Πηγή: Κώστας Βαξεβάνης – Documento

Στη γνωστή ιστορία-παραβολή µε τον Νασρεντίν Χότζα ένας εξαθλιωµένος χωρικός επικαλείται τη σοφία του συνοµιλητή του και ζητά να του δώσει λύση επειδή το σπίτι του δεν χωράει αυτόν και την οικογένειά του. Ο Χότζας τον ακούει και στο τέλος τού προτείνει να βάλει στο σπίτι που µένει κι έναν πετεινό. Ο χωρικός παραξενεύεται αφού το πρόβληµά του ήταν ότι το σπίτι δεν χωράει την οικογένειά του, αλλά αποφασίζει να ακούσει τον σοφό Χότζα. Την επόµενη µέρα πάει και πάλι στον Χότζα για να του πει πως η κατάσταση έγινε ακόµη πιο δύσκολη. Ο Χότζας τον ακούει και του ζητάει να βάλει στο σπίτι κι ένα αρνί. Ο χωρικός αντιδρά αλλά ο Χότζας επιµένει. Το επόµενο πρωί ο δύσµοιρος χωρικός πάει στον Χότζα και τον ενηµερώνει ότι τα παιδιά του κλαίνε γιατί ασφυκτιούν στο σπίτι µε τα ζώα. Ο Νασρεντίν Χότζας όµως συνεχίζει και του δίνει εντολή να βάλει στο σπίτι και τη γελάδα. Στο τέλος της ιστορίας και αφού ο χωρικός δηλώνει ότι η οικογένειά του είναι στα πρόθυρα να πεθάνει, ο Χότζας του λέει να βγάλει όλα τα ζώα από το σπίτι. Και τότε ο χωρικός τον επισκέπτεται και τον ευχαριστεί γιατί το σπίτι του όχι µόνο του φτάνει αλλά του φαίνεται και ευρύχωρο.

Ο Νασρεντίν Χότζας της Ελλάδας, κατά κόσµον Κυριάκος Μητσοτάκης, προσερχόµενος στη ∆ΕΘ µάς κάνει τη χάρη να αφαιρέσει κάποια βάρη που ο ίδιος δηµιούργησε για να µας φανούν η κατάσταση και η πολιτική του ευρύχωρες. Είναι τόσο απλό όσο και η παραβολή. Η πολιτική Μητσοτάκη έχει δηµιουργήσει ακρίβεια, οικονοµικές ανισότητες, κοινωνική ασφυξία, αλλά µε τις εξαγγελίες θα µας κάνει να νιώσουµε ανακουφισµένοι. Θα επιστρέψει µέσω επιδόµατος, παροχής, αύξησης µισθού κάποια από αυτά που έχει αφαιρέσει ή και κλέψει ακόµη µε την πολιτική του.

Πρόκειται για µια επαναλαµβανόµενη κοροϊδία, θεσµοποίηση του ψέµατος, η οποία µάλιστα οµολογείται. Αν παρακολουθήσει κάποιος την ειδησεογραφία πριν από την άνοδο Μητσοτάκη στη ∆ΕΘ, διαπιστώνει πως οι δηµοσιογράφοι µιλούν για µέτρα που θα εξαγγελθούν για να ικανοποιηθούν κοινωνικές οµάδες οι οποίες πλέον δεν είναι ικανοποιηµένες από την κυβέρνηση. Για παράδειγµα, στην «Καθηµερινή» στις 2 Σεπτεµβρίου, σε άρθρο µε τον τίτλο «Εκπλήξεις και τρακτέρ», η ναυαρχίδα της συντηρητικής παράταξης ενηµερώνει ότι ο Μητσοτάκης αναγκάζεται να εξαγγείλει µέτρα για τους αγρότες, γιατί οι «γαλάζιοι» αγροτικοί συνδικαλιστές αποφάσισαν κινητοποιήσεις κατά την άφιξη του πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη.

