Πηγή: Τάσος Κωστόπουλος – “ΕφΣυν”

Αν κάτι επιβεβαιώθηκε από τις “εσωκομματικές” εκλογές του ΣΥΡΙΖΑ την προηγούμενη Κυριακή αυτό είναι η συντριπτική ιδεολογική ηγεμονία της Δεξιάς, ακόμη και εντός των τειχών (ή των υπολειμμάτων) μιας κατ’ όνομα -όπως αποδείχθηκε- Αριστεράς. Η ανά­δειξη στην ηγεσία του κόμματος ενός ανθρώπου δίχως καν κάποια κοινωνική ατζέντα, για τον οποίο γνωρίζουμε απλώς την «αντισυμβατική» προσωπική του ζωή (που ο ίδιος διαφήμισε με κάθε τρόπο), καθώς και ότι φοιτούσε κάποτε στο Κολλέγιο Αθηνών, έβγαλε λεφτά στις ΗΠΑ και ισχυρίζεται πως μπορεί να νικήσει κάποτε τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ισοδυναμεί με πελώρια πολιτική τομή. Εξίσου καθοριστική, ενδεχομένως, για το μέλλον της ελληνικής πολιτικής ζωής με τον πρόσφατο εκλογικό θρίαμβο της Ν.Δ. ή τη δυναμική επαναφορά της Ακροδεξιάς ως εναλλακτικού πόλου συσπείρω­σης μιας σημαντικής μερίδας των λαϊκών στρωμάτων.

Πρόκειται, δίχως άλλο, για τη ληξιαρχική πράξη θανάτου του ΣΥΡΙΖΑ. Οχι του πάλαι ποτέ κόμ­ματος της ριζοσπαστικής Αριστε­ράς που τροφοδότησε τα κοινω­νικά κινήματα της δεκαετίας του 2000 και τροφοδοτήθηκε απ’ αυ­τά, παραλίγο να υποστεί έναν αιφ­νιδιαστικό (κι εν πολλοίς ακατανό­ητο) θάνατο το 2009-2010, αλλά εκτινάχθηκε τελικά στην κορυφή από την αντιμνημονιακή λαϊκή εξέγερση του 2010-2012· εκείνο το κόμμα έπαψε, ως γνωστόν, να υφίσταται το καλοκαίρι του 2015. Αυτό που πνέει τώρα τα λοίσθια είναι ο σοσιαλδημοκρατικός σχη­ματισμός που το διαδέχθηκε την τετραετία 2015-2019. παλεύοντας να διαχειριστεί «φιλολαϊκά» το Τρί­το Μνημόνιο που ψήφισε μαζί με τη Ν.Δ.. το ΠΑΣΟΚ. τους ΑΝ.ΕΛΛ. και το «Ποτάμι».

Καμιά ιδιαίτερη λύπηση δεν αξίζουν, βέβαια, οι ηττημένοι της περασμένης Κυριακής. Αυτοί αποδέχθηκαν την εκλογή προέ­δρου από μια πλασματική «βάση» του δίευρου, που παραλίγο να χωρέσει ακόμη και τον ταμία του οικογενειακού Ιδρύματος Μητσοτάκη. Από τη στιγμή που, μ’ αυτό τον τρόπο, το κόμμα εκχώρησε στα «βοθροκάναλα της διαπλο­κής» την αποφασιστική εξουσία να διαμορφώσουν το εκλογικό σώμα που θα καθόριζε το μέλλον του, δικαιούμαστε να μιλάμε για κανονική αυτοκτονία – σωρευτικό αποτέλεσμα ενός μίγματος απελπισίας, αυτοκαταστροφικού κυνισμού και πολιτικής ευήθειας.

Αντί ο ΣΥΡΙΖΑ να κάτσει και να συ­ζητήσει σοβαρά τι είναι, πού θέλει να πάει τη χώρα και με ποιο τρόπο, και ύστερα να εκλέξει την ηγεσία που ανταποκρίνεται σ’ αυτό το πολιτικό και κοινωνικό σχέδιο, πόνταρε στο καθαρά επικοινωνιακό εφέ μιας δίωρης εικονικής κινητοποίησης ενός ασπόνδυλου πλήθους «οπαδών», που κανείς και τίποτα δεν εγγυάται πως θα είναι εκεί την επόμενη μέρα.

