Την ώρα που η δυτική αστική ιστοριογραφία και τα συστημικά ΜΜΕ συνεχίζουν την ενορχηστρωμένη επιχείρηση αναθεώρησης της Ιστορίας, εξισώνοντας ανιστόρητα τον κομμουνισμό με τον φασισμό, η ίδια η πραγματικότητα στη Ρωσία τούς διαψεύδει παταγωδώς. Σύμφωνα με τα συνεχή στοιχεία των τελευταίων ετών από το ινστιτούτο Levada Center, η δημοτικότητα του Ιωσήφ Στάλιν ανάμεσα στους Ρώσους πολίτες έχει αγγίξει ποσοστά ιστορικού ρεκόρ, ξεπερνώντας κάθε προηγούμενο.

Συγκεκριμένα, το 70% των ερωτηθέντων αποτιμά θετικά τον ιστορικό ρόλο του Στάλιν, (ενώ μόνο το 19% των Ρώσων αξιολογεί αρνητικά τον ρόλο του στην ζωή της χώρας (14% μάλλον αρνητικά, 5% εξ ολοκλήρου αρνητικά), ενώ πάνω από το 56% τον χαρακτηρίζει ρητά ως «μεγάλο ηγέτη».

Το πιο ελπιδοφόρο και ταυτόχρονα ανησυχητικό για το σύστημα εύρημα είναι η στάση της νεολαίας: στην ηλικιακή ομάδα 18-24 ετών, το ποσοστό εκείνων που τάσσονται υπέρ της ανέγερσης μνημείων για τον Στάλιν εκτοξεύθηκε στο 50%, από μόλις 11% που ήταν πριν από δύο δεκαετίες.

Η εξέλιξη αυτή δεν είναι τυχαία, ούτε μπορεί να ερμηνευτεί με τα ρηχά εργαλεία της αστικής ανάλυσης.

Πρώτον, στη συνείδηση του ρωσικού λαού, ο Στάλιν είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο. Είναι ο ηγέτης της χώρας που σήκωσε το κύριο βάρος της συντριβής του ναζιστικού κτήνους, τη στιγμή που οι δυτικοί «σύμμαχοι» κωλυσιεργούσαν.

Δεύτερον, η φιγούρα του Στάλιν λειτουργεί σήμερα ως το απόλυτο σύμβολο κοινωνικής δικαιοσύνης και σύγκρουσης με τη διαφθορά. Σε μια Ρωσία που βίωσε τη βίαιη καπιταλιστική παλινόρθωση της δεκαετίας του ’90, το πλιάτσικο της δημόσιας περιουσίας από τους ολιγάρχες και τη διεύρυνση των ταξικών ανισοτήτων, οι εργαζόμενοι και η νεολαία αναπολούν μια εποχή όπου το κράτος υπηρετούσε τις ανάγκες των πολλών και όχι τα κέρδη των λίγων.

Ο Στάλιν συμβολίζει τη συλλογική μνήμη μιας κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση, όπου η εργατική τάξη είχε το τιμόνι της ιστορίας στα χέρια της.Η προσπάθεια του σημερινού ρωσικού αστικού κράτους να «αξιοποιήσει» τη δημοτικότητα του Στάλιν, παρουσιάζοντάς τον αποστειρωμένα ως έναν «αποτελεσματικό μάνατζερ» ή έναν Ρώσο εθνικό ηγέτη, πέφτει στο κενό. Ο λαός δεν αναπολεί απλώς μια ισχυρή γεωπολιτική δύναμη. Αναπολεί τις κοινωνικές κατακτήσεις, τη σταθερότητα, τη δωρεάν παιδεία και υγεία, την εξάλειψη της ανεργίας και το δικαίωμα στο μέλλον.

Όσο κι αν το σύστημα προσπαθεί να σβήσει το σοσιαλιστικό παρελθόν, η ανάγκη των λαών για διέξοδο από τη βαρβαρότητα του καπιταλισμού θα φέρνει πάντα στο προσκήνιο τους αρχιτέκτονες των μεγάλων λαϊκών νικών.