Πηγή: Θανάσης Καραμπάτσος – Documento

Δικαιοσύνη και Δικαιοσύνη

 Γιατί οι πολίτες εναποθέτουν τις ελπίδες τους για απόδοση δικαιοσύνης στην όποια Κοβέσι (ή Κέβεσι όπως αυτοπαρουσιάστηκε στους Δελφούς); Γιατί στις σφυγμομετρήσεις φαίνεται πόσο χαμηλά έχει πέσει η εκτίμηση (επτά στους δέκα) προς την ελληνική Δικαιοσύνη; Γιατί οι δικηγόροι της Αθήνας εξέδωσαν ανακοίνωση ζητώντας το πρωτοφανές, να παραιτηθεί ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου;

Η αμφισβήτηση του κατά πόσο είναι ανεξάρτητη η Δικαιοσύνη πριονίζει αργά αλλά σταθερά την ίδια την δημοκρατία. Η ύπαρξη ενός αντίβαρου για τον έλεγχο της εκτελεστικής εξουσίας είναι η πεμπτουσία των ισορροπιών στο πολίτευμα. Την προηγούμενη φορά, ο στρατός και το παλάτι είχαν ρόλο και λόγο αφήνοντας κερκόπορτες (αμερικανικός παράγοντας και κυνήγι «εσωτερικού εχθρού») με αποτέλεσμα η δημοκρατία να έχει χαρακτηριστεί εύστοχα «καχεκτική» από τον αείμνηστο καθηγητή Ηλία Νικολακόπουλο. Ο δε εισαγγελέας Κόλλιας ευλόγως αναφέρεται ως παράδειγμα υπηρέτη των πιο σκοτεινών κύκλων ανατροπής των δημοκρατικών θεσμών τόσο για την προκλητική εμπλοκή του στο ανακριτικό έργο του Σαρτζετάκη στη δολοφονία Λαμπράκη όσο και στην κατάληψη του αξιώματος του πρωθυπουργού στην πρώτη δικτατορική κυβέρνηση των συνταγματαρχών.

Πρώτα και κύρια, η ηγεσία της Δικαιοσύνης έχει στραφεί κατά πάντων. Κατά Κοβέσι και δικαστικών, δικηγόρων, πολιτών, συγγενών θυμάτων, δημοσιογράφων. Λειτουργεί με άγχος μήπως κακοκαρδίσει την κυβέρνηση από την οποία διορίστηκε για να συγκαλύπτει μεγάλα και μικρότερα σκάνδαλα.

Από τις πρώτες μέρες της διακυβέρνησης Μητσοτάκη η χειρουργική επέμβαση της Δικαιοσύνης ήταν γεγονός. Έσυραν και κάθισαν στο εδώλιο την εισαγγελέα Τουλουπάκη που ερευνούσε τη Novartis. Η πανηγυρική αθώωσή της απέδειξε ότι η δίωξη ήταν εκδικητική κατ’ επιταγή και κατ’ εντολή των κυβερνώντων. Ακολούθησε η αρχειοθέτηση των «αδιευκρίνιστων» και κατέληξε με την καταδίκη των μαρτύρων δημοσίου συμφέροντος για μια υπόθεση η οποία κρίθηκε εξωδικαστικά στις ΗΠΑ με καταβολή 346 εκατ. δολαρίων από τον πολυεθνικό κολοσσό για όσα διέπραξε στην Ελλάδα.

Κι ενώ το αυστηρό πρόσωπο της Δικαιοσύνης (dura lex sed lex) βίωναν μόνο πληβείοι με τερλίκια ή πλαστά απολυτήρια δημοτικού, η εισαγγελική έρευνα απέστρεφε το βλέμμα από σκάνδαλα του λευκού κολάρου και με τραπεζικά δάνεια εκατομμυρίων. Η νομοθέτηση της κυβέρνησης Μητσοτάκη έκλεινε το μάτι και έδινε το κλίμα.

