Πηγή: Αντώνης Ρηγόπουλος – Documento

Δεν ξέρω αν το έχετε διαπιστώσει και εσείς, αλλά την ίδια στιγμή που το ενδιαφέρον για τη συνεχιζόμενη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή αρχίζει να φθίνει, στην Ελλάδα, οι «Ταλιμπάν» του Ισραήλ φαίνεται να πιάνουν και πάλι δουλειά.

Την αρχή έκανε ο Ιωσήφ Βάγγερ, από τη δημόσια συχνότητα του ρ/σ της ΕΡΤ, Kosmos FM, όπου σε ένα μισαλλόδοξο παραλήρημα έφτασε να συγκρίνει την παλαιστινιακή σημαία με τη σβάστικα
Μίσος, άγνοια, συνειδητή παραχάραξη, προκλητική εμπάθεια, ανιστόρητες ταυτίσεις, πρωτοφανής κακοποιητικός λόγος. Ο πρώην διευθυντής του σταθμού, αμφισβήτησε μάλιστα το αν υπάρχει κράτος της Παλαιστίνης, αναρρωτώμενος πώς είναι δυνατόν να έχει σημαία. Προφανώς αγνοεί το γεγονός ότι το κράτος της Παλαιστίνης αναγνωρίζεται περίπου από το 75% της υφηλίου και ότι η Ελλάδα ανήκει απλώς σε μια θλιβερή μειοψηφία.

Το ενδιαφέρον είναι πάντως αν θα δεχτεί τις απαραίτητες επιπλήξεις ώστε να συνειδητοποιήσει πως ως παραγωγός της ΕΡΤ, έχει μεν το απόλυτο δικαίωμα στην εκφορά της άποψής του, όποια κι αν είναι αυτή, οφείλει όμως να την εκφράζει χωρίς να προσβάλει τόσο βάναυσα, απάνθρωπα και κακοποιητικά τους ακροατές της δημόσιας συχνότητας.

Η ΕΡΤ οφείλει να προστατέψει τον «αέρα» της και ο κ. Βάγγερ, να πάψει να ζει στον Kosmos του.

Στη συνέχεια όμως, ήρθε η σειρά του Άδωνη Γεωργιάδη, ο οποίος φάνηκε να δυσκολεύται να χωνέψει το γεγονός ότι οι θεατές και οι συντελεστές της Ορέστειας στην Επίδαυρο φώναξαν μαζί το σύνθημα «Λευτεριά στην Παλαιστίνη», αμέσως μετά το τέλος της αντιπολεμικής παράστασης που είχε σκηνοθετήσει ο Θεόδωρος Τερζόπουλος. 

«Οι φωνασκούντες δεν γνωρίζουν ότι λέγοντας λευτεριά στην Παλαιστίνη, όπως λέει η Χαμάς, ζητούν την καταστροφή του Ισραήλ. Εκτός και αν το γνωρίζουν και αυτό ζητούν», έγραψε μεταξύ άλλων ο κ. Γεωργιάδης σε μία ακόμη επίδειξη υποτέλειας με δέκτη, όχι τους πολίτες, αλλά την πρεσβεία του Ισραήλ στην Αθήνα.

Προφανώς ο κ. υπουργός δεν γνωρίζει την επίσημη θέση της Ελλάδας όπως αποτυπώνεται από το ίδιο το ΥΠΕΞ, η οποία δεν είναι άλλη από τη στήριξη της δημιουργίας παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα του 1967 με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ.

Λευτεριά στην Παλαιστίνη σημαίνει λευτεριά στα εδάφη που βρίσκονται υπό παράνομη κατοχή στους εκατοντάδες παράνομους εποικισμούς  στη Δ. Όχθη και στην Ανατολική Ιερουσαλήμ. (όπως, λευτεριά στην Κύπρο σημαίνει απελευθέρωση των παρανόμως κατεχόμενων εδαφών της). Λευτεριά στην Παλαιστίνη σημαίνει απελευθέρωση των 2 εκατ. αιχμαλώτων στη Γάζα, τη μεγαλύτερη ανοιχτή φυλακή του κόσμου. Και ναι, λευτεριά στην Παλαιστίνη σημαίνει και απελευθέρωση των ομήρων: των εκατοντάδων χιλιάδων Παλαιστινίων αιχμαλώτων στις ισραηλινές φυλακές όπου βρίσκονται για χρόνια χωρίς να έχουν δικαστεί για κανένα αδίκημα και φυσικά απελευθέρωση των Ισραηλινών αιχμαλώτων που βρίσκονται στη Γάζα.

Σε όλο αυτό τον ζόφο ανιστόρητων, προκλητικών δηλώσεων πάντως υπάρχουν οάσεις.

Η Ορέστεια του Αισχύλου σε σκηνοθεσία Θεόδωρου Τερζόπουλου που παρουσιάστηκε πριν λίγες ημέρες στο θέατρο της Επιδαύρου, μαθαίνω ότι ήταν μια αντιπολεμική γροθιά στο στομάχι. Το ξέσπασμα του κοινού και των συντελεστών μετά το τέλος της παράστασης, φωνάζοντας συνθήματα υπέρ της Παλαιστίνης ήταν η λογική κορύφωση μιας παράστασης που λειτούργησε περισσότερο ως μια θαρραλέα πολιτική δήλωση, κόντρα σε όλες τις φωνές των ισχυρών που επιχειρούν να καταστήσουν την αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη ως… ιδιώνυμο.

Μέσα σε μια εβδομάδα όμως είχαμε και δεύτερο «κρούσμα» ανυπακοής στο κυρίαρχο αφήγημα. Η συναυλία των Massive Attack μετατράπηκε και αυτή σε μια αντιπολεμική διαδήλωση καταδίκης της γενοκτονικής επίθεσης του Ισραήλ στη Γάζα, με το συγκρότημα να παίρνει θέση για την οικονομική στήριξη που δέχεται διαχρονικά το Ισραήλ από τις ΗΠΑ.