Του Γ. Γ.
Είναι κάτι που το συνηθίζει το μυαλό μου. Διαβάζω δηλαδή μια είδηση και η σκέψη μου ανατρέχει σε ιστορικά γεγονότα που δεν είναι πάντα σίγουρο ότι έχουν άμεση σχέση με το περιστατικό που έρχεται στην δημοσιότητα.
Τώρα, λοιπόν γνωστοποιήθηκε ότι μετά τον σάλο που δημιουργήθηκε από το δημοσίευμα της “ΕφΣυν” ότι στον Εβρο είχαν βγει παγανιά “κυνηγοί κεφαλών” η αστυνομία συνέλαβε μια τριμελή συμμορία με επικεφαλής τον μετανάστη από την Αλβανία Αποστόλη Τότα, η οποία εφάρμοσε τον νόμο της ζούγκλας.
Μάστα. Μετανάστης από διπλανή χώρα που κατόρθωσε να φτιάξει την ζωή του στην Ελλάδα, τώρα με αδιανόητο απάνθρωπο τρόπο κυνηγάει μετανάστες.
Κι εμένα, που ‘λέτε, το μυαλό μου ασυναίσθητα ταξίδεψε σε κάποια περιστατικά, επί εποχής μετεμφυλιακού μοναρχοφασιστικού καθεστώς που περιγράφουν με συγκλονιστικό τρόπο στα βιβλία του ο Κώστας Παπακωνσταντίνου, (Μπελάς) και η θανατοποινίτισσα, Πότα Κακκαβά. Είχαν συμβεί στο “νησί του θανάτου”, την Μακρόνησο. Εκεί οι πιο άγριοι και βάναυσοι βασανιστές ήταν οι “ανανήψαντες κομμουνιστές”, δηλαδή οι δηλωσίες που επιδίωκαν μ’ αυτό τον τρόπο να αποδείξουν στα αφεντικά τους “πόσο έχουν προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες”.
Δεν ξέρω πόση σχέση μπορεί να έχει η συμπεριφορά των καθαρμάτων που μετεμφυλιακά βασάνιζαν τους πρώην συντρόφους του, μ’ αυτή του πρώην μετανάστη -και καλού χριστιανού- που ρίζωσε και ανδρώθηκε επαγγελματικά στην χώρα μας και τώρα βασανίζει απάνθρωπα άλλους μετανάστες…
Ισως πάντως η ιστορία να μην επαναλαμβάνεται πάντα ως φάρσα, αλλά και ως τραγωδία.
0 Comments