Οκτώ μέρες μετά το πραξικόπημα στην Κύπρο, ήρθε η Απελευθέρωση από τη χούντα στην Ελλάδα. Η ελληνική τραγωδία έκλεινε καθώς άρχιζε η τραγωδία της Κύπρου. Με την ανάληψη της εξουσίας από τον Κ. Καραμανλή και τη συμμετοχή στην κυβέρνηση μερικών αντιστασιακών δυνάμεων, ο λαός πρόσμενε ότι άνοιγε ο δρόμος για ένα συμμάζεμα των ερειπίων, για την κάθαρση από το κυλώνειο άγος της επταετίας και για τον εκδημοκρατισμό της δημόσιας ζωής.

Σήμερα, Δεκέμβριος 1974, πέντε μήνες ύστερα από την Απελευθέρωση, όλες οι προσδοκίες μας έχουν γκρεμιστεί. Η λεγόμενη «κάθαρση» έχει πάρει το χαρακτήρα μίας δικαστικής χελωνοδρομίας, που οπωσδήποτε δεν οδηγεί στην τιμωρία ούτε των πραξικοπηματιών της 21^ης Απριλίου, ούτε των φονιάδων του Πολυτεχνείου, ούτε των βασανιστών, ούτε των ενόχων του κυπριακού δράματος.

Η ζοφερή προοπτική ενισχύεται από τις πράξεις της σημερινής εξουσίας. Ο προνοητικός Παπαδόπουλος, προτού ανατραπεί, είχε φροντίσει να χορηγήσει αμνηστία στον εαυτό του και στους άλλους εγκληματίες του καθεστώτος.Η κυβέρνηση Καραμανλή δεν ακύρωσε την αμνήστευση των ενόχων. Και στην αμνησία που η ίδια εχορήγησε στους πολιτικούς κρατουμένους η διατύπωση του διατάγματος επιτρέπει σκόπιμα την ερμηνεία ότι περιλαμβάνονται και τα αδικήματα του καθεστώτος.

Προσωπικά ο κ. Καραμανλής σε προεκλογικό λόγο είπε ότι «θα τιμωρηθούν μόνο οι πρωταίτιοι». Έτσι, μπορούν να κοιμούνται χωρίς εφιάλτες οι εκατοντάδες των βασανιστών, οι δολοφόνοι των φοιτητών και οι κτηνάνθρωποι που βίαζαν τις Ελληνίδες μέσα στα κολαστήρια της ΕΣΑ.

Άλλωστε, όλος αυτός ο λουλουδόκοσμος του εγκλήματος τιμωρήθηκε. Τα φοβερά κακουργήματα χαρακτηρίστηκαν από την κυβέρνηση Καραμανλή «παραπτώματα» και οι ένοχοι μπήκαν σε «διαθεσιμότητα» διαρκείας 3-12 μηνών. Και μάλιστα επειδή οι ίδιοι έκριναν άδικη και υπέρμετρα αυστηρή την τιμωρία, έκαναν προσφυγές ζητώντας την ακύρωση της ποινής… Και για μερικούς η αδικία επανορθώθηκε… Οι δικασθέντες ξαναγύρισαν μετά τιμών στην υπηρεσία, έτοιμοι για ανάλογες δραστηριότητες στο μέλλον. Χθες υπέρ της Χούντας. Αύριο υπέρ του Καραμανλή. Πάντοτε εναντίον του λαού.

Η μοιραία πορεία προς τον συμβιβασμό με το «καταλυθέν» καθεστώς. με κατεύθυνση να εξελιχθεί η Νέα Δημοκρατία του κ. Καραμανλή σε χωνευτήρι του εγκληματικού μηχανισμού της επταετίας, βρίσκονται σε απόλυτη αρμονία με τους νόμους που κινούν ιστορικά την ελληνική δεξιά. Το ίδιο ακριβώς έγινε και το 1944, τότε που η δεξιά, κυρίαρχη όπως τώρα, απορρόφησε όλον τον υπόκοσμο του κατοχικού δοσιλογισμού, ο οποίος μάλιστα αποτέλεσε τη σπονδυλική στήλη του αστυνομικού κράτους της τριακονταετίας.

Περνάμε φαίνεται μία φάση της εθνικής μας ζωής, κυριαρχημένης ακόμα από τους σπασμούς που προκάλεσε στον ψυχισμό του ελληνικού λαού η επταετία. Απόδειξη το αποτέλεσμα των εκλογών. Αλλά ένα ακόμη πιο συγκλονιστικό δείγμα είναι ότι οι γονείς των αγνώστων νεκρών του Πολυτεχνείου δεν έχουν τολμήσει -πέντε μήνες τώρα που είμαστε ελεύθεροι- να δηλώσουν τον θάνατο των παιδιών τους.

Τολμούν όμως ο χουντικός τύπος και οι ίδιοι οι δολοφόνοι να ασελγούν στη μνήμη των θυμάτων τους και να σαρκάζουν το «έπος της απάτης…». Και είναι σημάδι του καιρού, ότι η σύζυγος ενός ταγματάρχη, εκείνου που οδηγούσε το τανκ(το τανκ που γκρέμισε τη σιδερένια πύλη και σκόρπισε τον θάνατο). Δεν δίστασε καθόλου να δηλώσει αγανακτισμένη: «Πού την είδατε την περιβόητη σφαγή; Οι φοιτηταί έβγαιναν προστατευμένοι, σαν στο σπίτι τους…».

Δεν είναι μόνο φαινόμενο ψυχικής διαταραχής η φοβία των γονιών και το θράσος των φονιάδων. Περισσότερο είναι καρποί ενός πολιτικού κλίματος που μπόρεσε να καλλιεργήσει η «παραδοτή» εξουσία της 23^ης Ιουλίου. Χωρίς να το καταλάβουμε, με μία περίτεχνη δεξιοτεχνία, που έχει ανάγλυφες της ξένες σφραγίδες, η πατρίδα μας, αντί να ξεριζώσει από πάνω της με μία βαθιά τομή τον κακοήθη όγκο της επταετίας, ακολουθεί τον δρόμο που οδηγεί στη μετάσταση.

Στην Ελλάδα του 1974 λειτουργεί ο νόμος της   σ υ ν έ χ ε ι α ς  με άλλη μάσκα. Είμαι όμως η συνέχεια. Και πρέπει να αναγνωριστεί, ότι ο παπαδοπουλισμός δεν απέτυχε στο ρόλο που του είχε ανατεθεί από το κατεστημένο. Πήρε στα βρώμικα χέρια του μία ηττημένη κατησχυμένη ελληνική δεξιά, που αντιπροσώπευε γύρω στο 30%,  και την παρέδωσε πανίσχυρη και αναζωογονημένη με ποσοστό 54,5%. Και χωρίς βία-νοθεία. Αυτό είναι το μεγάλο επίτευγμα της επταετίας. Τα άλλα, το αίμα, ο πόνος, οι καταστροφές, δεν λογαριάζονται.