Είτε του ξέφυγε (μάλλον απίθανο) είτε το είχε σχεδιάσει, σημασία έχει πως ο Μητσοτάκη εμφανίστηκε με σπασμένο τον τσαμπουκά. Από αλαζονικός φορέας της νεοδημοκρατικής αυτοδυναμίας, εμφανίστηκε σαν οπαδός των κυβερνήσεων συνεργασίας!

Τον ρώτησαν σε εκδήλωση του Συγκροτήματος Μαρινάκη, αν στόχος του είναι πάντα η αυτοδυναμία, θυμίζοντάς του ότι σε άλλες χώρες σχηματίζονται «μεγάλες κυβερνήσεις» με τη συμμετοχή αρκετών κομμάτων. Κι αυτός απάντησε:

«Στόχος είναι η σταθερότητα, όχι επί τούτω η αυτοδυναμία. Στόχος είναι η δυνατότητα να παίρνουμε αποφάσεις γρήγορα και να μπορούμε να αντιμετωπίζουμε αποτελεσματικά κρίσεις, διότι οι κρίσεις, δυστυχώς, φοβάμαι ότι θα είναι μια πραγματικότητα που θα είναι μαζί μας. (…) Από εκεί και πέρα, ο λαός θα μας υποδείξει τελικά εάν η χώρα θα κυβερνηθεί από ένα κόμμα ή από περισσότερα κόμματα από ένα. Το βέβαιο είναι ότι η χώρα θα κυβερνηθεί με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο».

Αφού το έριξε στο παράπονο («Δεν νομίζω ότι υπήρξε κυβέρνηση από τη Μεταπολίτευση και μετά που να διαχειρίστηκε περισσότερες κρίσεις»), επανέλαβε ότι «ο ελληνικός λαός θα αποφασίσει, τελικά, για το σχήμα το οποίο θα κυβερνήσει τη χώρα την επόμενη τετραετία».

Ο παμπόνηρος Βενιζέλος, που συμμετείχε στην ίδια εκδήλωση, έπιασε στον αέρα τον σπασμένο τσαμπουκά του Μητσοτάκη. «Είχαμε μια αλλαγή σελίδας, διότι ο κ. Μητσοτάκης διέψευσε φήμες που η κυβέρνηση διέδιδε, για γρήγορες εκλογές και ψήφιση νέου εκλογικού νόμου», σχολίασε. Και συμπλήρωσε: «Θέλει βεβαίως να ακυρώσει τις πρώτες εκλογές, αλλά αποκλείει τις τρίτες. Πρόκειται για ριζική αλλαγή στρατηγικής, που μετακινείται από τη λογική της αυτοδυναμίας σε αυτή της σταθερότητας». Κι επειδή πολύ θα γουστάριζε να είναι ο ίδιος επικεφαλής μιας νέας «οικουμενικής» (ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ), συμπλήρωσε ότι «οι άλλοι δεν μπορούν να επαναπαύονται στο ότι θα διεκδικήσει η ΝΔ την αυτοδυναμία. Σημαίνει ότι και τα άλλα κόμματα πρέπει να δώσουν απαντήσεις στο θέμα της συνεργασίας», διευκρινίζοντας ότι αυτό δεν αφορά μόνο το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ αλλά και τον ΣΥΡΙΖΑ ο αρχηγός του οποίου «απολάμβανε τα προνόμια ενός τεχνητού διπολισμού». Κατά τον Βενιζέλο, ο Μητσοτάκης «απαντάει σε μια πρόκληση που είχε ο ίδιος και αυτή η πρόκληση ισχύει και για τους άλλους – και για το ΚΙΝΑΛ και για τον ΣΥΡΙΖΑ».

Ο Ανδρουλάκης, βλέποντας πού προσπαθεί να τον σύρει ο Βενιζέλος, έσπευσε να δηλώσει (από το ίδιο βήμα) ότι γι’ αυτόν «η πρώτη Κυριακή των εκλογών που θα γίνουν με το σύστημα της απλής αναλογικής δεν είναι μια τυπική διαδικασία», συμπληρώνοντας ότι «σωσίβιο σε κυβέρνηση που βυθίζεται δεν πρόκειται να δώσω». Χαρακτήρισε «οπορτουνισμό» την αλλαγή στάσης του Μητσοτάκη κι όταν ρωτήθηκε για το ενδεχόμενο συνεργασιών μετά τις δεύτερες εκλογές, επέστρεψε το μπαλάκι δηλώνοντας πως «αν κάποιος πιστεύει στις προγραμματικές συνεργασίες όπως εμείς, θα το αποδείξει από την πρώτη Κυριακή – όλα τα υπόλοιπα είναι κοινοί τακτικισμοί».

