Από τον συντροφικό ιστότοπο Από την Σπίθα στην Φλόγα

«Ο κόσμος πρέπει να ξέρει την αλήθεια» μας λέει ο Λένιν μέσα από το «Γαλάζιο τετράδιο» του Εμμανουήλ Καζακίεβιτς και συνεχίζει απαντώντας στον Ζηνόβιεφ: «τίποτε άλλο δεν μπορεί να μας βλάψει τόσο, όσο η ψευτιά, η εξαπάτηση του λαού».

Απέναντι στον μηχανισμό ολοκληρωτικής καθεστωτικής προπαγάνδας, χειραγώγησης, αποπροσανατολισμού και ψεύδους που έχει κατακλύσει τον δημόσιο διάλογο και που καλείται να αντιμετωπίσει ο λαός μας, η τακτική μας δεν μπορεί παρά να ναι η επίμονη, αταλάντευτη, επιστημονική αλήθεια του μαρξισμού/λενινισμού. Ο έντιμος λαϊκός αγώνας για την υπεράσπιση των κεκτημένων της εργατικής τάξης και των ελευθεριών της νεολαίας και του λαού.

Στην συνείδηση και τα βιώματα όλων μας, ως μεσαία τάξη, ορίζεται γενικά στην κοινωνική διαστρωμάτωση η τάξη πάνω από το προλεταριάτο και κάτω από την πλουτοκρατία, πάνω από τους εργαζομένους και κάτω από τα μεγάλα αφεντικά για να το πούμε και πιο λαϊκά, ως επί το πλείστον οι “μικροαστοί” και οι “νοικοκυραίοι” κατά την κινηματική ορολογία. Άνθρωποι με σταθερό εισόδημα και ιδιοκτησία που σε κάθε περίπτωση δεν βρίσκονται στο έλεος των funds, όπως τα 700.000 ακίνητα των «κόκκινων» δανειοληπτών.

Ακόμα και το μέλος της «κρατικής οικογένειας» Ντόρα Μπακογιάννη, πατώντας πάνω σε αυτήν την αντικειμενική, αυτονόητη βάση με ειλικρίνεια, δημοσίως και μάλιστα στο καθεστωτικό ΣΚΑΙ ήδη από το 2019, έχει διαφωνήσει με τον απίθανο ορισμό – πρόκληση του ΟΟΣΑ περί «μεσαίας τάξης» των 500 ευρώ μηνιαίου μισθού και έχει ορίσει ως μεσαία τάξη την τάξη των φορολογουμένων με καθαρό εισόδημα από 20 έως 70 χιλιάδες ευρώ τον χρόνο. Σύμφωνα με τα δηλωθέντα εισοδήματα για το έτος 2022, για να ‘μαστε και πιο συγκεκριμένοι, πάνω από 20.000 ευρώ δηλώνει μόλις το 17% των φορολογουμένων της χώρας, περίπου ένα εκατομμύριο πολίτες.

Η υπαρκτή μεσαία τάξη, όπως αυτή διαμορφώθηκε κυρίως στο πρώτο μισό της μεταπολίτευσης, χτυπήθηκε ανελέητα με λουκέτα και απολύσεις από τα μνημόνια της εξάρτησης, κι όταν λέμε χτυπήθηκε εννοούμε πως μειώθηκε αριθμητικά, συρρικνώθηκε σημαντικά κοινωνικά, έπαψε μεγάλο μέρος της να υφίσταται ως «μεσαία τάξη», δηλαδή φτωχοποιήθηκε και προλεταριοποιήθηκε δίχως να ανακάμψει.

Οι μεγάλες ανισότητες εντός της ελληνικής κοινωνίας σήμερα δεν εξυπηρετούν με κανέναν τρόπο το στρεβλό αφήγημα που υποστηρίζεται από τα κόμματα εξουσίας της πλουτοκρατίας περί ξεπεράσματος της κρίσης χρέους (μνημονίων) και περί ισχυρής μεσαίας τάξης, ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει όχι μόνο γιατί η μεσαία τάξη συρρικνώθηκε αλλά κυρίως γιατί το δημόσιο χρέος στις πλάτες του λαού και του τόπου συνεχίζει να γιγαντώνεται. Η οικονομία σήμερα εξαρτάται από το ληστρικό «ταμείο ανάκαμψης» των τοκογλύφων της ΕΕ, παρά ταύτα, όσο η πραγματικότητα διαφωνεί με τα αφηγήματά τους, τόσο χειρότερα για την πραγματικότητα…

