Το «πρόβλημα» των Εξαρχείων δεν θα λυθεί ποτέ, διότι δεν είναι πρόβλημα. Είναι αποτέλεσμα. Είναι μια νευτώνεια αντίδραση απέναντι στην καπιταλιστική δράση.

Οταν μιλάνε, όσοι μιλάνε, για το λεγόμενο «πρόβλημα των Εξαρχείων», δεν αναφέρονται προφανώς στα ναρκωτικά, στις ληστείες ή εν γένει στις παραβατικές συμπεριφορές της περιοχής. Αυτές υπάρχουν και σε άλλες γειτονιές της Αθήνας –αλλά και όλης της Ελλάδας–, χωρίς να αποτελούν ποτέ αντικείμενο δημόσιας ή πολιτικής συζήτησης.

Εκείνο που υπάρχει στα Εξάρχεια, που τα κάνει να διαφέρουν και να αποτελούν «πρόβλημα» για κάποιους, είναι η πολιτική δράση που αναπτύσσεται εκεί. Και αυτό δεν το κρύβουν καν όσοι μιλάνε για το «πρόβλημα των Εξαρχείων».

Μπορεί να μην το λένε με το όνομά του και αντί για αυτό να μας αποκαλούν όλους, συλλήβδην, «μπαχαλάκηδες» προσπαθώντας να μας απαξιώσουν, όπως άλλωστε η Δεξιά αποκαλούσε πάντα μειωτικά τους πολιτικούς της αντιπάλους –παλιότερα– «συμμορίτες». Είναι όμως πάντα το ίδιο κυνήγι. Ο ίδιος πόλεμος ενάντια σε όσους κάθε φορά δεν συμβιβάζονται με τον κόσμο τους και τους κανόνες του.

Απέναντι σε αυτόν τον κόσμο της αδικίας, απέναντι στην καπιταλιστική δράση, θα υπάρχει πάντα η αντίδραση της αντίστασης. Απέναντι στην τάξη της ελίτ, θα υπάρχει πάντα η αταξία των καταπιεσμένων. Η ιδέα ότι μπορεί να σταματήσει αυτό που συμβαίνει στα Εξάρχεια είναι σαν να λέει κανείς ότι μπορεί να σταματήσει να βγαίνει ατμός όταν βράζει το νερό.

Ακόμα όμως κι αν «λυνόταν» τελικά, με κάποιον τρόπο, το «πρόβλημα» των Εξαρχείων, τότε δύο ενδεχόμενα θα υπήρχαν: είτε αυτή η ίδια δράση που εκδηλώνεται σήμερα στα Εξάρχεια θα εκδηλωνόταν τότε κάπου αλλού, είτε δεν θα εκδηλωνόταν πουθενά και τελικά θα έσκαγε, όπως ο πιεσμένος ατμός σε μια σφραγισμένη χύτρα.

Από αυτή την άποψη κάθε κυβέρνηση τη «συμφέρει» να υπάρχουν τα Εξάρχεια, καθώς ελπίζει –και για την ώρα έτσι συμβαίνει– ότι η αντίδραση θα εκτονώνεται εκεί. Παράλληλα δε με τον περιορισμό της αντίστασης σε μόνο μία γειτονιά, η εκάστοτε κυβέρνηση κερδίζει και ένα άλλοθι: κάθε φορά που θέλει να αυξήσει τις δυνάμεις της καταστολής ανασύρει το θέμα «Εξάρχεια» και στο όνομα της «επίλυσής» του προχωράει σε αριθμητική διεύρυνση της αστυνομίας.

Η οποία αστυνομία, αφού… προσληφθεί, στη συνέχεια αντί για αυτό χρησιμοποιείται για την καταστολή διαδηλώσεων και –όποτε δεν υπάρχουν διαδηλώσεις– για τη φύλαξη πολιτικών προσώπων και κτιρίων.

Ολη αυτή η αστυνομία ποτέ δεν φτάνει στον πολίτη με τη μορφή περισσότερης «πραγματικής ασφάλειας», όπως ισχυρίζονται ότι είναι δήθεν ο σκοπός της. Και ακόμα περισσότερο –φυσικά– δεν φτάνει ποτέ στο υποτιθέμενο καθάρισμα των Εξαρχείων, το οποίο και δεν θα μπορούσε να είναι ο σκοπός της.

Ετσι, ακόμα και σήμερα, που η κυβέρνηση Μητσοτάκη έκανε πράξη τη δέσμευσή της για περισσότερη αστυνομία στην περιοχή, βλέπουμε στα Εξάρχεια ακροβολισμένες ισχυρές δυνάμεις των ΜΑΤ που ασχολούνται μόνο με τον τραμπουκισμό περαστικών, ενώ η διακίνηση των ναρκωτικών τούς αφήνει παγερά αδιάφορους και συνεχίζεται κανονικά μόλις 50 μέτρα από εκεί που στέκει αγέρωχη η ροπαλοφόρος αστυνομία.

Ολο αυτό για εμάς σημαίνει κάποια πράγματα που θα έπρεπε να τα σκεφτούμε πολύ σοβαρά. Πράγματα που δεν αφορούν, ωστόσο, ένα δημόσιο άρθρο όπως αυτό, αλλά είναι αντικείμενο εσωτερικών συζητήσεων. «Οικογενειακά» θέματα. Αυτό που σημαίνει όμως σίγουρα για τη Δεξιά είναι ότι δεν θα ξεμπερδέψει ποτέ με εμάς.

Ακόμα και αν με κάποιο τρόπο ξεμπέρδευε με εμάς ως συγκεκριμένα πρόσωπα και ομάδες, άλλα πρόσωπα και άλλες ομάδες θα εμφανίζονταν στη θέση μας, χωρίς να χρειαζόταν καν να έχουμε μεριμνήσει εμείς για αυτό. Θα εμφανίζονταν ως φυσική και αναπόφευκτη αντίδραση στην καπιταλιστική δράση της αδικίας. Ξανά και ξανά, για πάντα, μέχρι να νικήσουμε και να μην υπάρχει πια αδικία απέναντι στην οποία θα χρειάζεται κάποιοι από μας να κρατάμε γαλατικά χωριά.

Πηγή: Εκτορας Κουφοντίνας – “Εφημερίδα των Συντακτών”