Του Γ.Γ.
Αν και η προσωπική μου συνειδητή πολιτική στάση, τα τελευταία χρόνια, στηρίζεται στο σύνθημα “αποχή από την κάλπη, ραντεβού στους δρόμους του αγώνα”, θεωρώ άστοχη μια ανάλυση συλλογικότητας του χώρου που διαβάζω τώρα και η οποία επικαλούμενη τα στοιχεία του υπουργείου Εσωτερικών για την αύξηση της αποχής πανηγυρίζει εκτιμώντας ότι όλο και μεγαλύτερες μάζες του ελληνικού λαού απαξιώνουν το αστικό κοινοβουλευτικό συστήματος, επιλέγοντας την αποχή.
Πραγματικά, τα στοιχεία είναι αληθινά και μας δείχνουν ότι οι εκλογές της περασμένης Κυριακής είχαν την χαμηλότερη συμμετοχή σε εθνικές εκλογές,, από την μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Ψήφισαν 5.271.078 άτομα. Το δεύτερο μικρότερο ποσοστό συμμετοχής ήταν το 56,57% των εκλογών του Σεπτεμβρίου του 2015 (5.566.295 ψηφοφόροι) ενώ το μεγαλύτερο ποσοστό εκλογικής συμμετοχής της Μεταπολίτευσης σημειώθηκε τον Νοέμβρη του 1989, όταν ψήφισε το 80,69% των εκλογέων (6.798.159 ψηφοφόροι).
Ωραία. Να δεχθούμε το γεγονός, που φυσικά είναι πραγματικότητα, ότι όλο και περισσότεροι πολίτες δεν εγκλωβίζονται τα κάθε είδους ψευτοδιλήμματα που βάζουν τα αστικά κόμματα και έτσι έχουμε σήμερα το φαινόμενο της εκρηκτικής αύξησης της αποχής από τις εκλογές. Ε. και; Αυτό από μόνο του σημαίνει κάτι όσο αφορά το επαναστατικό ταξικό κίνημα; Από που απορρέει η εκτίμηση που εκφράζουν συναγωνιστές ότι αυτό το γεγονός φέρνει χαμόγελα αισιοδοξίας; Προφανώς σαν κομμουνιστές από την φύση μας είμαστε αισιόδοξοι, πρέπει όμως οι πολιτικές αναλύσεις μας να έχουν κοινωνική γείωση.
Θέλω να πω δηλαδή ότι δεν πρέπει να κάνουμε τις επιθυμίες μας πραγματικότητα. Δεν έχουμε το παραμικρό στοιχείο που να μας λέει ότι σε μια σημαντική μερίδα απ’ όσων/ες επέλεξαν την αποχή έχει αναπτυχθεί η ταξική αυτογνωσία και η διάθεση για μαχητική αναμέτρηση με την αστική τάξη και τους μηχανισμούς της. Οπότε η εκρηκτική όντως αύξηση της αποχής από μόνη της δεν λέει απολύτως τίποτα, από ταξική σκοπιά.
0 Comments