Η εγκατάλειψη της πολιτικής χάριν μιας επίπλαστης εντυπωσιοθηρίας λειτούργησε έτσι ως μπούμερανγκ, επιτρέποντας σε ορατούς κι αθέατους μηχανισμούς ένα colpo grosso αδιανόητο για κάθε πολιτικό σχηματισμό που σέβεται στοιχειωδώς την ταυτότητα και τον κόσμο του: την αυτοακύρωση και υποκατάσταση του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης από ένα νέο συλλογικό υποκείμε­νο, η προεκλογική προπαγάνδα του οποίου εστιάστηκε στον χο­ντροκομμένο διασυρμό και την κατασυκοφάντηση κάθε στοιχεί­ου της ιστορικής ταυτότητάς του.

Οι πολιτικές τομές δεν προ­κύπτουν, ωστόσο, από παρθενο­γένεση φέρνουν, αντίθετα, στο φως το αποτέλεσμα υπόγειων διεργασιών που προηγήθηκαν. υποσκάπτοντας το επίσημο ιδεο­λογικό και θεσμικό περίβλημα των υφιστάμενων δομών.

Ο Στέφανος Κασσελάκης δεν υπερψηφίστηκε την περασμένη Κυριακή μονάχα από έναν κόσμο συντριπτικά ηττημένο που αναζητά κάποιον από μηχανής θεό – κι έχει καταλήψει να πιστεύει πως ένας άνθρωπος που τα κονόμησε στο υπερατλαντικό χρηματιστήριο και τον εφοπλι­σμό, ως εύστροφος ή απλά τυ­χερός τζογαδόρος, είναι σε θέση να διαχειριστεί αποτελεσματικά τα δημόσια πράγματα μιας χώ­ρας, για την πραγματικότητα της οποίας έχει εμφανώς μαύρα με­σάνυχτα.

Η επιτυχία του έρχεται να ολοκληρώσει τον αγώνα του Αλέξη Τσίπρα, την περασμένη τε­τραετία, για ένα αρχηγικό εικονι­κό κόμμα απλών χειροκροτητών, δίχως εσωκομματική δημοκρατία και παλιομοδίτικα «βαρίδια» που διεκδικούν να έχουν λόγο στη δι­αμόρφωση των στρατηγικών επι­λογών και κατευθύνσεών του· εγ­χείρημα που συνέβαλε όσο τίποτα στη διπλή εκλογική πανωλεθρία της περασμένης άνοιξης, μέσω της αντικατάστασης του ζωντα­νού και πολυφωνικού συλλογικού οργανισμού του παρελθόντος από ένα εξατομικευμένο πλήθος, αυτοεγκλωβισμένο στον αυτιστικό κλωβό των μέσων κοινωνικής δι­κτύωσης.

Για τους εκτός των τειχών, το κρίσιμο πρόβλημα δεν είναι βέβαια η τύχη ενός ακόμη γρα­φειοκρατικού κομματικού μη­χανισμού: αφορά την ορατή δι­εύρυνση του (ήδη υφιστάμενου) κενού εκπροσώπησης των λαϊ­κών στρωμάτων και τους συνα­κόλουθους κινδύνους κατάκτησης αυτών των τελευταίων από την ανασυγκροτούμενη Ακρο­δεξιά. Τα 147-000 εικονικά μέλη του δεν είναι άλλωστε καθόλου δεδομένο πως θα συνδράμουν τον νέο αρχηγό και το «Δημοκρα­τικό Κόμμα» του περισσότερο από ό,τι οι 1.017.085 πλασματικοί «εσωκομματικοί» ψηφοφόροι του βοήθησαν το 2004 τον Γιώργο Παπανδρέου απέναντι στη Ν.Δ. του Κωστάκη Καραμανλή.

Προσωπι­κή εκτίμηση του γράφοντος είναι πως έναν τέτοιο τύπο η Ν .Δ. του Μητσοτάκη και του Βορίδη θα τον κάνει πιθανότατα μια χαψιά. Ακό­μη όμως κι αν το επιτελικό κράτος του Κυριάκου καταρρεύσει από μόνο του και ο τέως υπάλληλος της Goldman Sachs βρεθεί συμπτωματικά στο Μαξίμου, πάλι μια Νέα Δημοκρατία θα μας κυ­βερνήσει…