Του Γ. Γ.
Προσπερνώντας τα αίσια δημοσκοπικά ευρήματα όλων των εταιρειών μέτρησης των διαθέσεων της λεγόμενης κοινής γνώμης για την “Πλεύση Ελευθερίας”, -ας υποθέσουμε ότι είναι εικόνα της στιγμής, που λένε οι δημοσιολόγοι, κάτι με το οποίο δεν συμφωνώ– δεν μπορώ να μην σταθώ το πόσο θετικά εκφράζονται κάποιοι συντηρητικοί δημοσιογράφοι για το κόμμα της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Και αυτό δεν το θεωρώ τυχαίο. Και θα εξηγήσω τι εννοώ. Εχω την αίσθηση ότι η Ν.Δ επιδιώκει να εγκλωβίσει ψηφοφόρους στο μόρφωμα της Ζωής, ώστε αυτοί να μην στραφούν σε κόμματα της αριστεράς.
Ο Γιώργος Βουλγαράκης μπορεί πολιτικά να είναι πολιτικά παροπλισμένος διατηρεί όμως σημαντικές επαφές με οικονομικούς και πολιτικούς κύκλους. Οπότε μόνο τυχαίο δεν θεωρώ ότι ανασύρθηκε από την αφάνεια και εμφανίστηκε σε τηλεοπτική εκπομπή για να μας πει ότι σήμερα αντισυστημική ψήφος είναι μόνο το ψηφοδέλτιο της Πλεύσης Ελευθερίας.
Δήλωσε επί λέξη:
“Η κ. Κωνσταντοπούλου μας συστήθηκε την περίοδο των Μνημονίων των Πλατειών των αγανακτισμένων. Αυτό οδήγησε τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία και την κ. Κωνσταντοπούλου στην προεδρία της βουλής. Ο ΣΥΡΙΖΑ συνειδητοποιώντας στην συνέχεια ότι αυτά που έλεγε δεν γίνονται άρχισε να μεταστρέφεται. Η κ. Κωνσταντοπούλου όμως παρέμεινε συνεπείς μ’ αυτά που έλεγε και πριν. Κι αυτό οδήγησε και την απομάκρυνση της από τον ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα ξανασυναντιέται μ αυτόν τον κόσμο ο οποίος της αναγνωρίζει μια συνέπεια. Αυτό που εγώ ονομάζω ως αντισυμβατισμό, ο κόσμος το αναγνωρίζει ως συνεπές. Ο συγκεκριμένος κόσμος αναζητεί μια έκφραση απ’ τον χώρο της κεντροαριστεράς, ο οποίος να ανταποκρίνεται σε ένα μίνιμουμ συνέπειας αυτών που λέγονται με αυτά που γίνονται. Αυτό η κ. Κωνσταντοπούλου το υπηρετεί”.
Παράλληλα ένας δημοσιογράφος με πολύ μεγάλη θητεία στα ΜΜΕ και μάλιστα σε επιτελικές θέσεις, ο Μάκης Ανδρονόπουλος, κάνει κάτι που σπάνια κάνουν αστοί δημοσιολόγοι. Παίρνει δημόσια θέση και προπαγανδίζει υπέρ του κόμματος της Ζωής Κωνσταντοπούλου.
Παριστάνει, λοιπόν τον “ορθολογικά σκεπτόμενο ψηφοφόρο” και μας εξηγεί γιατί στην κάλπη θα επιλέξει την “Πλεύση Ελευθερίας”
Οι πιο αισιόδοξοι, αυτοί που ψηφίζουν, παραμένουν εγκλωβισμένοι “σταθερά” στο αδιέξοδο. Το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί. Έχει κολλήσει στο τέλμα του τίποτα. Η μόνη λύση είναι ο Ανδρουλάκης να παραμείνει αρχηγός του κόμματος και να ορίσει τον Παύλο Γερουλάνο ως υποψήφιο πρωθυπουργό, όπως κάνουν στη Γερμανία. Άλλος αρχηγός του SPD και άλλος για πρωθυπουργός. Ο ΣΥΡΙΖΑ αυτοκτόνησε οριστικά, διότι όλες οι αναλύσεις του ήταν λάθος. Και ήταν λάθος διότι τα ιστορικά πλέγματα εμπόδισαν την προσαρμογή στην πραγματικότητα. Χώρια που δεν έχει αφηγητές, να θεωρητικοποιήσουν τις καταστάσεις. Με τον Βελόπουλο και τη Λατινοπούλου να είναι τα κρυφά δεκανίκια και τα άλλοθι του Μητσοτάκη, το μόνο που απέμεινε στον ορθολογικά σκεπτόμενο ψηφοφόρο είναι η Ζωή!
