Η 20η Ιούλη του 2001 έπρεπε να είχε μείνει στην μνήμη όλων, ως μια ημέρα τραχιάς, σκληρής και αδιάλλακτης διαμαρτυρίας απέναντι στους 8 που είχαν συγκεντρωθεί στη Γένοβα και αντί αυτού την θυμόμαστε ως την τελευταία μέρα της ζωής του Κάρλο Τζουλιάνι.

Ο Σύντροφος Τζουλιάνι ο οποίος σε εκείνη την ιστορική πλέον πλατεία Alimonda έχασε τη ζωή του ρίχνοντας στην θλίψη όλους όσους είχανε φτάσει στη Γένοβα, και όχι μόνο, για να διαμαρτυρηθούν ενάντια σε ένα καπιταλιστικό σύστημα που δυστυχώς μαστίζει τις ζωές μας και έχει καταπιεί τις ανάγκες μας και μας έχει ωθήσει προς την άβυσσο.

Σήμερα είμαστε μάρτυρες ενός πολέμου που επηρεάζει τα πάντα και τους πάντες, οπουδήποτε στον κόσμο. Βλέπουμε νέους σε οποιοδήποτε μέρος πάνω στη γη να χάνονται πίσω από μια ατελείωτη μιζέρια αντί να βγουν στους δρόμους και να εξεγερθούν, οι μετανάστες με τα παιδιά τους να διασχίζουν τη θάλασσα για να αναζητήσουν καλύτερες συνθήκες διαβίωσης στην πλούσια Δύση και αντιθέτως να απορρίπτονται και να αφήνονται να πεθάνουν μέσα στο νερό, οικογένειες στο χείλος της απόγνωσης για ένα μισθό που, αν υπάρχει δεν είναι αρκετός για να τους οδηγήσει σε μια ζωή αξιοπρέπειας μέχρι την τελευταία ημέρα του μήνα.

Θα μπορούσα να συνεχίσω δίχως τελειωμό, αλλά θα σταματήσω εδώ. Εκείνη την αιματοβαμμένη 20 Ιούλη του 2001 όσοι ήταν στη Γένοβα για να αντιμετωπίσουν όλα αυτά, έγιναν μάρτυρες της Ιστορίας. Ενας πυροβολισμός από το όπλο ενός μπάτσου έδωσε τέλος σε μια ζωή που θα μπορούσε ακόμα να δώσει τόσα πολλά σε αυτό τον δυστυχισμένο κόσμο μας. 18 χρόνια από την δολοφονία του Κάρλο Τζουλιάνι, μιας δολοφονίας που άφησε τα ίχνη της στη συλλογική μνήμη χιλιάδων σε όλο το κόσμο, σε όσους ήταν κι όσους δεν ήταν τότε στη Γένοβα. Μια δολοφονία, στο “περιθώριο” μιας G8, που θα μείνει στη μνήμη μας για την καταστολή και τη βία ενός τεράστιου κύματος αντίστασης αφήνοντας για το τέλος την εν ψυχρώ δολοφονία ενός νέου ανθρώπου.

Σήμερα αυτά ακούγονται απίστευτα μακρινά. Όλα αυτά. Δεν κουνιέται τίποτα. Δεν υπάρχει συλλογικότητα. Κάποιοι μοναχικοί αντάρτες μόνο ή έτσι μου φαίνεται. Η συντήρηση κατάφερε και έκλεισε τον κόσμο στο σπίτι ,τους νέους ανθρώπους που κινούν την ιστορία. Να ακούς την λέξη επανάσταση και να βάζεις τα γέλια. Ενα αστείο. Αποδυνάμωσε μέσα στον καθένα τη διάθεση για ρήξη.

Δεν υπάρχει ένα κίνημα που να εχει το πάνω χέρι. Να νοιώθει πλειοψηφικό μέσα στην κοινωνία. Στα εργοστάσια, στις σχολές, στις γειτονιές, στις υπηρεσίες. Να αναπνέεις φρέσκο αέρα, αέρα ελευθερίας. Το θέμα της αντιεξουσίας είναι χρόνια στην ατζέντα. Οι “δύο κοινωνίες” δεν θα γίνουν ποτέ μία. Όσοι το προσπάθησαν και το προσπαθούν ξέρουν το αντίτιμο. Θα βρεθούν απομονωμένοι και θα εξοντωθούν. Όπως ο Κάρλο. Εις μνήμην και συνείδηση. “Μεριάστε να διαβώ έτσι όπως έρχομαιμε τα εικοσιτέσσερα μου χρόνια δεν είμαι άντρας εγώ είμαι ένα σύννεφο με παντελόνια”.(Β.Μ).

“Ο ΚΑΡΛΟ ΖΕΙ, ΕΣΕΙΣ ΕΙΣΤΕ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ”.

Της Π. Μ.