Πηγή: Θανάσης Καραμπάτσος – Documento

«Τι γἰνεται στην Τουρκία;» Αυτό το ερώτημα ακούμε συχνά από φίλους και άγνωστους σε παρέες. Γιατί τέτοιο ενδιαφέρον; Ο Ερντογάν είναι πρόσωπο που προσελκύει την προσοχή εδώ στην Ελλάδα. Ως απειλή, ως case study, πάντως με κάποιον τρόπο. Τώρα συζητιέται για την εξουδετέρωση του βασικού πολιτικού αντιπάλου του. Χειρουργικής ακρίβειας μεθοδεύσεις. Μέχρι και το πτυχίο του Ιμάμογλου ακυρώθηκε, καθώς ήταν το διαβατήριό του για την υποψηφιότητα. 

Γίνονται αυτά στις δημοκρατίες; Πώς δεν γίνονται; 

Στην πουτινική Ρωσία ο τσάρος Βλαδίμηρος άλλαξε το σύνταγμα αφού πρώτα άλλαζε θέσεις ως πρωθυπουργός και ως πρόεδρος με τον Μεντβέντεφ για να ελέγχει την εξουσία. 

Στη μακρονική Γαλλία ο βοναπαρτίσκος πρόεδρος χλεύασε τη λαϊκή απαίτηση και εργαλειοποίησε το μέτωπο κατά της ακροδεξιάς, έβαλε πρωθυπουργό από το τρίτο κόμμα και πέρασε με νομοθετικό διάταγμα τον προϋπολογισμό που εφαρμόζει το συνταξιοδοτικό τσεκούρι που είχε ξεσηκώσει όσους μιλούν γαλλικά και όχι μόνο.

Στην τραμπική Αμερική ο πορτοκαλής πρόεδρος έβγαλε φιρμάνι να καταργηθεί το υπουργείο Παιδείας στο οποίο είχε τοποθετήσει για υπουργό μια δισεκατομμυριούχο πρώην πρόεδρο της ομοσπονδίας του κατς. Το υπουργείο έχει επιτελικό ρόλο και διαθέτει τα κονδύλια για την ειδική αγωγή. Αυτό κλείνει ο Τραμπ μαζί με το μάτι στον Μεσαίωνα (τι μας φταίει ο Μεσαίωνας; ήταν πολύ πιο προοδευτικός).

Στην Ελλάδα έχουν γίνει όλα κουρέλι μεθοδικά από τη στιγμή που ανέλαβε ο Μητσοτάκης. Οι ελεγκτικοί μηχανισμοί ατόνισαν καθώς πέρασαν στο επιτελικό κράτος. Για την ΕΡΤ ας μην  τα ξαναπούμε, θα πούμε όμως για την υπαγωγή της ΕΥΠ στον πρωθυπουργό και το σκάνδαλο των υποκλοπών, στο οποίο έγινε ό,τι ήταν δυνατόν για να τσαλαπατηθεί το σύνταγμα, να εφαρμοστεί η ντογιάκεια δικαιοσύνη και να απειληθεί ο πρόεδρος της αρμόδιας ανεξάρτητης αρχής. Κατά την πανδημία καταπατήθηκε κάθε ατομικό δικαίωμα (ακούς εκεί sms για να βγούμε έξω!) και δόθηκε ασυλία (αν είναι δυνατόν!) σε πρόσωπα που έπαιρναν αποφάσεις για τις ζωές μας. Δεν λογοδότησε κανείς. Στα Τέμπη αφαίρεσαν ζωές και εγκληματικό χώρο από την έρευνα. Το μπάζωμα συνεχίστηκε και στην προανακριτική. Πάνε να βγάλουν λάδι τον Τριαντόπουλο και να ρίξουν μαύρο σε κάθε έρευνα και μάρτυρα που θα ακουγόταν στο πανελλήνιο κατά τη διαδικασία. 

Την τελευταία ώρα εμφανίστηκε και ο Βενιζέλος που προφανώς διάλεξε τη στιγμή για να μιλήσει στο αγαπημένο του έντυπο, «Το Βήμα». Αντισυνταγματικές χαρακτηρίζει τις μεθοδεύσεις Μητσοτάκη στην προανακριτική –προηγήθηκαν κι άλλοι πολλοί συνταγματολόγοι– αλλά είναι περίεργο να το ακούς από τον πολιτικό που έφτιαξε τον νόμο περί ευθύνης υπουργών (τον κατατρύχουν ερινύες ή στράβωσε από τον Μητσοτάκη που δεν τον έκανε πρόεδρο της Δημοκρατίας; Τα έγραφαν τότε, δεν ξέρω τι διημείφθη, εικασίες κάνω).

Αυτή είναι η δημοκρατία μας σήμερα. Κάποιοι τη λένε «φασισμό». Βαριά κουβέντα. Δεν υπάρχουν τάγματα εφόδου αλλά στρατός τρολ. Στις τέσσερις από τις πέντε χώρες που προαναφέραμε οι ηγέτες εμφανίζονται ως μεσσίες και λατρεύονται πιστά. Δεν έχουμε βιαιότητες στον δρόμο πέρα από τα γνωστά παραληρήματα των ταγμάτων του Χρυσοχοΐδη: ΜΑΤ, των Δέλτα και των ασφαλιτών.

Βιαιότητες θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κάποιος και όσα αισχρά και ανείπωτα λέγονται στη δημόσια σφαίρα για τους συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών. Οι ημέτεροι βασιλεύουν με το φωτοστέφανο της «αριστείας» ή με τους προσκυνητές του «θεσμού» Μητσοτάκη.

Είναι όμως φασισμός αυτό που βιώνουμε; Ο Μητσοτάκης, ο Πούτιν, ο Ερντογάν, ο Τραμπ και ο Μακρόν κέρδισαν τις εκλογές και συμπεριφέρονται σαν να είναι αυτοκράτορες ελέω θεού. Γίνονται όλο και πιο αυταρχικοί όταν βλέπουν την εξουσία να φεύγει μέσα από τα χέρια τους (χαρακτηριστική περίπτωση η εισβολή στο Καπιτώλιο στις 6 Ιανουαρίου 2021). Με τον Τραμπ βλέπουμε ότι οι βαρόνοι της τεχνολογίας (Μασκ, Μπέζος, Τίιλ κ.ά.) αποζητούν αυταρχισμό και συγκεντρωτισμό ενώ άλλα τμήματα της αστικής τάξης προτιμούν να κάνουν πόλεμο για να πλουτίσουν.

Όλα αυτά είναι ένα τεράστιο 41% λόγω μιας απίστευτης αποχής που έφτασε το μισό εκλογικό σώμα, το οποίο έχουν μετατρέψει σε απολιτικό και αποχαυνωμένο αφού ούτε καν πολιτικές εκπομπές δεν έχει πλέον η τηλεόραση. Η δημοκρατία πεθαίνει στα σκοτάδια της αδιαφάνειας. Πεθαίνει στις σκιές των νόμων που εφαρμόζονται α λα καρτ και όποτε βολεύουν τους κρατούντες.

ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ: Η φώτο δικιά μας παρέμβαση