Φυσικά έχει την αξία του ότι σήμερα ο “Ελεύθερος Τύπος” κυκλοφορεί με “χτύπημα” στην πρώτη του σελίδα “Βέρτιγκο σε ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ από την άνοδο της Ζωής” και η “Εστία” στο πρωτοσέλιδο της αναφέρει “Η Ζωή Κωνσταντοπούλου παίρνει εκδίκηση για την διαγραφή του πατέρας της από το ΠΑΣΟΚ το 1977”. (Κάτι μας λέει ότι ο όμιλος ΜΜΕ του Φιλιππάκη, όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογές θα εκδηλώνει όλο και πιο καθαρά την ευμένεια του προς το μόρφωμα της Ζωής).
Εχει και την σημασία του ότι και ο κατά δήλωσή του συντάκτης της ιδρυτικής διακήρυξης του ΚΙΔΗ Ν. Μωραϊτης εκφράζεται κολακευτικά για την Κωνσταντοπούλου.
Η άποψη μου για τον κοινοβουλευτικό κρετινισμό είναι γνωστή και θα την επαναλάβω όταν βαδίσουμε προς τις κάλπες. Η Πλεύση πάντως κάθε άλλο παρά αντισυστημικό κόμμα είναι, αλλά αυτή την περίοδο δείχνει να είναι υποδοχέας της λαϊκής οργής, που για μια σειρά λόγους υπάρχει στην ελληνική κοινωνία.
Το παρακάτω βιντεάκι της ΚΝΕ είναι εύστοχο.
🎞️Η Ζωή Κωνσταντοπούλου χωρίς μοντάζ…
— Οδηγητής (@odigitis) February 12, 2025
🔴Τα έργα και οι ημέρες της Κωνσταντοπούλου χρειάζονται ώρες ολόκληρες για να καταγραφούν, αλλά επιλέξαμε κάποια αντιπροσωπευτικά…
🔴Η επίθεση στο ΚΚΕ πάντα είναι το σύμπτωμα… «Ωνάσειων» κομμάτων που επιχειρούν με θεατρινισμούς να… pic.twitter.com/zyGYgebjYW
Η Κωνσταντοπούλου είναι όλα αυτά που λες, σύντροφε Γιώργη, κι άλλα τόσα. Το ζήτημα είναι ότι εκτός από τη σοσιαλδημοκρατία του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ είναι σήμερα εντελώς χρεοκοπημένες στη συνείδηση του κόσμου και οι ηγεσίες εκείνες σαν του Περισσού και της κομματικής νεολαίας του (ΚΝΕ), που ενώ σωστά κατακρίνουν την Κωνσταντοπούλου, είναι οι ίδιες ολότελα ανίκανες, λόγω της πολιτικής τους γραμμής, να ενισχυθούν πολιτικά έστω και στο ελάχιστο από τη χρεοκοπία όλων των αστικών κομμάτων που κυβέρνησαν και ρήμαξαν τη χώρα. Πού είναι ανίκανες να προβάλουν στο λαό πραγματικό όραμα αλλά και τακτική συσπείρωσης δυνάμεων για έμπρακτα βήματα στο δρόμο της μεγάλης επαναστατικής κοινωνικής ανατροπής, η οποία είναι πλέον όρος επιβίωσης για το λαό και τη χώρα. Ποιος φταίει για παράδειγμα στην ηγεσία του Περισσού για το γεγονός ότι από τον πολύ κόσμο θεωρείται είτε ως μια από τα ίδια, είτε ως μια σέχτα χωρίς καμία αξιόλογη στρατηγική και τακτική; Ο γιαλός είναι στραβός ή στραβά αρμενίζουν; Και λυπάμαι που θα το πω, αλλά ούτε οι δικές μας δυνάμεις, του πραγματικού κομμουνιστικού κινήματος, των μαρξιστών – λενινιστών δηλαδή, είναι σήμερα σε θέση να μπουν μπροστά και να εμπνεύσουν στο δρόμο της επαναστατικής ανατροπής. Κι αυτές μάλλον στραβά αρμενίζουν έστω και σαν πολύ μικρότερες σέχτες σε σύγκριση