Γράφει ο mitsos175
Θέλουμε απλά να αλλάξει ο βασιλιάς ή δημοκρατία; Παλιό το ερώτημα αλλά πάντα επίκαιρο. Πως;
Σε Γαλλία – Ελλάδα και άλλες χώρες διάφοροι – ακόμα και καλοί σύντροφοι – υποστηρίζουν πως πρέπει να στηριχθούν ρεφορμιστές για να μη βγουν οι φασίστες – νεοναζί κλπ.
Αυτή η λογική όμως κοιτά το σήμερα και δεν βλέπει το αύριο.
Ας πούμε πως υποστηρίζουμε ένα ρεφορμιστικό μόρφωμα για να μην βγει ξανά ο χουντικούλης εδώ – που θα αποτελειώσει τη χώρα – ή η Λεπέν στη Γαλλία.
Ας υποθέσουμε πως κερδίζουν οι ρεφορμιστές τις εκλογές. Ωραία, πανηγυρίζουμε γιατί δεν βγήκαν οι φασίστες.
Μετά όμως; Τι θα γίνει αν συνεχίσουν την ίδια πολιτική ή έστω μια πιο λάιτ εκδοχή της; Πείτε μου εσείς. Δε θα απογοητευτεί ο κόσμος που τους τίμησε με την ψήφο του; Δε θα βρεθούμε να απολογούμαστε για τις μαλακίες τους;
Ακριβώς με αυτή τη λογική βγήκε ο ΣΥΡΙΖΑ αφού έκανε το υπερήφανο ΟΧΙ υποτακτικό και καταστροφικό ναι! Για να μη βγει η ΝΔ του Μεϊμαράκη. Το αποτέλεσμα ήταν να βγει ο ακόμα χειρότερος Μητσοτάκης και σήμερα να κοροϊδεύουν το ΣΥΡΙΖΑ μέχρι και οι ναζί!
Βεβαίως θέλω να χάσει η Λεπέν, ο Μητσοτάκης, κάθε δεξιό και ακροδεξιό, διεφθαρμένο, αδίστακτο κάθαρμα. Αλλά δε θέλω να γυρίσει ξανά η συμμορία τους με άλλο αρχηγό.
Γιατί θα γυρίσουν και μάλιστα δριμύτεροι, αν συνεχιστεί η ίδια πολιτική ή μια πιο λάιτ μορφή νεοφιλελέ φασισμού.
Ο φασισμός βγαίνει ακριβώς γιατί έγινε σκόντο στην ιδεολογία μας. Γιατί τα αριστερά κόμματα σταμάτησαν να είναι αριστερά, έκαναν τα ίδια με τις συμμορίες της δεξιάς. Κι αφού ο κόσμος αγανάκτησε, βγήκαν οι δεξιοί. Όταν ρήμαξαν κι αυτοί τον τόπο, ο πικραμένος ψηφοφόρος της αριστεράς δεν ψήφισε πάλι τους ρεφορμιστές. Γιατί να το κάνει;
Μακάρι να ήταν τα πρόσωπα το πρόβλημα. Κάποτε θα ψόφαγαν και θα γλιτώναμε. Όπως λέει ο ποιητής
«Όταν πεθαίνει βασιλιάς, μη χαίρεσαι λαουτζίκο.
Μη λες πως θαν’ καλύτερος ο νυν από τον τέως.
Πως θα ’ναι το λυκόπουλο καλύτερο απ’ τον λύκο.
Τότε μονάχα να χαρείς: αν θα ναι ο τελευταίος».
Αν θέλω να χάσει η Λεπέν; Όσο τίποτε άλλο. Αλλά να χάσει πραγματικά, όχι να ανασταλεί για λίγα χρόνια η εξουσία της.
Πως θα γίνει όμως αυτό; Παλιά οι «σοσιαλιστές» ήταν πρώτοι και με διαφορά στη Γαλλία. Η επίσημη ακροδεξιά ανύπαρκτη. Όπως ήταν εδώ πανίσχυρο το ΠΑΣΟΚ και η εγκληματική οργάνωση μια χούφτα ψήφους. Τι έγινε; Ξέρουμε όλοι.
