδραση/αντίσταση πρέπει να στοχεύει, πρωτίστως, στην ανάπτυξη ενός μαζικού και ανατρεπτικού κινήματος, για την υπεράσπιση των υπαρχόντων και για νέες, και καλά οργανωμένες, καταλήψεις – ως η απάντηση του χειραφετητικού προτάγματος και της υπεράσπισης της ίδιας της ζωής προσφύγων και των μεταναστών απέναντι στη βία των στρατοπέδων.

Οσο η κυρίαρχη εξουσία, αντί για κανονικές κατοικίες, πλήρη δικαιώματα και σύνορα ανοιχτά, επιφυλάσσει, στους πρόσφυγες και στους μετανάστες, μόνο καταυλισμούς και στρατοπεδικό εγκλεισμό, τόσο πιο πολύ το κίνημα θα έχει ως κυρίαρχο πολιτικό πρόταγμα τον αγώνα, από κοινού με τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, γι΄ αυτό που τους αρνείται το κυρίαρχο κράτος.

Πηγή: Θόδωρος Μεγαλοοικονόμος, ψυχίατρος – “Εφημερίδα των Συντακτών”