Του Γ. Γ.

“Η αστική δικαστική εξουσία -επιτρέψτε μου τον όρο δικαιοσύνη να μην τον χρησιμοποιώ διότι αποδίδει μια ηθική και ιδεαλιστική έννοια σε μια εξουσία που είναι η πιο σκληρή και η πιο αυταρχική από όλες και κανείς δεν την ψηφίζει και κανείς δεν μπορεί να την ανακαλέσει- δεν είναι τυφλή. Βλέπει πάρα πολύ καλά με το οπτικό πεδίο στραμμένο στην εξυπηρέτηση των ταξικών συμφερόντων της καθεστηκυίας τάξης της οποίας αποτελεί μέρος της, στην οποία είναι εντεταλμένη για να υπηρετεί τα συμφέροντα”.

Κώστας Παπαδάκης – δικηγόρος

Απόλυτο δίκιο έχει στην τοποθέτησή του ο σύντροφος δικηγόρος. Η δικαστική κλίκα αισθάνεται πανίσχυρη και δεν δίνει λόγο σε κανέναν για τις αποφάσεις που παίρνει. (Μέχρι να ρθει η ώρα να λογοδοτήσει για τα εγκλήματά της).

Εχει αποκτήσει σε τέτοιο βαθμό ασυδοσία διαχρονικά (η κάστα έχει διαπρέψει στο παρελθόν, στις πιο μαύρες περιόδους της νεοελληνικής ιστορίας. Στελέχωσε τα έκτακτα στρατοδικεία του εμφύλιου και του μετεμφυλιακού μοναρχοφασισμού, υπηρέτησε χωρίς κανένα πρόβλημα τη χούντα και ήταν το μόνο κομμάτι του κρατικού μηχανισμού που δεν υπέστη αυτή την κουτσουρεμένη και υποκριτική «αποχουντοποίηση») που θεωρεί τον εαυτό της πανίσχυρο.

Θυμήθηκα το παραπάνω απόσπασμα από περασμένη ανάρτησή μας, για αν προσθέσω και μια άλλη παράμετρο στο κείμενο του συντρόφου mitsou175 σχετικά με την απόφαση που έλαβαν “λειτουργοί της Θέμιδας”, η οποία προβλέπει οι συντάξεις των δικαστών να επιστρέψουν σε προ του 2012 επίπεδα. Κι αυτή δεν είναι άλλη παρά η προκλητικότητά τους, απέναντι στο λεγόμενο “κοινό αίσθημα”. Είναι μάλιστα τόσο κραυγαλέα που ακόμα και δεξιά έντυπα, όπως σήμερα η εφημερίδα “Δημοκρατία”, να αναρωτιέται πρωτοσέλιδα για το επίπεδο του “κράτους δικαίου στην Ελλάδα”.

Αν αυτή η δικαστική απόφαση που ευνοεί τους εξαιρετικά υψηλόμισθους δικαστές δεν είναι η επιτομή της ξεφτίλας σε εξοργιστικό μάλιστα βαθμό, τότε τι είναι;

Ισως πάλι όλη αυτή η εξέλιξη δεν θα έπρεπε να μας εντυπωσιάζει. Ζώντας σε μια αστική δημοκρατία, που στην πραγματικότητα είναι η δικτατορία της αστικής τάξης, είναι συνεπακόλουθο η δικαστική εξουσία η οποία είναι ένας πυλώνας του κράτους στα χέρια της άρχουσας τάξης, να λειτουργεί με τέτοιο απροκάλυπτο τρόπο. Κι αυτό γιατί η εξουσιαστική κάστα των δικαστών έχει μια άλλη σχέση διαχρονικά απέναντι στην πολιτική εξουσία. Είναι δεμένη όπως το νύχι και το κρέας. Είναι ένας βασικός πυλώνας του αστικού καθεστώτος, και συμβάλει ουσιαστικά να καταστρέφονται ζωές, να δεινοπαθεί ένας ολόκληρος λαός, ενώ παράλληλα όταν χρειάζεται να λογοδοτήσουν οικονομικοί εγκληματίες, αλλά και ένστολα καθάρματα υπεράσπισης του καθεστώτος, οι δικαστές αναλαμβάνουν να δείξουν μια απίστευτη “επιείκεια”.

Το να κάνουν, λοιπόν, οι δικαστές, άλλο ένα “δώρο” στο εαυτό τους, με χρήματα του φορολογούμενου λαού, δεν πρέπει να προκαλεί εντύπωση, παρά μόνο να αποτελέσει άλλη μια αφορμή για να δούμε το ποιόν της δικαστικής κάστας. Να προσθέσουμε επίσης ότι τα μέλη που την απαρτίζουν, δεν αισθάνονται τον κίνδυνο ότι θα πρέπει να «απολογηθούν» για τις όποιες αποφάσεις λαμβάνουν, –όπως π.χ οι δικαστές στην Ισπανία όταν δρούσε η οργάνωση  GRAPO στις δεκαετίες ’80 και ’90- , ενώ και κάποιες καραμπινάτες λαμογίες τους που σπάνια βλέπουν το φως της επικαιρότητας τις τρώει στο σκοτάδι.