Για να κερδίσουμε λοιπόν πραγματικά πρέπει να επιμείνουμε στην ιδεολογία μας. Στρογγυλεύσεις και τυχοδιωκτισμοί οδηγούν μαθηματική ακρίβεια σε στρατηγική ήττα.
Αντιφασιστικό «μέτωπο» με ποιόν ; Με το δημοκρατικό τόξο ; Δηλαδή με τα δίδυμα αδελφάκια αβανταδόρους και τα πλυντήρια των φασιστών ; Γιατί εκτός από αυτούς άλλος δεν είναι. Ή κάνω λάθος ;
Τα αντιφασιστικά -λαϊκά μέτωπα και το πού οδηγούν ο κόσμος τα έζησε. Όσο δεν γίνεται κατανοητό ότι ο φασισμός είναι πρακτική – παραλλαγή της αστικής εξουσίας – και με τους σοσιαλδημοκράτες κεντροαριστερούς έχουν ίδια μήτρα και υπερασπίζονται το ίδιο σύστημα, θα ξεπλένονται και θα οδηγούνται αναπόφευκτα στην ελεεινή θεωρία των δύο άκρων.
Μπέρτολντ Μπρεχτ «Για την τέχνη και την πολιτική»:
Διονύση, τα αντιμονοπωλιακά μέτωπα; Πού πάνε; Στο ίδιο κοινοβούλιο με αυτούς είσαι Διονύση. Διονύση, δεν υπάρχει εμβόλιο για τον καπιταλισμό.
Επιμένω, σύντροφε Μήτσο, ότι με αυτή τη λογική των δύο πρόσφατων άρθρων σου για τη Γαλλία, βλέπεις τα πράγματα μάλλον σχηματικά και εντελώς δεοντολογικά, χωρις να διακρίνεις τον πραγματικό συσχετισμό της δύναμης και το τι διακυβεύεται άμεσα για το λαό, όταν οι ναζιστές χτυπούν πλέον την πόρτα της αστικής εξουσίας, και μάλιστα τη στιγμή που το επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα βρίσκεται σε συνθήκες βαρύτατης ήττας και διάλυσης επί δεκαετίες! Βλέπεις το δέντρο (το ρεφορμισμό και την αντεργατική δεξιά πολιτική του επί τριάντα χρόνια) και χάνεις από το οπτικό πεδίο σου το δάσος, τη σιδερένια φτέρνα που επελαύνει, για να επιβάλει απόλυτη σιγή νεκροταφείου για τα επόμενα πενήντα – εκατό χρόνια. Και δεν υπάρχει πια ούτε Σοβιετική Ένωση ούτε Κομιντέρν να πάρουν χαμπάρι έγκαιρα τι συμβαίνει και να κάνουν τους αναγκαίους ελιγμούς που θα σώσουν οτιδήποτε αν σώζεται.Να σταματήσουν τον κατήφορο προς τη γενικευμένη φασιστικοποίηση, προτάσσοντας την αναγκαία κοινή πάλη καιτο αντιφασιστικό λαϊκό μέτωπο. Όποιος δε βλέπει τι μέρες ξημερώνουν σε συνθήκες διεθνούς ήττας κι αποσυγκρότησης, αλλά επιμένει στη θεωρία του… “σοσιαλφσσισμού”, ανοίγει το δρόμο σε αυτούς που σύντομα θα του περάσουν τις χειροπέδες και του ίδιου! Ουσιαστικά, Μήτσο, εσύ αναπαράγεις την αδιέξοδη – αντιδιαλεκτική και αντιλενινιστική στην ουσία της γραμμή της ηγεσίας του Περισσού.