Γι αυτό και σε πλήρη αντίθεση με την συνείδηση και τα βιώματα όλων μας, αλλά και με την Ντόρα Μπακογιάννη, βλέπουμε το παράδοξο – μόνο κατά τα φαινόμενα – που χαρακτηρίζει αυτήν την προεκλογική περίοδο. Όλο το «δημοκρατικό τόξο», το πολιτικό προσωπικό εξουσίας των αστών για να κυριολεκτούμε (ΝΔ/ΣΥΡΙΖΑ/ΠΑΣΟΚ) που θα πρέπει στην κριτική μας να το αντιμετωπίζουμε επιτέλους ως ένα, ενιαίο σώμα, σφάζεται για ψήφους στην «ποδιά» κάποιας μαγικής «μεσαίας τάξης»(!!!) η οποία έχει την ποσοτική υπεροχή ως κεντρικό πλειοψηφικό ρεύμα της κοινωνίας, σε τέτοιο βαθμό, ώστε να ανεβοκατεβάζει κυβερνήσεις!!! Οι παραπάνω «μάγοι» ταυτόχρονα, που αντί για λαγούς βγάζουν από τα καπέλα τους εκατομμύρια κυρ-παντελήδες, αποφεύγουν την λέξη «εργάτης» όπως ο διάολος το λιβάνι…

Με αυτόν τον τρόπο, οι πολιτικά πιο καθυστερημένοι και υποανάπτυκτοι των εργαζομένων, οι δίχως ταξική συνείδηση βιοπαλαιστές, αποπροσανατολίζονται εντελώς. Έτσι παρατηρείται αυτό το δυστοπικό φαινόμενο – επισφαλείς εργαζόμενοι που δουλεύουν μια δεκαετία τετράωροι ή παίζουν την ζωή τους κορώνα γράμματα κάθε μέρα στην σκαλωσιά και στο μηχανάκι για ένα μεροκάματο, να πείθονται πως ανήκουν σε κάποια πλειοψηφική «μεσαία τάξη», το ίδιο και «σταθεροί» εννιάωροι και δεκάωροι με μισθούς των 600, των 700 και των 900, μαζί και συνταξιούχοι των 450 και των 650 τον μήνα, από κοντά και άνεργοι, όλοι στην μεγάλη, «μαγική», πλειοψηφική μεσαία τάξη!

Αν κάποιος δύσμοιρος από το εξωτερικό παρακολουθήσει τις συζητήσεις και την φτηνή παροχολογία μεταξύ των υποψηφίων τους, ίσως και να νομίσει πως κάθε σπίτι στην Ελλάδα, κάθε οικογένεια στην «καταπληκτική» μας χώρα ζει με την αγωνία μη και της φορολογήσουν το μέρισμα και τα «απρόοπτα» – κατά τον «τζίγγερ» Βαρδινογιάννη – υπερκέρδη. Οι πόθοι της πλουτοκρατίας πάνω από τα συντρίμμια μας δηλαδή, πρέπει να γίνουν και πόθοι δικοί μας… Σκέτη παράνοια…

Στην μαγική πραγματικότητα του «τόξου» μας, ζητήματα όπως οι λαϊκές ελευθερίες, τα ατομικά δικαιώματα, η εργασία με προοπτικές και αξιοπρεπείς όρους και η παιδεία φαίνεται πως είναι δευτερεύοντα, σχεδόν λυμένα. Για το δημόσιο χρέος – πολιορκητικό κριό – ούτε λόγος, είναι βιωσιμότατο, οι υποδομές του «νοικοκυραίου» λαού βρίσκονται σε ασφαλή χέρια και η οικονομία του τόπου προελαύνει ακμάζουσα, η δε εργασία προφανώς απελευθερώνει το έμψυχο δυναμικό μας… Βρισκόμαστε με δυο λόγια ένα βήμα πριν την κατάργηση της πάλης των τάξεων όπως το 1975, ένας «Λάσκαρης» μας λείπει… Όλο το «τόξο» μας συγκλίνει – ο δρόμος είναι ένας και στρωμένος με ροδοπέταλα, η διαχείριση είναι το μόνο που διακυβεύεται…

