Συμπληρώνονται σήμερα 50 χρόνια από την ημέρα που ξεκίνησε η τουρκική στρατιωτική εισβολή στο δυτικό τμήμα στην Κύπρο με την επιχείρηση «Αττίλας Ι», που συνεχίστηκε λίγο αργότερα με τον «Αττίλα ΙΙ», o οποίος ξεκίνησε στις 5 το πρωί της 14ης Αυγούστου 1974 και αποτέλεσε τη δεύτερη φάση της ΝΑΤΟκίνητης τουρκικής εισβολής στην Κύπρο.
Το πρόσχημα για την επέμβαση οι Τούρκοι το είχαν έτοιμο, αφού, λίγες μέρες πριν, στις 15 Ιούλη 1974, η χούντα του Ιωαννίδη, με τους Κύπριους συνεργάτες της πραγματοποιούν πραξικόπημα στην Κύπρο, ανατρέποντας τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Μακάριο, για να εγκαταστήσουν κυβέρνηση-μαριονέτα με επικεφαλής την δημοσιογράφο Νικόλαο Σαμψών. Και φυσικά σημαντικό ρόλο έπαιξαν σ’ αυτό το ιμπεριαλιστικό έγκλημα που είχε σαν αποτέλεσμα να βρίσκεται το 40% σχεδόν του νησιού υπό Τουρκική κατοχή, να υπάρξουν 200.000 πρόσφυγες, και άγνωστος αριθμός νεκρών και αγνοούμενων οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ.
Οπως έγραφε και ο μακαρίτης, αρχιπλοίαρχος ΠΝ (ε.α.) και συγγραφέας, μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών Αντώνης Κακαράς –γνωστός αγωνιστής κατά της Απριλιανής χούντας, προσκείμενος πολιτικά στο ΚΚΕ- ο «Φάκελος της Κύπρου» δεν ανοίγει, γιατί θα αποκαλυφθεί ο ρόλος των Αμερικανών, των Αγγλων και οι ευθύνες Ελλήνων και Κυπρίων πολιτικών της εποχής εκείνης.
Αυτοί οι πολιτικοί κατονομάζονται, όπως και το όλο σκηνικό που προηγήθηκε πριν την Τουρκική στρατιωτική επέμβαση στην Κύπρο, αλλά και τι επακολούθησε στο βιβλίο, «Έγκλημα εναντίον της Κύπρου» που έγραψε ο τότε βουλευτή του ΚΚΕ, Κώστας Κάππος, το οποίο στηρίχτηκε στα στοιχεία που είδαν το φως κατά την ανάκριση που διεξήχθη στη Βουλή το 1987, για το «φάκελο της Κύπρου».
__________________
Σεφέρης: Εχοντας ζήσει τους πατριδέμπορους
Της Γ. Λ.
Μέρα που είναι, μέρα φωτεινή, μέρα που η γενιά μου πήρε οσμή πολέμου θυμήθηκα τη Σαλαμίνα της Κύπρου…
Σύμφωνα με την παράδοση ιδρύθηκε από τον Τεύκρο τον Τελαμωνιο αδελφό του Αίαντα όταν ο πατέρας του τον έδιωξε από το νησί της Σαλαμίνας.
Έφτασε “Ες γην εναλιαν Κυπρον…”, όπως γράφει στην τραγωδία “Ελένη” ο Ευριπίδης, όπου ο Απόλλωνας κατοικεί.
Από εκεί εμπνεόμενος ο Σεφέρης γράφει την “Ελένη” και το πιο “πατριωτικό” του ποίημα τη “Σαλαμίνα” .
Όταν ξεκίνησε τη σύνθεση του το Νοέμβρη του 53 το κυπριακό βρισκόταν ακόμα σε ηρεμία, αλλά έτυχε όταν το τελείωσε το 54 να κυριαρχεί στην πολιτική σκηνή.
Για να καταλάβουν οι νεώτεροι, όταν λέμε κυπριακό τη δεκαετία του 50, εννοούμε τον αγώνα των Κυπρίων εναντίον των Άγγλων.
Ο ποιητής δεν έζησε το πραξικόπημα της χούντας, ούτε τον Αττίλα όμως έβλεπε, άκουγε, μελετούσε, ένιωθε κι έγραψε με τη βοήθεια του Αισχύλου, του Ευριπίδη, του Μακρυγιάννη:
“… δε χρειάζεται μακρύ καιρό για να φουσκώσει της πίκρας το προζύμι δε χρειάζεται μακρύ καιρό το κακό για να σηκώσει κεφάλι…”
Το τοπίο της Σαλαμίνας τον οδηγεί σε προβληματισμούς και στην “Ελένη” και στη “Σαλαμίνα”
.”..Τυφλὴ φωνὴ ποὺ ψηλαφεῖς μέσα στὴ νυχτωμένη μνήμη
βήματα καὶ χειρονομίες. Δὲ θὰ τολμοῦσα νὰ πῶ φιλήματα,
καὶ τὸ πικρὸ τρικύμισμα τῆς ξαγριεμένης σκλάβας.”
