“Είναι εξόφθαλμο ότι το ΚΚΕ ακόμη και σε επίπεδο Κεντρικής Επιτροπής είναι διχασμένο σε δύο σχεδόν ίσα κομμάτια. Η διάσπαση είναι απλώς ζήτημα χρόνου και όντως ολοκληρώνεται στις 8 Σεπτεμβρίου της ίδιας χρονιάς. Στις 18 Δεκεμβρίου του 1991 συνέρχεται στον Περισσό το 14ο έκτακτο συνέδριο του ΚΚΕ που απλώς επικυρώνει τη νέα διάσπαση.

Στο 13ο συνέδριο ο Χαρίλαος Φλωράκης άφησε τα «παιδιά» του (Π. Λαφαζάνης Μίμης Ανδρουλάκης Γ. Δραγασάκης κ.ά.) και πρότεινε ο ίδιος για γραμματέα την Αλ. Παπαρήγα, εκτιμώντας πως οι «ανανεωτικοί» έχουν στόχο να διαλύσουν το ΚΚΕ και να το ενσωματώσουν σε έναν ενιαίο Συνασπισμό.

Αμέσως μετά η Αλ. Παπαρήγα διέγραψε ουσιαστικά τη μειοψηφία της Κ.Ε. -που ούτως ή άλλως δεν επρόκειτο να παραμείνει στο ΚΚΕ- όπως και κάτι λιγότερο από τα μισά κομματικά μέλη.

Από τα 111 μέλη της Κ.Ε. που εξέλεξε το 13ο συνέδριο τα 54 διαγράφτηκαν ή αποχώρησαν”, έγραφε σε άρθρο του ο Γιώργος Δελαστίκ.

Κλαίμε!

Το χειρότερο για τον Δραγασάκη δεν είναι να του κάνει μαθήματα «αριστεροσύνης» ο Κασσελάκης, αλλά να τον ειρωνεύονται ο Μάρκος (Χατζησάββας) και ο Νίκος (Καρανίκας).

«Ο Δραγασάκης δεν ήταν ποτέ номенклату́ра [νομενκλατούρα]. Ηταν από εκείνους που μέσω της αμφιλεγόμενης έννοιας της “θεσμικότητας” εγγυούνταν διά βίου την αναπαραγωγή της номенклату́ра ενάντια σε βάση και ηγεσία ταυτόχρονα. Αποφράς ημέρα σήμερα για την ΤτΕ!», έγραψε ο και σλαβομαθής Μάρκος.

«Φτιάξανε κόμματα από διασπάσεις και τα μετατρέψανε σε κόμματα με επετηρίδα στελεχών και μια ολιγαρχία της ηγεσίας που το πρώτο πράγμα που κατάφεραν ήταν να αποκοπούν από την κοινωνία αλλά ταυτόχρονα να μιλάνε στο όνομα της ελίτ και να συσσωρεύουν τον πλούτο της Αριστεράς που εκτός από προνόμια οικονομικά ήταν και ο πλούτος της γνώσης που παρήγαγε ο συλλογικός βίος», σχολίασε ο… βαθύς μαρξιστής Νίκος.

Αντανακλαστικά Ραν-Ταν-Πλαν και από τους δύο. Αλλά και δείγμα βαθιάς ανησυχίας από το στρατόπεδο ΣτέΚας. Γιατί ο Δραγασάκης έχει στηρίγματα στον αστικό χώρο και αν δραστηριοποιηθεί για τη δημιουργία του «νέου κόμματος Τσίπρα», θα έχει διεισδυτικότητα. Οσο για εμάς, όπως αντιλαμβάνεστε… κλαίμε για τα παρατράγουδα της «κυβερνώσας Αριστεράς».

ΥΓ. Ολα τα λεφτά ήταν η λακωνική παρέμβαση του τιτανοτεράστιου Βαγγέλη Αντώναρου. «Να πω ότι δεν χαίρομαι…», έγραψε στο Facebook, χωρίς να κατονομάζει την πηγή της χαράς του! Χαίρεται ο δεξιός Αντώναρος επειδή έφυγε από τον ΣΥΡΙΖΑ ο ρεβιζιονιστής (το πάλαι) Δραγασάκης! Ζουν ανεπανάληπτες εποχές στην «κυβερνώσα».

ΚΟΝΤΡΑ

Παραιτήθηκε ο Γιάννης Δραγασάκης από τον ΣΥΡΙΖΑ, εξηγώντας χωρίς εξαλλοσύνες τους λόγους που τον ώθησαν σ’ αυτό. Και δεν έπεσαν να τον κομματιάσουν ηθικά μόνο τα γνωστά άγνωστα τρολ του διαδικτύου, που τη δουλειά τους κάνουν στο κάτω-κάτω. Για ιδεολογικούς λόγους πάντα, μη φανταστεί κανείς τίποτα ταπεινά κίνητρα.

Κατέβασε τον αυτοκρατορικό της αντίχειρα για τον Δραγασάκη και η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Που αποφάσισε να του δώσει μαθήματα για το τι σημαίνει Αριστερά. Τι σημαίνει στράτευση στην Αριστερά. Τι σημαίνει αριστερή στάση ζωής. Και δεν άλλαξε χρώμα από ντροπή ο έβδομος όροφος της Κουμουνδούρου. Δεν δήλωσαν παραίτηση όσοι από τα γραφεία Τύπου και τους συναυτουργούς αυτής της ανακοίνωσης, ορισμένοι για χρόνια συνεργάτες του Δραγασάκη, διατηρούν κάποιο ψήγμα έστω πολιτικής γενναιότητας. Δεν βρέθηκε ένας να του πει του Κασσελάκη να μη διολισθήσει σ’ αυτού του είδους την έκπτωση.