Με τη λογική της κυρίας Παπαρήγα και των λοιπών σούπερ επαναστατών (του γλυκού νερού) του φυράματός της, αυτών δηλαδή που ονειρεύονται εντελώς καθαρές “ταξικές φάσεις κι επαναστάσεις” (μα και πολύ-πολύ …ειρηνικές ταυτόχρονα, δηλαδή “επαναστάσεις” χωρίς να σπάσει τζάμι- γιατί ύστερα θα ξυπνήσουμε και πάει περίπατο το κόκκινο όνειρο!!) με τη λογική λέω της κυρίας Παπαρήγα, σύμφωνα με την οποία δεν υφίστανται ουσιαστικά διάφορες μεταξύ των φασιστών και των ρεφορμιστών, αλλά “άσπρος σκύλος, μαύρος σκύλος, όλοι οι σκύλοι μια γενιά” ή όπως έλεγε τόσο …διορατικά η ίδια αυτή τύπισσα το 2012,”τώρα που μπήκαν οι χρυσαυγίτες στη Βουλή, θα φορέσουν κουστουμάκια και θα γίνουν αρνάκια”, το μόνο σίγουρο είναι ότι θα ανέβουν οι χιτλερικοί του 21ου αιώνα στην εξουσία, πριν κάν προκάνεις να μαζέψεις τον κόσμο γύρω από την “καθαρή κι ανόθευτη” γραμμή σου. Άσε δηλαδή που, αν επικρατήσουν οι ναζιστές, μάλλον δεν το βλέπω καθόλου καλά το καθωσπρέπει καθαρούτσικο “σούπερ ταξικό” μαγαζάκι μας , αυτό που δεν ρίχνει νερό στο κρασί του και που τους βάζει όλους τους άλλους στο ίδιο σακί, απορρίπτοντας κάθε μορφής πολιτική συμμαχία ή ελιγμό… Ο Φλωράκης, από αυτή την άποψη, βρισκόταν σαφέστατα σε πολύ καλύτερες θέσεις από τους διαδόχους που επέλεξε να αναδείξει στο κόμμα του! Μάλλον δεν κατάλαβες, Μήτσο, ότι εδώ πλέον παίζεται η ίδια η ύπαρξη και λειτουργία του κομμουνιστικού κόμματος και μάλιστα μέσα σε συνθήκες όπου αυτό βρίσκεται πάρα πολύ μακριά από το να έχει κερδίσει την επιρροή εκείνη που θα του επέτρεπε τουλάχιστον στοιχειωδώς να φτιάξει έναν υποτυπώδη στρατό και να αναμετρηθεί ένοπλα με το φασισμό, όταν εκείνος πάρει την εξουσία κι αρχίσει ξανά να κόβει κεφάλια! Στην κατάσταση αυτή βρίσκεται οσονούπω ολόκληρη η δυτική Ευρώπη, από τη στιγμή που το μονοπωλιακό της κεφάλαιο επέλεξε πλέον την άκρα δεξιά για να περάσει αυτή τις αλυσίδες σε ολόκληρη την κοινωνία, να του επιτρέψει να κερδοσκοπεί εντελώς ασύδοτο, να κάνει ακόμη και νέο ανοιχτό παγκόσμιο πόλεμο -και δε συμμαζεύεται. Συνεπώς, δεν μας είναι διόλου αδιάφορο στη σημερινή συγκυρία το ποιος θα διαχειριστεί άμεσα την αστική εξουσία. Καθόλου αυτό δεν συνιστά υπόκλιση στον ταξικό εχθρό, όπως νομίζει ο Περισσός. Πολύ δε περισσότερο, εμείς δεν στηρίζουμε το ρεφορμισμό για να επιβάλει αυτός την πολιτική του κεφαλαίου, αλλά προσπαθούμε να εκμεταλλευτούμε μία τυχόν ρεφορμιστική κυβέρνηση (πράγμα που σε λίγο μάλλον θα μοιάζει ολότελα ανέφικτο στη Δυτική Ευρώπη) αντί μιας ακροδεξιάς- φασιστικής, για να βγάλουμε μαζικότερα τον κόσμο της δουλειάς στο δρόμο του αγώνα, για να μπορέσει να οργανωθεί καλύτερα, να διεκδικήσει και απαιτήσει πράγματα που ήδη του στέρησαν οι καπιταλιστές ή και να πιέσει για ορισμένες αναγκαίες άμεσα νέες κατακτήσεις. Αυτή και μόνο αυτή την έννοια έχει η διαπίστωση ότι φυσικά και είναι προτιμότερο το “Νέο Λαϊκό Μέτωπο” της Γαλλίας έναντι του συνασπισμού Λεπέν – Μακρόν και λοιπών δεξιών. Αν αυτό που γράφω συνιστά παράδοση των κομμουνιστών στο ρεφορμισμό, ας το κρίνει ο κάθε νοήμων κομμουνιστής κι αριστερός αναγνώστης αυτών των γραμμών.