Στη συνέχεια, βέβαια, για να μην κατηγορηθεί ότι κάνει άνοιγμα προς τον ΣΥΡΙΖΑ, ντύθηκε… Φώφη και άρχισε τα ηρωικά, ότι ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ «θα βρίσκονται στους ηττημένους» και πως το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ με το μεγάλο ποσοστό που θα πάρει θα μπορεί να επιβάλει «τις δικές του προτεραιότητες και τα πρόσωπα – πρόσωπα με επάρκεια, γνώσεις, αξιοπιστία και χωρίς βάρη».

Τι μένει; Η ηττοπαθής εμφάνιση του Μητσοτάκη, από τη μια, και η δήλωση του Ανδρουλάκη ότι θέλει κυβέρνηση μετά τις πρώτες εκλογές (όταν το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ θα έχει περισσότερους βουλευτές, ελέω απλής αναλογικής), από την άλλη.

Στο Μαξίμου «τα πήραν κρανίο» από την τοποθέτηση Ανδρουλάκη και έβαλαν τον Οικονόμου να του την πέσει: «Ο κ. Ανδρουλάκης απέκλεισε ξεκάθαρα τη συνεργασία με όποιον δεν ασπάζεται τη σοσιαλδημοκρατία. Η ΝΔ είναι γνωστό ότι δεν ανήκει σε αυτή την ομάδα. Είναι προφανές λοιπόν ότι η δική του εκδοχή της αξιόπιστης απάντησης στις κρίσεις που ζούμε περνάει μέσα από τη συνεργασία με τον κ. Τσίπρα», δήλωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος,  που μίλησε ακόμα για «ξεκάθαρο διακύβευμα», παρότι οι εκλογές είναι ακόμα μακριά.

Η Χαριλάου Τρικούπη απάντησε στον Οικονόμου ότι οι δηλώσεις του επιβεβαιώνουν ότι «η ΝΔ επιστρατεύει τις συνεργασίες όχι γιατί τις πιστεύει, αλλά γιατί αναζητά σωσίβιο τώρα που βλέπει την αυτοδυναμία να της κουνά το μαντήλι».

Οι συριζαίοι, φυσικά, το απόλαυσαν και απέφυγαν να παρέμβουν. Ο Τσίπρας, βλέποντας ότι ο Μητσοτάκης εκδηλώνει πλέον ανοιχτά το φόβο του, επιδίδεται σε ένα μπαράζ δημόσιων εμφανίσεων που περιλαμβάνει περιοδείες και συνεντεύξεις παντού: από το πρωινάδικο του Παπαδάκη μέχρι περιφερειακό κανάλι της Αχαΐας. Λέει παντού τα ίδια: ότι η ακρίβεια έχει την υπογραφή Μητσοτάκη, ο οποίος δουλεύει για λογαριασμό μερικών κερδοσκόπων. Ο καπιταλισμός μένει στο απυρόβλητο και επιστρατεύεται ένας δημαγωγικός αντιμητσοτακικός λαϊκισμός. Σε μια κοινωνία που στενάζει, όμως, αυτή η δημαγωγία μπορεί εύκολα να πιάσει. Αλλωστε, δεν τους ζητάει να κατέβουν στο δρόμο, να ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εκλογές (όποτε κι αν γίνουν) τους ζητάει.

Η τοποθέτηση Ανδρουλάκη ότι δε θα δώσει σωσίβιο σε μια παραπαίουσα κυβέρνηση είναι βούτυρο στο ψωμί του ΣΥΡΙΖΑ. Ενισχύει την προπαγάνδα του περί προοδευτικής διακυβέρνησης. Τα υπόλοιπα είναι δουλειά της κάλπης. Δεν νομίζουμε πως οι συριζαίοι ανησυχούν ότι ο Ανδρουλάκης θα τους πάρει εκλογική πελατεία. Ηδη ο Τσίπρας εμφανίζεται σε όλα υπέρτερος του Ανδρουλάκη και όσο θα πλησιάζει η ώρα της κάλπης τόσο το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ θα πιέζεται από δυο μπάντες.

Τηρουμένων των αναλογιών, η κατάσταση θυμίζει αρκετά το 2012-14. Ο Μητσοτάκης υφίσταται το κόστος της αντιλαϊκής του πολιτικής σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης και ο ΣΥΡΙΖΑ τάζει λαγούς με πετραχήλια σε μια κοινωνία παραζαλισμένη, που ακόμα δεν αναζητά αγωνιστικό βηματισμό για να αντιπαλέψει την επίθεση του κεφαλαίου στις συνθήκες της κρίσης. Η ιστορία επαναλαμβάνεται –μέχρι στιγμής τουλάχιστον- και δεν είναι φάρσα.

Πηγή: ΚΟΝΤΡΑ