Πηγή: ΜέΡΑ25

Η προφυλάκιση του Νίκου Ρωμανού αποτελεί μια εξοντωτική και εξοργιστική απόφαση — μια απόφαση που βασίζεται μόνο σε ένα αποτύπωμα σε ένα κινητό αντικείμενο, μια πλαστική σακούλα.

Το ό,τι το έωλο κατηγορητήριο κατέληξε σε προφυλάκιση είναι ένα δείγμα του τι συμβαίνει όταν η ταξική και τοξική αστική δικαιοσύνη δείχνει το πρόσωπό της, όταν ο ρεβανσισμός αποτελεί κυβερνητική πολιτική, όταν η κυβέρνηση επιθυμεί να δημιουργήσει “εσωτερικούς εχθρούς”, να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη, και να απευθυνθεί σε συντηρητικά ακροατήρια.

Ο Νίκος Ρωμανός δηλώνει αθώος, αρνείται κάθε εμπλοκή με την υπόθεση της έκρηξης επί της οδού Αρκαδίας στους Αμπελόκηπους, αναφέρει πως δεν γνωρίζει κανέναν από τους συγκατηγορουμένους του, στοιχειοθετεί πως δεν υπάρχει κίνδυνος φυγής. Όμως ένα αποτύπωμα σε μία σακούλα είναι αρκετό για να στοχοποιηθεί από τις αρχές και τα συστημικά ΜΜΕ, και απέναντι σε κάθε νομική λογική, να κριθεί προφυλακιστέος.

Ο Νίκος Ρωμανός (ξανα)συναντά απέναντί του τη δικαιοσύνη και τις ελληνικές αρχές. Τη δικαιοσύνη και τις αρχές που δεν βρίσκουν ή έχασαν ή “κατά λάθος” κατέστρεψαν υλικό από τα Τέμπη, από την Πύλο, από το αυτοκίνητο του Νίκου Σαμπάνη, από τη δολοφονία του Καραΐβάζ, από τον υπολογιστή του Λιγνάδη, από την υπόθεση του Κολωνού. Τη δικαιοσύνη και τις αρχές που ήταν απόλυτα βέβαιες -και πάλι χωρίς επαρκή στοιχεία- πως ήταν ένοχοι ο Τάσος Θεοφίλου, η Ηριάννα, ο “Ινδιάνος”, ο Βαγγέλης Σταθόπουλος, ο Χάρης Μαντζουρίδης. Τη δικαιοσύνη και τις αρχές που ο κόσμος πια δεν εμπιστεύεται.

Μέσα από αυτή την υπόθεση ο άνθρωπος που είδε τον φίλο του να δολοφονείται από το κράτος το 2008, στοχοποιείται, στιγματίζεται, ταλαιπωρείται, και εξοντώνεται — για άλλη μια φορά. Πάνω του αντικατοπτρίζεται η αναλγησία και η αδικία του συστήματος. Και για τον ίδιο, και για τη γενιά του, και για όλες και όλους μας.

Σε αυτό τον αγώνα που έχει να δώσει μπροστά του, καταγγέλλουμε την εκδικητική μεταχείριση από το κατασταλτικό κράτος της κυβέρνησης Μητσοτάκη, αλλά και από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς εν γένει των κυβερνήσεων που διατήρησαν τους «τρομονόμους» και επιδόθηκαν σε έναν ακραίο ποινικό λαϊκισμό, καθώς η εφαρμογή αντιλαϊκών μέτρων χρειάζεται παράλληλα κι έναν ισχυρό κατασταλτικό κρατικό μηχανισμό.