με την τρανοότερη του Παπαρηγισμού-Κουτσουμπισμού. Πού ακούστηκε εδώ και πενήντα ολάκερα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση να μην έχουμε κατορθώσει να φτιάξουμε ούτε καν ένα ενιαίο και μαζικό μ-λ κομμουνιστικό κόμμα; Ο κόσμος μας φταίει ή οι δικές μας ανοησίες και ανεπάρκειες δεκαετιών; Έτσι επομένως κι από την πλευρά της γραμμής των ρεβιζιονιστών καθοδηγητών του Περισσού και από την πλευρά των ανεπαρκέστατων πολιτικά σχημάτων του πολυδιασπασμένου μ-λ κινήματος, η κατάσταση οδηγείται στο ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα: έτσι ώστε από μια εξελισσόμενη μακροχρόνια πρωτοφανή πολιτική κρίση μεγατόνων του ελληνικού αστικού καθεστώτος, αντί για τις επαναστατικές κομμουνιστικές μας δυνάμεις να ωφελείται πολιτικά είτε η φασιστική μαυρίλα είτε ένα κάποιο ροζέ ανάχωμα του συστήματος σαν αυτό της Κωνσταντοπούλου με τις ζαχαρωτές καρδούλες. Κι όχι μόνο σε επίπεδο αστικού κοινοβουλευτισμού…
Υπάρχουν και αντικειμενικές συνθήκες που συμβάλλουν σε αυτό. Η αναδιοργάνωση του κράτους/κρατών μετά τις εξεγέρσεις της δεκαετίας 60 και 70 (ενσωμάτωση των αιτημάτων και προβολή του ατομισμού), που εδώ έλαβε τη μορφή της νομιμοποίησης της αριστεράς ως βάση για τη εξάλειψη της ταξικής συνείδησης. Δηλαδή: άπαξ και επιτράπηκε στα παιδιά των οικοδόμων και σε αντιστασιακούς να φοιτούν στα πανεπιστήμια και να στελεχώνουν το δημόσιο, μπήκαν τα θεμέλια για τη δημιουργία του μύθου της “μέσης τάξης”, του ενσωματωμένου προλεταριάτου δηλαδή, χωρίς τον οποίο μύθο δεν θα ήταν δυνατή η μετέπειτα εκμετάλλευση των μεταναστών προλετάριων στο όνομα της ρατσιστικής τους αντιμετώπισης.
Πλέον, με την ρευστότητα της 3ης και 4ης βιομηχανικής επανάστασης (“είμαι απόφοιτος ΑΕΙ αφού!”) αλλά και του παγκόσμιου ανταγωνισμού, σε συνδυασμό με την διαιώνιση του Θεάματος της εργατικής τάξης από τα αριστερά κόμματα της συνδιαχείρισης (που, συμπυκνωμένα, μας λένε “η εργατική τάξη υπάρχει κάπου αλλού, εμείς οι πρωτοκοσμικοί έχουμε και γαμώ τα αιφον”) τα οποία είναι προθάλαμος της φιλανθρωπίας, υπάρχει σύγχυση. Είναι δύσκολο να κάτσει η μπίλια στη συνείδηση του άλλου που μεγαλώνει με οθόνες και 30 ιστορίες την ημέρα, ειδικά όταν του αντιπαραβάλλονται ανιστορικά συγκριτικά μέτρα μέσα σε αυτές τις 30 και βάλε ιστορίες, τις οποίες θα προσπερνούσε ως θόρυβο ή θα τις βαριότανε αν δεν είχε μεγαλώσει με τον προαναφερθέντα μύθο της “μέσης τάξης” και της “ατομικής προσωπικότητας” που παρόλα αυτά πάντοτε συνθλίβεται στον μύλο του καταναλωτισμού. Για αυτό, αν το ΣΥΜΦΕΡΟΝ δεν μπει στην πρώτη γραμμή της συνείδησης, ο άνθρωπος δεν ενώνεται με τους συνανθρώπους του και αν δεν μπορεί να ενωθεί, θα είναι ή ακόλουθος ή πελάτης ή κρέας για φωτογραφίες (ή για κανόνια).