Πηγή: Χρύσα Κακατσάκη – Documento

Τι είναι το Πάσχα μας; Μην είν’ προσκύνημα στnv εκκληοιά;
Μην είναι οι σούβλες; Μην είν’ τα κόκκινα βαμμένα αυγά;
Μην είν’ τα τσουρέκια και οι πετσούλες;
Μην είν’ ο Λδωνης με τα αρνιά;

Ολα είναι Πάσχα μας. Κι αυτά κι εκείνα.
Κι ο Γαΐτάνος που ‘χουμε μες στην καρδιά.
Και ο Κουτσούμπας λαμπάδα, σαν ήλιου αχτίνα.
Κι οι υποψήφιοι που κράζουν σ’ όλους, εμπρός παιδιά.

Εκτός από το κιτς που έγινε πλέον κανόνας, στο φετινό Πάσχα θα υπερισχύσουν οι πολιτικές αντιπαραθέσεις έναντι της θρησκευτικής κατάνυξης. Ο πρωθυπουργός θα προσευχηθεί με τη ρήση του ευαγγελιστή Ματθαίου «απελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο» αναφερόμενος στ ενδεχόμενο ενός debate και οι βουλευτές θα τάζουν κάτω από τις ανθισμένες πασχαλιές λαγούς με σοκολατένια πετραχήλια.

Κι όμως αυτό το γλυκύ έαρ δεν έδυσε ποτέ ως πίστη και ο χριστιανισμός επικράτησε γιατί ο εκδικητικός Γιαχβέ, που νοιαζόταν μόνο για τον περιούσιο λαό του, αντικαταστάθηκε από τον καλοσυνάτο γιο που κήρυττε την αγάπη. Οι Ελληνες ειδικά φάνηκαν πολύ ευφυείς, γιατί ενσωμάτωσαν στη νέα λατρεία αρκετά στοιχεία από τον παγανισμό.

Ετσι, ο νεκρός Χριστός που αναστήθηκε θύμιζε τον Αδωνη και την αναγέννηση της φύσης. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι το Πάσχα γιορτάζεται την πρώτη πανσέληνο μετά την εαρινή ισημερία, ακριβώς όπως συνέβαινε και με τις τελετουργίες για τον Αδωνη. Ο Σικελιανός «Στ’ Οσιου Λουκά το μοναστήρι» γράφει: «Οσες μοίραλογήτρες, συμμαζευτήκαν τον Επιτάφιο να στολίσουν, ποια να στοχάστη πώς. κάτου απ’ τους άνθους, τ’ ολόαχνο σμάλτο του πεθαμένου του Αδωνη ήταν σάρκα που πόνεσε βαθιά».

Σε ολόκληρη την ελληνική λογοτεχνία ο Ιησούς εξανθρωπίζεται. Στον Καζαντζάκη ονειρεύεται πάνω στον σταυρό πως είναι παντρεμένος και ζει μια φυσιολογική ζωή. Στον Βάρναλη η Παναγία αφήνει στην άκρη την αγιοσύνη της και είναι απλώς μια μάνα που θρηνεί τον χαμό του παιδιού της. «Πού να σε κρύψω, γιόκα μου, να μη σε φτάνουν οι κακοί». Στον Παπαδιαμάντη τα θεία ΓΙάθη εξισώνονται με τα ανθρώπινα των ξωμάχων και η Ανάσταση είναι η μέρα η Λαμπρή που γεννά την προσδοκία.

Σε αντίθεση με την ήπια ορθοδοξία, ο καθολικισμός είναι σκληρός και ο θεός τιμωρός. Στο βιβλίο του Σαραμάγκου «Το κατά Ιησούν Ευαγγέλιο» ο Χριστός ρωτάει τον πατέρα του τι νόημα θα είχε η θυσία του. Εκείνος με μια σοκαριστική ειλικρίνεια του εξιστορεί όλα όσα θα επακολουθήσουν, με αποκορύφωμα τις σταυροφορίες και την Ιερά Εξέταση. «Θα πεθάνουν εκατοντάδες χιλιάδες άνδρες και γυναίκες, η γη θα γεμίσει από κραυγές πόνου, βογκητά αγωνίας, ο καπνός των καμένων θα σκεπάσει τον ουρανό, το λίπος τους θα τσιτσιρίσει πάνω στις θράκες, κι όλα με ευθύνη δική μου. “Πατέρα, πάρε αυτό το ποτήρι από μένα”. Άπ’ το αν θα το πιεις, εξαρτάται η δική μου εξουσία και η δική σου δόξα’. “Δεν τη θέλω αυτή τη δόξα’. ‘Εγώ όμως τη θέλω αυτή την εξουσία’».

Σε περίπου ενάμιση μήνα θα σημάνουν οι καμπάνες της κάλπης και τότε θα φανεί ποιος θα αποκτήσει την εξουσία, για ποιον θα ακουστεί το ωσαννά και για ποιον το τετέλεσται.