Υποκλοπές και Τέμπη έγιναν το modus operandi μιας Δικαιοσύνης σε ανοιχτή γραμμή με τη βούληση της κυβέρνησης. Η μία μετά την άλλη οι παρεμβάσεις ήταν κραυγαλέες – και δεν ντρέπονταν. Υποβολέας το Μαξίμου και εκτελεστές οι λειτουργοί της Θέμιδος. Η τελευταία προκλητική παρέμβαση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνου Τζαβέλλα ξεσήκωσε τους πάντες. Κατώτεροι δικαστικοί έκριναν ότι υπάρχουν νέα στοιχεία (και υπάρχουν), ενώ προκύπτει ζήτημα κατασκοπείας. Ο εισαγγελέας με σαθρό σκεπτικό κράτησε θαμμένη στο αρχείο την υπόθεση. Με την ενέργεια αυτή υποσκάπτει το κράτος δικαίου και καλύπτει πλήρως τους κυβερνητικούς, ενώ τρομοκρατεί εμμέσως πλην σαφέστατα δικαστικό σώμα και κοινωνία. Κάνει ό,τι γουστάρει (το Μαξίμου).

Μέσα σε αυτό το κλίμα, ποιος θέλει να κάτσει στην Ελλάδα; Το μήνυμα «δικαιοσύνη» που κινητοποίησε εκατομμύρια για το έγκλημα στα Τέμπη είχε διπλή απεύθυνση: και στην κυβέρνηση αλλά και στην ηγεσία της Δικαιοσύνης. Δεν το έχουν λάβει και παίζουν με τη φωτιά. Αποτελεί κίνδυνο για τη δημοκρατία η χειραγώγηση της Δικαιοσύνης και δεν το αντιλαμβάνονται. Δεν τους ενδιαφέρει.

Δεν νοιάζονται από τα πολλαπλά μηνύματα μιας κοινωνίας που δεν αντέχει. Βλέπει τη ΝΔ να καταρρέει και τον πρωθυπουργό να κάνει σαν να κυβερνά με απόλυτες εξουσίες που νόμιζε ότι του εκχώρισε το 41%. Βλέπει και βουλευτές της ΝΔ να φωνάζουν για το επιτελικό κράτος των σκανδάλων. Βλέπει καταγγελίες για «αδιάφθορους» της ΕΛΑΣ ότι «στήνουν» υποθέσεις.

Βλέπει ελικόπτερα της Πυροσβεστικής να πετάνε ενώ είχε διακοπεί η σύμβαση για τη συντήρησή τους και η υπηρεσία να μη νιώθει υποχρεωμένη να απαντήσει με σαφήνεια. Βλέπει τον μισό πληθυσμό να σπεύδει στα επείγοντα των νοσοκομείων γιατί αυτά έχει αποκούμπι στην ανέχειά του αλλά βλέπει υποστελεχωμένες υπηρεσίες, γιατρούς να καταρρέουν από την υπερεφημέρευση και μια θάλασσα από ράντζα – και από υπουργούς μέχρι τρολ να τους απειλούν. Βλέπει τους ελεγχόμενους του ΟΠΕΚΕΠΕ να έχουν πάρει παράνομα τις επιδοτήσεις με υπουργική βούλα. Βλέπει τα όνειρα για ένα πτυχίο να τους έχουν αδειάσει τις τσέπες γιατί τα φροντιστήρια έχουν γίνει ο κανόνας για την προσπάθεια να μπεις στο πανεπιστήμιο. Βλέπει τους συνταξιούχους να μην τα βγάζουν πέρα, με την οικονομία στις συμπληγάδες του στασιμοπληθωρισμού και του πολέμου.

Μια κοινωνία που έχει εκπαιδευτεί στο να «πειθαρχεί» με το αίτημα της δήθεν «ασφάλειας». Ένας 89χρονος έκανε κουρέλι το δόγμα «νόμος και τάξη» των Μητσοτάκη, Χρυσοχοΐδη, Φλωρίδη στην Αθήνα ενώ στις ΗΠΑ οι πυροβολισμοί εναντίον του πιο καλά φυλασσόμενου προσώπου στη χώρα κονιορτοποίησαν τις εξελιγμένες με ΑΙ πρακτικές επιτήρησης. Πάτε στοίχημα ότι εκεί θα προτείνουν ακόμη πιο αυστηρά μέτρα που δεν θα έχουν αντικείμενο την ασφάλεια των πολιτών αλλά αυτούς τους ίδιους τους πολίτες ως «εσωτερικό εχθρό»;

Περιμένοντας τι θα γίνει με τις στρατιωτικές δυνάμεις που συγκεντρώνονται στον Περσικό κόλπο και τις διαθέσεις του πορτοκαλή πλανητάρχη, σας αποχαιρετούμε.