Το συντομότερο δυνατόν είναι αναγκαίο να περισώσουμε θεωρητικά το κομμουνιστικό όραμα, που σήμερα είναι αντικειμενικά πιο αναγκαίο και εφικτό από ποτέ.
Για να γίνει αυτό δεν αρκεί η εναντίωση στην Αριστερά που μετατράπηκε στον καλύτερο υπηρέτη του νεοφιλελευθερισμού , ούτε σ’ εκείνην που ευαγγελίζεται μια νεοκευνσιανου τύπου λύση απέναντι στην δομική κρίση του καπιταλισμού.
Απαιτείται επίσης να ξεπεραστούν τα καταστροφικά για την υπόθεση του κομμουνισμού στενά των συμπληγάδων ,από τη μια της δογματικής προσκόλλησης στον «υπαρκτό», και την θεωρητική τελμάτωση, και από την άλλη του μεταμαρξικου χάους, και της κομμουνιστικής «επαναθεμελιωσης».
Κάτι τέτοιο μπορεί να επιτευχθεί με την διάδοση και αναγκαία ανανέωση της αξεπέραστης μαρξικης θεωρίας,(terra incognita για την εργατική τάξη και δη την νέα γενιά ) και τον εμπλουτισμό της στη βάση της σύγχρονης πραγματικότητας.
50 χρόνια μετά την πτώση της χούντας για πρώτη φορά παρουσιάζονται λεπτομερώς όλες οι περιπτώσεις των θανάτων που συνδέθηκαν με το καθεστώς.
Λάβαμε και παραθέτουμε: Θάνατοι λόγω αντιδικτατορικής δράσης, «αυτοκτονίες», «ατυχήματα», «ασθένειες», «εξαφανίσεις». Θάνατοι συνεπεία κακουχιών από τις εξορίες και πολυάριθμες ακόμα φημολογούμενες περιπτώσεις ανώνυμων και επώνυμων προσώπων παρουσιάζονται αναλυτικά σε...
0 Comments