Τα νέα απαγορευτικά μέτρα για τους ανεμβολίαστους πάσχουν από ένα ολοφάνερο λογικό χάσμα: λαμβάνονται με υποτιθέμενο σκοπό την προστασία της υγείας των ανεμβολίαστων συμπολιτών μας, την ίδια στιγμή που οι κυβερνητικές δηλώσεις και οι πηχυαίοι τίτλοι των ΜΜΕ (για τον περίφημο «κλοιό που σφίγγει») βοούν για την τιμωρητική τους στόχευση προς τον έμμεσο καταναγκασμό σε εμβολιασμό.

Ο Μπουρντιέ μίλαγε για το «αριστερό» και το «δεξί» χέρι του κράτους. Στην διαχείριση της πανδημίας, η κυβέρνηση Μητσοτάκη πιστεύει ότι θα λύσει το πρόβλημα μιας πετυχημένης εμβολιαστικής εκστρατείας αποκλειστικά με μέτρα απαγορεύσεων και καταστολής. Έπαιξε αυτό το χαρτί το καλοκαίρι με την υποχρεωτικότητα, ταυτόχρονα με τον Μακρόν, και στοχεύοντας τους υγειονομικούς.

Σε αντίθεση με τη Γαλλία, τα ποσοστά εμβολιασμού σταθεροποιήθηκαν σε χαμηλά ποσοστά γύρω στο 60% του πληθυσμού. Το ΕΣΥ έχασε έναν μεγάλο αριθμό έμπειρων εργαζόμενων σε αυτό, χωρίς οι απώλειες να αναπληρωθούν και χωρίς ποτέ να υπάρξει μια πραγματική του ενίσχυση. Το κόστος το βλέπουμε σήμερα: η υποχρηματοδότηση και η υποστελέχωση των δημόσιων νοσοκομείων είναι βασικός παράγοντας για τις καθημερινές εκατόμβες των νεκρών από covid, όσο και αν η κυβέρνηση θέλει να μένουμε μόνο στην «ατομική ευθύνη» των ανεμβολίαστων.

Ακόμα και σήμερα, υπάρχει ένα μεγάλο ποσοστό ανεμβολίαστων που θα μπορούσαν να πειστούν: πολύς κόσμος φοβάται για υποκείμενα νοσήματα, παρενέργειες, κλπ. Στην Ελλάδα δεν λειτούργησε ποτέ μια αποτελεσματική πρωτοβάθμια υγειονομική φροντίδα. Σύντομα φτάνουμε στα δύο χρόνια της πανδημίας: αντί η κυβέρνηση να κηρύσσει το τέλος της πανδημίας κάθε τρεις μήνες, θα μπορούσε να έχει αξιοποιήσει αυτό το μεγάλο χρονικό διάστημα για να στήσει στα πόδια του ένα τέτοιο σύστημα. Μόνο η ιδεοληπτική εμμονή ότι «θα μας μείνουν νοσοκομεία και ΜΕΘ» και φυσικά η προσήλωση στην ιδιωτικοποίηση της δημόσιας υγείας στέκονται εμπόδιο σε αυτές τις αποφάσεις που θα μπορούσαν να σώσουν ζωές.

Η υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού – τώρα μάλιστα σχεδιαζόμενη στον γενικό πληθυσμό με πρώτη την Αυστρία – δεν θα λύσει την κρίση, τουναντίον θα τη βαθύνει. Το να αποκλείεις ένα κομμάτι της κοινωνίας από κάθε δραστηριότητα δεν μπορεί να λειτουργήσει σε μια δημοκρατία, εκτός αν σκοπεύεις εν τέλει να του στερήσεις τα πολιτικά δικαιώματα. Αν κάποιοι από «ορθολογικό» οίστρο νομίζουν ότι θα λύσουν το άμεσο υγειονομικό πρόβλημα με απαγορεύσεις και υποχρεωτικότητα, ας ετοιμαστούν για τα πολιτικά τέρατα που θα γεννήσει αυτή η στρατηγική. Στην επόμενη φάση της κρίσης (που είναι πολυεπίπεδη: οικονομική, περιβαλλοντική, υγειονομική, κλπ), θα πληρωθούν ακριβά οι υπερβάσεις που τώρα καθαγιάζονται ως «αναγκαίες».

Πηγή: Θανάσης Καμπαγιάννης – f/b