Το «τόξο» μας όπως πληροφορηθήκαμε πρόσφατα από τον Σκέρτσο στα καθεστωτικά, έχει θέσει επίσης και εθνικές «κόκκινες γραμμές» στην εξωτερική πολιτική του για να ‘μαστε στη «σωστή πλευρά» της ιστορίας, τα κλωτσοσκούφια των Ευρωπαίων τοκογλύφων και τα τσιμπούρια στην ουρά των Αμερικάνων ιμπεριαλιστών στους αιώνες των αιώνων (και στον γκρεμό μαζί τους) ακόμα κι αν ο μη γένοιτο, γίνουν οικόπεδο οι Βρυξέλλες και η Ουάσινγκτον από τα πολλά «καλά» που χουν κάνει οι «συμμάχοι» μας σε όλο τον κόσμο. Το τόξο μας ποζάρει σύσσωμο και κομπάζει καμαρώνοντας στους φράχτες στον Έβρο, το «τόξο» υλοποιεί τις πολιτικές των αναθεωρητών της ιστορίας και των απόγονων των ναζί από τα κέντρα αποφάσεων της ιμπεριαλιστικής ΕΕ δολοφονώντας μετανάστες και πρόσφυγες στα νερά του Αιγαίου.

Ως «μεσαία τάξη» προπάντων, θα πρέπει κατά τα επιτελεία της ουράς του ιμπεριαλισμού από ΝΔ/ΠΑΣΟΚ/ΣΥΡΙΖΑ να αισθανόμαστε και ευγνώμονες συν τοις άλλοις, για τις ξενικές επεμβάσεις των ιμπεριαλιστών «συμμάχων» στην πολιτική, στρατιωτική, οικονομική και πολιτισμική ζωή στην Ελλάδα και την Κύπρο κατά τον τελευταίο αιώνα, αυτή είναι η ξεδιάντροπη αλήθεια τους, ας τους την τρίψουμε στα μούτρα… Στην δικιά μας αλήθεια δεν μας ρώτησαν κι όταν μας ρώτησαν, απαντήσαμε εκκωφαντικά ΟΧΙ στους στραγγαλιστές – φονιάδες των λαών.

Στη δικιά μας πραγματικότητα η χώρα μας χτυπιέται άγρια από την δομική κρίση του σάπιου χρηματοπιστωτικού συστήματος των καπιταλιστών εδώ και δύο δεκαετίες. Η Ελλάδα βρίσκεται σταθερά στο γύψο της ιμπεριαλιστικής υποτέλειας και εξάρτησης της ΕΕ και των ΗΠΑ και σέρνεται σε πόλεμο κατά της Ρωσίας με ένα δημόσιο χρέος – θηλιά στον λαιμό της. Ένα χρέος που θα μπορούσε, χάρις τα μεγάλα πλεονεκτήματά της και παρά τα ληστρικά επιτόκια, να ναι βιώσιμο, αν δεν είχανε πέσει στα δημόσια ταμεία σαν τις ακρίδες ανεξαιρέτως, εδώ και δεκαετίες, όσοι διαχειρίστηκαν τις τύχες της και οι ημέτεροί τους, αν δεν είχανε υποβαθμίσει και απαξιώσει συστηματικά οι ίδιοι όλες τις βασικές υποδομές της, για να τις ξεπουλήσουν κοψοχρονιά μαζί με τον δημόσιο και φυσικό πλούτο της, στους επενδυτές – αρπαχτικά της ντόπιας παρασιτικής μαφίας και του ξένου μονοπωλιακού κεφαλαίου.

«Μαζί τα φάγαμε» μας έλεγε κάποτε ο θρασύτατος εγγονός του δικτατορίσκου που μας άφησε χρόνους πρόσφατα, όμως κι αυτό ήταν αναληθές… Συνεπώς, και αυτό το χρέος τίθεται για μας εν αμφιβόλω.

Στη δική μας πραγματικότητα, η χώρα είναι καταδικασμένη ως το τουριστικό θέρετρο της δυτικής μπουρζουαζίας και ο λαός μας ως το εποχικό υπηρετικό προσωπικό των διακοπών της. Οι εικόνες από την Θεσσαλονίκη με τους τουρίστες των κρουαζιερόπλοιων να λαμβάνουν υποδοχή «ηρώων» με καλωσορίσματα, κεράσματα και τοπικούς χορούς από τους «ιθαγενείς» δεν είναι εικόνα από την Τρούμπα του ‘50 αλλά από το ζοφερό μέλλον που μας επιφυλάσσουν.

