Γράφει ο Συνεργάτης

Το ποστ από τον David Ramírez Álvarez Κουβανό διπλωμάτη που δουλεύει στο υπουργείο Εξωτερικών της Κούβας (MINREX) και είναι τοποθετημένος στην πρεσβεία της Κούβας στις ΗΠΑ, που παραθέτω στο τέλος της ανάρτησης, αποτέλεσε την αφορμή για το παρακάτω κείμενο μου:

Εδώ και δεκαετίες, η Κούβα αποτελεί έναν από τους πιο επίμονους στόχους της δυτικής προπαγάνδας. Από τα μεγάλα διεθνή ΜΜΕ μέχρι τις «ανεξάρτητες» αναλύσεις, η εικόνα είναι σχεδόν πάντα η ίδια: ένα «αποτυχημένο κράτος», ένας λαός στα όρια της κατάρρευσης και ένα σύστημα που υποτίθεται ότι επιβιώνει μόνο χάρη στην καταστολή.

Αυτή η αφήγηση δεν είναι ουδέτερη. Είναι βαθιά πολιτική και εξυπηρετεί ξεκάθαρα γεωπολιτικούς στόχους. Αποσιωπά συστηματικά το πιο θεμελιώδες γεγονός: ότι η Κούβα ζει εδώ και πάνω από 60 χρόνια υπό έναν ασφυκτικό, πολυεπίπεδο οικονομικό αποκλεισμό από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Έναν οικονομικό πόλεμο που δεν είναι απλή «διμερής διαφορά», αλλά ένα εκτεταμένο σύστημα πίεσης που επηρεάζει κάθε πτυχή της ζωής – από τα καύσιμα και τα φάρμακα μέχρι τις τραπεζικές συναλλαγές και την πρόσβαση σε τεχνολογία.

Κι όμως, όταν η δυτική προπαγάνδα μιλά για ελλείψεις και δυσκολίες, σπάνια αναφέρει αυτόν τον αποκλεισμό. Προτιμά να παρουσιάζει την κρίση ως «εσωτερική αποτυχία» του σοσιαλιστικού μοντέλου, αποκόπτοντάς την από το ιστορικό και γεωπολιτικό της πλαίσιο. Αυτό δεν είναι ανάλυση. Είναι αποποίηση ευθυνών.

Η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη και πολύ πιο αξιοθαύμαστη. Ναι, η κουβανική κοινωνία έχει αντιφάσεις, δυσαρέσκεια και πραγματικές δυσκολίες. Όμως αυτό που συστηματικά υποτιμάται είναι η βαθιά ριζωμένη ιστορική εμπειρία αντίστασης, κυριαρχίας και λαϊκής αλληλεγγύης. Η Κουβανική Επανάσταση δεν είναι απλώς παρελθόν. Παραμένει ζωντανή συνιστώσα της εθνικής ταυτότητας και της πολιτικής συνείδησης μεγάλου μέρους του λαού.

Ακριβώς αυτή η συνείδηση εξηγεί γιατί η Κούβα δεν έχει καταρρεύσει, παρά τις τεράστιες πιέσεις που δέχεται. Δεν πρόκειται μόνο για καταστολή. Πρόκειται για συλλογική μνήμη αγώνων, για κατακτήσεις στην υγεία και την εκπαίδευση που εξακολουθούν να αποτελούν πηγή υπερηφάνειας, αλλά και για την πεποίθηση ότι η υπεράσπιση της επανάστασης είναι ταυτόχρονα υπεράσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας απέναντι στον ιμπεριαλισμό.

Όταν ένας μικρός νησιωτικός λαός καταφέρνει να στέκεται όρθιος απέναντι στην ισχυρότερη υπερδύναμη του πλανήτη για περισσότερο από μισό αιώνα, αυτό δεν είναι «παράλογη επιμονή». Είναι πράξη ιστορικής αξιοπρέπειας. Είναι απόδειξη ότι η κυριαρχία και η κοινωνική δικαιοσύνη έχουν ακόμα νόημα για κάποιους λαούς, ακόμα και όταν το τίμημα είναι βαρύ.

Η συζήτηση για την Κούβα χρειάζεται λιγότερη ηθικολογία και περισσότερη πολιτική εντιμότητα. Να αναγνωρίσουμε το πραγματικό βάρος του οικονομικού πολέμου που διεξάγεται εναντίον της. Να σεβαστούμε την ιστορική εμπειρία του κουβανικού λαού. Και να καταλάβουμε ότι η επιμονή του δεν είναι τυφλή ιδεολογία, αλλά συνειδητή άρνηση υποταγής σε ένα διεθνές σύστημα που δεν συγχωρεί όσους δεν συμμορφώνονται.

Η Κούβα δεν είναι παράδεισος. Είναι όμως μια χώρα που παλεύει με αξιοπρέπεια να υπερασπιστεί την κυριαρχία της και το δικαίωμά της να χτίσει το δικό της μέλλον. Και αυτή η πάλη, σε έναν κόσμο που κυριαρχείται από ισχύ και όχι από δίκαιο, αξίζει σεβασμό και αλληλεγγύη.