Του Γ. Γ.
– Είσαι κομμουνιστής;
Θα ήταν τίτλος τιμής αν ήμουν, αλλά δεν είμαι. Είμαι αριστερός. Πρέπει να ανέβω μερικά σκαλοπάτια, για να γίνω κομουνιστής. Ζω σε ένα σκληρό καπιταλιστικό περιβάλλον και προσπαθώ να επιβιώσω μέσα σε αυτό. Προσπαθώ, βέβαια, να ζω μέσα σε ένα πλαίσιο όσο το δυνατόν πιο αυστηρής εργασιακής ηθικής -ειδικά απέναντι σε πρόσωπα που είναι άμεσα εξαρτώμενα από τη δική μου εργασία-, αλλά δεν μπορώ να υποστηρίξω πως ζω ως κομουνιστής.
Σε κόμμα δεν είμαι ενταγμένος, εντάσσομαι σε συλλογικότητες που τις αντέχω και με αντέχουν. Εδώ και πολλά χρόνια έχω καταλάβει ότι η τέχνη μου μπορεί να είναι όπλο, αλλά και παρηγοριά
για τους ανθρώπους. Αν μπορώ, λοιπόν, τραγουδώντας να τους βοηθάω να αντιπαρέρχονται στις δυσκολίες που περνούν, το κάνω όσο πιο συχνά γίνεται και πάντα αφιλοκερδώς. Αυτό με εντάσσει σε μια συλλογικότητα.
Απόσπασμα από συνέντευξη του Μίλτου Πασχαλίδη στο περιοδικό Hot Doc
Μια απ’ τις φορές που αιφνιδιάζομαι και απογοητεύομαι είναι κι αυτή. Τον Μίλτο Πασχαλίδη δεν τον γνωρίζω μόνο ως τραγουδοποιό. Δεν τον έχω ακούσει να τραγουδάει μόνο το τραγούδι του Τσε και τον ύμνο του ΕΑΜ σε συναυλίες. Τυχαίνει να έχω διαβάσει το βιβλίο του «Αγύριστο Κεφάλι – Ο Αλκης Αλκαίος που γνώρισα» και να έχω συγκινηθεί με πόσο σεβασμό αντιμετώπισε τον “δικό” μας ποιητή-στιχουργό που χάσαμε πρόωρα. Τον θυμάμαι στην πολιτική κηδεία του αυτόχειρα – δολοφονημένου Δημήτρη Χριστούλα να χειροκροτείται θερμά από το πλήθος για τις αναφορές του που έκανε στην επέλαση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας που δημιουργεί συνεχώς θύματα από την τάξη μας, ενώ σχετικά πρόσφατα τον απόλαυσα στην ιστορική συναυλία που έδωσε το ΚΚΕ για τον Σταύρο Ξαρχάκο.
Ειλικρινά, τώρα τα έχω χαμένα βλέποντας τον Μίλτο Πασχαλίζει να αυτοδιαφημίζει ότι “μέγας χορηγός” σε σημερινή του συναυλία είναι η γνωστή εταιρεία ΤΕΡΝΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ του πεθερού του Γεραπετρίτη, … Τι να πω … τα ύστερα του κόσμου …
Κάποιοι καλλιτέχνες ίσως οι δάφνες της δόξας
τους κάνουν κάποια στιγμή αλλιώτικους
Η περιπτωση του Σαββόπουλου είναι πολύ χαρακτηριστική,
Μια περίπτωση αλλαγης ενός καλλιτέχνη που μεσουράνησε
για να βυθιστεί στη συνέχεια στο βούρκο της αντιδρασης
Μήπως και ο Πασχαλιδης μέθυσε πάνω στις δάφνες της δόξας?
Συμφωνώ με τον Κο Μαυροειδή
Χρόνια σας παρακολουθώ και συμφωνώ σχεδόν απόλυτα με τις απόψεις,τόσο τις δικές σας, όσο και των φίλων που εκφράζονται μέσα από την σελίδα σας.
Τον Μίλτο Πασχαλίδη τον εκτιμώ και σαν καλλιτέχνη αλλά και για τις απόψεις του.
Θεωρώ ότι το κείμενό σας που αναφέρεται σ’αυτόν αναφορικά με τον χορηγό της εκδήλωσής του,αφενός τον αδικεί σαν πολίτη, αφετέρου τον μειώνει σαν καλλιτέχνη, αν εννοηθεί ότι η αποδοχή από μέρους του της υπόψη χορηγίας υποκρύπτει ύποπτες συναλλαγές η αλλοίωση των απόψεών του.
Πιστεύω ότι δεν έχουμε σήμερα την πολυτέλεια να δυυλίζουμε τον κώνωπα για μικρής βαρύτητας διαφορές, τη στιγμή που άνθρωποι της τέχνης μπορούν να κινητοποιούν, συνειδητοποιούν και συσπειρώνουν με το έργο και τα τραγούδια τους, μέρος του αδιάφορου λαού για μία πιο ανθρώπινη και δίκαιη κοινωνία.
Ζω 73 Χρόνια με την πίκρα των διασπάσεων και των διαφωνειών στους κόλπους της εργατικής τάξης,άλλες δίκαιες άλλες άδικες.
Όχι όμως και για μικροπράγματα.Εξάλλου ας θυμηθούμε “ο καπιταλιστής θα πουλήσει και το σκοινί που θα τον κρεμάσει”. Υπερβολή για την τωρινή περίσταση δικαιολογία,αλλά πλησιάζει τη σημασία της.
Ευχαριστώ για το χώρο και το χρόνο που μου διαθέσατε.
Συνεχίστε τον αγώνα σας.
Αν μη τι άλλο είστε παρηγοριά ότι τίποτα δεν τελείωσε και η νέα γενιά συνεχίζει, το ίδιο δυνατά,το ίδιο καθαρά,το ίδιο τίμια.