Πηγή: Θανάσης Καραμπάτσος – Documento

Η φάρσα των ρώσων στον Θάνο Ντόκο, γενικό γραμματέα εθνικής ασφαλείας του πρωθυπουργού, ανέδειξε τα προβληματικά συστήματα ασφαλείας αλλά και καλά κρυμμένα μυστικά: ο διοικητής της ΕΥΠ στο Κίεβο αλλά και μια τρομακτική ανοχή του συμβούλου στην πρόταση των φαρσέρ, που παρουσιάζονταν σαν ουκρανοί, για τη δολοφονία ρώσου πολίτη χρησιμοποιώντας τον ελληνικό χώρο. Το μόνο μέλημα του Θ. Ντόκου ήταν ότι έρχονται εκλογές και δεν πρέπει να διαταραχτεί το προεκλογικό κλίμα για τον ένοικο του Μαξίμου.

Ποιος επιδεικνύει τέτοια ανοχή σε ένα τέτοιο παράλογο αίτημα; Όποιος έχει «γαλουχηθεί» σε αντιρωσικά φόρα. Και ο Θ. Ντόκος ήταν γενικός διευθυντής του ΕΛΙΑΜΕΠ που σχετιζόταν με τη διαβόητη Integrity Initiative, τη δήθεν φιλανθρωπική οργάνωση που παρενέβαινε στα εσωτερικά άλλων κρατών (π.χ. περίπτωση Μπάνιος στην Ισπανία) οργανώνοντας επιχειρήσεις δολοφονίας χαρακτήρα και έχοντας χρηματοδότηση από το Φόρεϊν Όφις και ανθρώπους από το ΝΑΤΟ.

Η οργάνωση αυτή είχε «αξιολογήσει» το ΕΛΙΑΜΕΠ, το άτυπο think tank ελληνικών κυβερνήσεων, με τη βοήθεια και της ομάδας του εργολάβου της CIA Τζον Ρέντον. Οι διασυνδέσεις με διάφορα ινστιτούτα μόνο αθώες δεν ήταν.

Τελικά, με τούτα και μ’ εκείνα, οι βρετανοί κατάφεραν δύο πρόσωπα με τα οποία συνομιλούσαν να βρίσκονται ως σύμβουλοι στο πλάι ενός νυν πρωθυπουργού και ενός πρώην πρωθυπουργού. Το ερώτημα είναι οι συμβουλές τους ποιον εξυπηρετούν.

Στην Ιστορία βρίσκουμε διάφορα περιστατικά λομπιστών σε ελληνικές κυβερνήσεις. Ο Βουλπιώτης και ο πάτερ Δημήτριος (Ντέιβιντ Μπάλφουρ) είναι χαρακτηριστικά του μεσοπολέμου και της Κατοχής.

Μία-δύο δεκαετίες αργότερα, με την υπηρεσία να έχει γιγαντωθεί μετά την επιχείρηση Αίας στο Ιράν και την πτώση Μοσαντέκ, η CIA αναζητούσε τρόπους να επιβληθεί στην κοινή γνώμη, να περάσουν οι ψυχροπολεμικές απόψεις της. Στην Ουκρανία, π.χ., έδινε τυπωμένα βιβλία στα ουκρανικά και στήριζε τους «αντάρτες» του Μπαντέρα για να υποδαυλίσουν το εθνικό φρόνημα των ουκρανών και να αποτελέσουν ως ανοιχτή πληγή την αχίλλειο πτέρνα της Σοβιετικής Ένωσης.

Στην Ελλάδα, στο πλαίσιο επιχείρησης πολιτιστικού ιμπεριαλισμού, βρήκαν τον εκδότη Χρήστο Λαμπράκη. Διαβάζοντας το βιβλίο της Ελευθερίας Κόλλια «Στα χρόνια του Χρήστου Λαμπράκη» (εκδ. Πατάκη), πετυχαίνουμε το περιστατικό να θέλουν να εκδώσουν ένα περιοδικό για τις αξίες του «ελεύθερου κόσμου». Ήταν πρόγραμμα της CIA και ο Χρ. Λαμπράκης τα έσπασε μαζί τους ενώ θα μπορούσε να είχε διαφορετική άποψη. Εικάζουμε ότι ο ωμός αντικομμουνισμός δεν ήταν του γούστου του. Περισσότερα για τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης στο βιβλίο του συμφοιτητή Στρατή Μπουρνάζου που καταπιάνεται με αυτή την εκδοχή αντικομμουνισμού και χειραγώγησης της κοινής γνώμης: «Η ιστορία μιας ματαίωσης. Το CCF και ο πολιτισμικός ψυχρός πόλεμος στην Ελλάδα (1950-1967)» (εκδ. Αντίποδες).

Μη σας φαίνεται ότι πρώτη φορά συμβαίνουν αυτά. Δείτε το τελευταίο ντοκιμαντέρ του Κώστα Βαξεβάνη. Διαβάστε τις δηλώσεις πρέσβεων και στρατιωτικών στην εφημερίδα. Και τελικά θα πείτε κι εσείς: Ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;