Διότι, έκπτωση είναι να βάζεις την υπογραφή του κόμματος, που ο Δραγασάκης υπηρέτησε από την πρώτη στιγμή και για δεκαετίες, σε ανακοίνωση που διαβεβαιώνει ότι ο Κασσελάκης παραμένει σταθερός σε αξίες και αρχές που πρεσβεύει η Αριστερά, «επί της ουσίας», ενώ ο αποσυνάγωγος είναι αριστερός «για τους τύπους».

Επί της ουσίας: Να επιδεικνύεις τα πολυτελή σου σπίτια, να κάνεις φύλλο και φτερό τα προσωπικά σου δεδομένα, μέχρι master bedroom, να διαπράττεις διαρροές ότι αν ήθελες θα ήσουν υπουργός του Μητσοτάκη, του οποίου μέχρι προχτές δήλωνες οπαδός και φίλος, να ακκίζεσαι με τις αγιοσύνες και τους σταυρούς στις κολυμπήθρες, να χαρακτηρίζεις το ΝΑΤΟ Ιερή Συμμαχία, να σαλπίζεις πατρίς-θρησκεία-οικογένεια, να αντιμετωπίζεις με ήξεις αφήξεις την υπόθεση της προοδευτικής συμμαχίας, να υπερηφανεύεσαι δημόσια ότι έχεις ζωή κι έξω από την πολιτική, δηλαδή έξω από την Αριστερά, να πετάς παρόλες για υπονόμευση από τον Τσίπρα και για μαύρα ταμεία και ύστερα να τις παίρνεις πίσω, να, να, να…

Και ο άλλος, για τους τύπους! Πάνω από πενήντα χρόνια πρώτα στο ΚΚΕ, μέλος της Κεντρικής του Επιτροπής σε περιόδους πέτρας, ύστερα στον φτωχούλη της Αριστεράς -τον Συνασπισμό-, ύστερα στον ΣΥΡΙΖΑ, αντιπρόεδρος στην κυβέρνηση Τσίπρα, στη μάχη με τους δανειστές, στην αντίσταση στην αντι-ΣΥΡΙΖΑ υστερία. Από τους πρωτεργάτες σε όλα τα προγράμματα κατά της παντοδυναμίας των τραπεζών και των μονοπωλίων για τα οποία επαίρεται και η σημερινή ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Και ούτε σε μία περίπτωση δεν επέτρεψε ο Δραγασάκης στον εαυτό του να ορθώσει δημόσια εμπόδια στην πορεία του ΣΥΡΙΖΑ, όπως άλλοι που τώρα επιχαίρουν για την επίθεση εναντίον του.

Κάποιος πρέπει να πει στον υπερήφανο για την αριστερή του σταθερότητα Στέφανο Κασσελάκη ότι Αριστερά είναι όλα αυτά που λέει η απαράδεκτη από κάθε άποψη ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και πολλά άλλα. Πολύ σημαντικά. Είναι η αγωνιστική σεμνότητα, η αλληλεγγύη, η συντροφικότητα, η συλλογικότητα, η ανοχή στη διαφορετική άποψη, η αντιμετώπιση ακόμα και του αντιπάλου με όρους πολιτικών επιχειρημάτων και όχι χυδαιότητας. Κι ότι θα πνιγεί στις ίδιες του τις αντιφάσεις όταν από τη μια μαλώνει τον Παύλο Πολάκη γιατί μίλησε άσχημα σε μια κυρία της Ν.Δ., κι από την άλλη ο ίδιος μιλάει όπως μιλάει για τον Γιάννη Δραγασάκη.

Δεν είναι ανάγκη να συμφωνήσουμε με την αποχώρηση του Δραγασάκη από τον ΣΥΡΙΖΑ. Οσοι μένουν και δίνουν μέσα στο κόμμα τη μάχη τους έχουν δικαίωμα να διαφωνήσουν. Οσο για τη διαδρομή του, επειδή πολλά άρχισαν να γράφονται και να λέγονται, ο ίδιος ο Δραγασάκης ποτέ δεν θα είχε την έπαρση να τη χαρακτηρίσει αλάνθαστη. Αλλά ένα πράγμα που πάει να σβήσει η σημερινή ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν σβήνεται: ο Δραγασάκης είναι παρών από τη δεκαετία του εβδομήντα στην Αριστερά. Και όρθιος. Και πάντα έτοιμος να υπηρετήσει από όποια θέση τού όριζε το κόμμα του. Με το θάρρος της γνώμης και της πράξης του.

Η Αριστερά εκφράζεται με πράξεις και όχι με μεγαλοστομίες, διατείνεται στο τέλος της ανακοίνωσης του ΣΥΡΙΖΑ ο Στέφανος Κασσελάκης. Πράξεις ο ίδιος, μεγαλοστομίες ο Δραγασάκης. Εδώ σηκώνουμε τα χέρια και θου Κύριε φυλακή τω στόματί μας, για να μην επαναλάβουμε την προστακτική του Πολάκη στη Συρεγγέλα.