Η αποβιομηχανοποίηση των τελευταίων δεκαετιών, το «πλιάτσικο» στο κατά κεφαλήν εισόδημα και την μικρή ιδιοκτησία του λαού, το «πνίξιμο» της εγχώριας οικονομίας όπως επιβλήθηκε στην αγορά από τις μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες και την κατσαπλιάδικη ντόπια πλουτοκρατία, οι πάντα ανεκμετάλλευτες για τον λαό πλουτοπαραγωγικές πηγές του τόπου μας και η περαιτέρω υποβάθμιση της πρωτογενούς παραγωγής με την ερημοποίηση της υπαίθρου και με την απουσία κεντρικής υποστήριξης στις ημιθανείς αγροτιά, αλιεία και κτηνοτροφία, εγγυώνται πως ο λαός μας δεν θα σηκώσει ποτέ κεφάλι αξιοπρέπειας και ανεξαρτησίας, μην έχοντας κανέναν σχεδιασμό, καμιά στόχευση στο παραγωγικό του μοντέλο, όντας μη αυτάρκης – αφέντης στον τόπο του.

Η μόνιμη απειλή του «εχθρού εξ ανατολών», που αφενός δημιουργεί εχθρικό κλίμα ανάμεσα σε δυο γείτονες-αδερφούς λαούς και αφετέρου τους εξαναγκάζει να δαπανούν δισεκατομμύρια για εξοπλιστικά προκειμένου να θησαυρίζει το «συνδικάτο πολέμου» και η πολεμική βιομηχανία του ιμπεριαλισμού καλά κρατεί, παρά την συγκλονιστική αλληλεγγύη και ανθρωπιά που επέδειξαν αναμεταξύ τους οι δύο λαοί, τόσο στους σεισμούς της Τουρκίας όσο και στο κρατικό έγκλημα των Τεμπών στην Ελλάδα. Η δικιά μας αλήθεια είναι πως με την φτωχολογιά της Τουρκίας έχουμε πολλά για να ενώσουμε και τίποτα για να χωρίσουμε, η δικιά μας αλήθεια είναι πως σε Ελλάδα και Τουρκία, οι εχθροί μας ζουν και βασιλεύουν μέσα στις ίδιες μας τις χώρες.

Στη δική μας πραγματικότητα, την πραγματικότητα της εργατικής τάξης, όσο κι αν επαναλαμβάνεται ο κωμικοτραγικός Μητσοτάκης για την αύξηση των μισθών που δεν πιάνει μια μπροστά στην θύελλα της ακρίβειας και της ασυδοσίας των υπερκερδών του παρασιτικού μεγάλου κεφαλαίου, όσα κι αν υπόσχεται ο Τσίπρας και ο Ανδρουλάκης, τα αστικά κόμματα αποτελούν το πρόβλημα και όχι τη λύση. Γνωρίζουμε πολύ καλά τι μας περιμένει από την επόμενη κιόλας του σχηματισμού κυβέρνησης…

Η επίθεση της μαφιόζικης πλουτοκρατίας θα ναι λυσσαλέα, «κραδαίνοντας» την αυτοδυναμία της (που δεν είναι άλλο παρά η συσπείρωση των «ιδιωτών» του νεοφιλελευθερισμού και της ακροδεξιάς – περίπου του 1/4 του πληθυσμού) ως νομιμοποίηση της αντιλαϊκής πολιτικής της. Θα χτυπήσει πρώτα για να περάσει η λαϊκή στέγη στα χέρια των καθαρμάτων που αγόρασαν από τις τράπεζες τα κόκκινα δάνεια, θα χτυπήσει άμεσα για την ιδιωτικοποίηση της δημόσιας υγείας και για την πλήρη κατάργηση της δημόσιας παιδείας με άρμα της τη βία της καταστολής και του παρακράτους απέναντι σε όποιον αντιστέκεται. Γι’ αυτό οφείλουμε να είμαστε προετοιμασμένοι, οργανωμένοι, ανένδοτοι. Μετωπικά, όλα θα κριθούν στον δρόμο…

Όποιο «κτήνος» κι αν μας προκύψει από τις κάλπες της αστικής ψευτοδημοκρατίας η απάντηση της κοινωνικής αντιπολίτευσης να ναι μετωπική, μέσα από τη Μαζική Λαϊκή Αυτοάμυνα του ταξικού κινήματος, μέσα από την οργάνωση των εργαζομένων σε σωματεία και συνδικάτα και, μέσα από την μαζική συμμετοχή και την συνεπή πολιτική δουλειά, για την ανασυγκρότηση του κομμουνιστικού κινήματος και του επαναστατικού κόμματός του.

Ας μην τους αφήσουμε σε χλωρό κλαρί…

ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ – ΛΑΟΚΡΑΤΙΑ – ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