Γράφει ο Νίκος από Βόλο

Τα συμπεράσματα του άρθρου “8 Ιουλίου 1963: Οι ΗΠΑ σφίγγουν τον οικονομικό κλοιό γύρω από την επαναστατημένη Κούβα” δεν ισχύουν πλέον, από τη στιγμή που κυριάρχησε πλήρως μέσα στο κομμουνιστικό κόμμα της Κούβας η πιο δεξιά ρεβιζιονιστική κλίκα με αρχηγό της το σημερινό πρόεδρο της χώρας Ντίαζ Κανέλ Μπερμούδες.

Η κλίκα αυτή έβαλε μπροστά, με ρυθμούς πολυβόλου πλέον, ένα πρόγραμμα πλήρους παλινόρθωσης του καπιταλισμού στην κουβανική οικονομία και κοινωνία, χρησιμοποιώντας μάλιστα ως άλλοθι την εγκληματική πολιτική του βορειοαμερικάνικου ιμπεριαλισμού.

Από την άποψη αυτή, η σημερινή ρεβιζιονιστική ηγεσία της Αβάνας αποδεικνύεται πραγματικά νεκροθάφτης του σοσιαλισμού στην Κούβα και επαναλαμβάνει για μία ακόμη φορά την ίδια άθλια αντεπαναστατική πορεία που ακολούθησαν οι ρεβιζιονιστές κατεδαφιστές σε ολόκληρη την Ανατολική Ευρώπη και στη Σοβιετική Ένωση πριν απο τριανταπέντε χρόνια, πισωγυρίζοντας την παγκόσμια ιστορία.

Συνεπώς, με αυτή την ηγεσία και την πολιτική που αυτή ήδη πέρασε με νόμους στη χώρα -και μάλιστα με το ιστορικό αίσχος της ομοφωνίας όλων των “βουλευτών της εθνοσυνέλευσης” πριν από λίγες μόλις μέρες, πράγματι η κουβανική επανάσταση οδηγείται σε άδοξο και άδικο τέλος.

Εφεξής κανένας πραγματικός κομμουνιστής ή αριστερός άνθρωπος δεν μπορεί να εθελοτυφλεί και να εκφράζει “αλληλεγγύη” στη ρεβιζιονιστική παλινορθωτική κλίκα της Αβάνας. Χρέος όλων μας είναι να την καταγγέλλουμε δημόσια, μπροστά σε όλους τους λαούς ως ανάξια και προδοτική για τα συμφέροντα του Κουβανικού λαού, της παγκόσμιας εργατικής τάξης και όλων των λαών, και να προτρέψουμε ανοιχτά τους πραγματικούς Κουβανούς κομμουνιστές να τη χτυπήσουν οι ίδιοι αμείλικτα, ανασυγκροτώντας το επαναστατικό τους επιτελείο, το πραγματικά μαρξιστικό -λενινιστικο τους κόμμα.

Να μπουν αυτοί στον αδυσώπητο πολιτικό αγώνα με στόχο την εξάλειψη της ολέθριας πορείας παλινόρθωσης της εκμετάλλευσης και των πολιτικών της φορέων, των προδοτών του σοσιαλισμού, της ρεβιζιονιστικής νεοαστικής κλίκας της Αβάνας , που ονειρεύεται πλέον να γίνει μια “κανονική αστική τάξη”.

Εδώ λοιπόν βρισκόμαστε και δεν χωρούν εδώ καθόλου μεσοβέζικες γραμμές του τύπου “ναι μεν ασκούμε κριτική στα νέα μέτρα της, αλλά στηρίζουμε την κουβανική ηγεσία”. Τέτοιες αντιλήψεις τούτη ακριβώς την ώρα είναι ολέθριες, γιατί δίνουν αβάντα στους παλινορθωτές τύπου Κανέλ Ντίαζ Μπερμούδες και συντροφία.

Στηρίζουμε μόνο τους πραγματικούς Κουβανούς κομμουνιστές επαναστάτες και τους δίνουμε αφειδώλευτα κάθε δυνατή βοήθεια, ώστε να ξεσηκωθούν ενάντια στην εσωτερική προδοσία, να οργανωθούν καλά και περάσουν στην αντεπίθεση, σαρώνοντας το ρεβιζιονισμό και την κλίκα του. Μόνο τότε έχει ελπίδες η κουβανική και η παγκόσμια επανάσταση.