Θυμήθηκα την Κύπρο μέσα από τον ποιητή που απεχθανόταν όσους χρησιμοποιούσαν με ευκολία σύμβολα πατριωτικά για λόγους εθνικιστικούς, μια και είχε ζήσει τους πατριδέμπορους, μέσα από τη διπλωματία.
“Κάθε θυσία είναι αναγκαία προκειμένου να έχωμεν αξιόμαχον στρατόν” ευαγγελιζόνταν οι δικτάτορες που νόμιζαν πως θα κάνουν πετροπόλεμο με τους Τούρκους ή θα παίζαμε τένις.
(Κιβώτια με πέτρες και αθλητικά σε αποθήκες).
Σήμερα του προφήτη Ηλία, διαδόχου του Θεού του φωτός Απόλλωνα, καταμεσής στο Θέρος, θυμήθηκα ένα άλλο σκοτεινό καλοκαίρι, ένα πραξικόπημα που έγινε αφορμή για έναν Αττίλα δυο φορές απανωτά…
Σήμερα που η Σαλαμίνα βρίσκεται ακόμα στην τουρκοκρατούμενη ζώνη, σήμερα που τα νταηλίκια περισσεύουν… όμως η Κύπρος είναι ελληνισμός και “η γη δεν έχει κρικέλια για να την πάρουν στον ώμο και να φύγουν”.
Σε γενικές γραμμές θα συμφωνήσω.
Απ’ όποια πλευρά και να το δει κανείς πραγματικά δεν ήξερε το ελληνικό κράτος τι θέλει να κάνει με την Κύπρο.
Το 1964 γύρισαν τα αποβατικά πίσω οι Αμερικάνοι.
Μετά την απόβαση του 1974 οι μιμητές της σφαγής του Χορτιάτη και της Βαμβακούς το επανέλαβαν τόσο στα χωριά Μαράθα,Σανταλάρη και Αλόα κοντά στην Αμμόχωστο, μετά από βιασμούς γυναικών, κοριτσιών και σταγοριών, καθώς και στην Τόχνη κοντά στη Λάρνακα.
Για μια ακόμη φορά εγκληματίες πολέμου (ρίξτε και μια ματιά στο άρθρο 59 της Συνθήκης της Λωζάννης)
Συγκινηθήκαμε.
Το ότι οι φασίστες του Γρίβα είχαν εξαπολύσει πογκρομ κατά των τουρκοκυπρίων (Πενταδάκτυλος, Μορφού) παραλείπεται.
Το ότι όπως η Ελλάδα είχε οριστεί ως ΜΙΑ ΕΚ ΤΩΝ ΤΕΣΣΣΑΡΩΝ εγγυητριών δυνάμεων της Συνθήκης του Λονδίνου, έτσι ήταν και η Τουρκία, παραλείπεται.
Το ότι με την Συνθήκη του Λονδίνου μπαίνει επίσημα τέλος στον “αντιαποικιοκρατικό αγώνα” (που άφησε δυό βασούλες των άγγλων μωρέ, να κάνουν διακοπές τα παιδιά) και ότι αυτή αμέσως καταστρατηγείται από την ελληνοκυπριακή πλευρά με αποκλεισμό των τουρκοκυπρίων από την κυβέρνηση, ενώ ελλαδίτες (αριστεροί και δεξιοί) και φασίστες ελληνοκύπριοι φωνάζαν για την “Ένωση”,παραλείπεται.
Το ότι ήταν ο Μακάριος που ζήτησε την τουρκική παρέμβαση όταν έγινε το πραξικόπημα, παραλείπεται.
Αφορμή ψάχνανε,λέτε, οι Τούρκοι. Οι Έλληνες τι ψάχνανε; Κατά τ’άλλα, κριτική στον ιμπεριαλισμό τάχα και “φονιάδες των λαών”. Οι άλλοι.Εμείς εδώ, τίποτα. Οι αιώνια αδύναμοι και ανίκανοι. Για αυτό ψήφο στο κκε (για ποιό πράγμα ακριβώς; αφού το ίδιο το κκε λέει ότι τίποτα δεν θα αλλάξει). Και δως του να συντηρούμε μύθους για “επιβουλείς των Ελλήνων” και “εθνικούς μειοδότες” αλλά με κόκκινη ευλογία.
Η ΚΑΤΟΧΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΠΑΤΗ-ΡΑΟΥΦ ΝΤΕΝΚΤΑΣ ΜΕΓΑΛΕ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