Οι εξαγγελίες στη ∆ΕΘ δεν έχουν εδώ και χρόνια καµία σχέση µε ανακοίνωση κάποιας οικονοµικής πολιτικής ή αποφάσεις για την ανασυγκρότηση της χώρας, όπως συνηθίζουν να λένε. Είναι ένα πανηγύρι, όπου εξελίσσεται πλειοδοσία εξαγγελιών και µέτρων τα οποία µάλιστα σπάνια εφαρµόζονται. Πιο σπάνια ακόµη εξετάζεται ποιον εξυπηρετούν αυτά τα µέτρα που εµφανίζονται ως ασφαλείς παροχές µε τη συνδροµή των φίλιων αναλυτών στα µέσα ενηµέρωσης. ∆εν εµποδίζει τίποτα τον Κυριάκο Μητσοτάκη να ανακοινώσει κατώτατο µισθό 1.100 ευρώ για να υπερθεµατίσει τα 1.000 ευρώ που έταξε ο Τσίπρας.

Η πολιτική υποχωρεί στο όνοµα της λογιστικής, αλλά υποτάσσεται κιόλας σε αυτή. ∆εν γίνεται καµία αναφορά στο ποια είναι η πολιτική που εµφανίζουν τα µέτρα (αν εξυπηρετούν την κοινωνία, αµβλύνουν ανισότητες και διαφορές, ενισχύουν τις κοινωνικές δαπάνες), αλλά εξετάζεται αν εξυπηρετούν κάποιους δηµοσιονοµικούς κανόνες. Ο κόφτης της δηµοσιονοµικής πειθαρχίας, που διόγκωσε την κρίση και οδήγησε σε πλήρη αλλαγή της οντότητας της χώρας, γίνεται µέτρο της πολιτικής. Τα κόµµατα τρέχουν να αποδείξουν αν τα προγράµµατά τους είναι κοστολογηµένα και όχι αν συµφέρουν και ποιον συµφέρουν. Αν «δεν βγαίνουν οι αριθµοί», η κοινωνία οφείλει να υποφέρει. ∆εν θα υπάρξει 13ος µισθός, δεν θα υπάρξει σύνταξη ή εξασφάλιση ενός αξιοπρεπούς εισοδήµατος. Από την άλλη πλευρά βέβαια, τα ίδια κριτήρια της «ανάγκης» δεν είναι ορατά για όσους έχουν υπερβολικά πολλά.

Ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας ανακοίνωσε την παράταση του αναβαλλόµενου φόρου για τις τράπεζες, δηλαδή να µπορούν οι υπερκερδοφόρες τράπεζες να συµψηφίζουν σηµερινά κέρδη µε ζηµιές του παρελθόντος, πράγµα που δεν ισχύει για έναν ελεύθερο επαγγελµατία. Οι τράπεζες πρακτικά όχι µόνο έχουν ειδικό καθεστώς αλλά και κρατική προστασία σε βάρος του πολίτη. Την ίδια ώρα ένας ελεύθερος επαγγελµατίας πρέπει να προκαταβάλλει φόρους για πιθανά και όχι υπαρκτά κέρδη.

Το πλέγµα αυτών των µέτρων, αντί να εξεταστεί στο πλαίσιο του ποιους εξυπηρετεί, γίνεται αριθµητική και λογιστική. Ετσι η λογιστική κόντρα γίνεται για το αν η προκαταβολή φόρου θα είναι 100% ή 50% για να γίνει πολιτική επιλογή. Είναι εκτός πολιτικής αντιπαράθεσης να καταργηθεί το άδικο µέτρο ή να δηµιουργηθεί ένα δίκαιο φορολογικό σύστηµα.

Το ζητούµενο είναι να βρεθούν τα κόλπα και οι φραστικές διατυπώσεις µε τα οποία θα εµφανιστεί η κακή πολιτική ως ευεργετική πρόνοια. ∆υστυχώς το χειρότερο παράδειγµα αυτής της κουτοπονηριάς ανήκει στον Αλ. Τσίπρα. Ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ, αντί να ανακοινώσει συγκεκριµένα ένα δίκαιο φορολογικό σύστηµα υπέρ των ασθενέστερων στρωµάτων, επέλεξε να δηµιουργήσει την εντύπωση ότι στριµώχνει την οικονοµική ελίτ µε το µέτρο της «πατριωτικής εισφοράς» του 1% φόρου για το 1% των πολύ πλουσίων. Αφού απαλλάξει τους υπερκατέχοντες από άλλους φόρους, θα τους πατριωτικοποιήσει (όπως την ένδοξη δεκαετία του 1960 έκανε η ΕΡΕ) βάζοντάς τους να πληρώσουν 1% επί της καθαρής περιουσίας. Τι είναι όµως η καθαρή περιουσία; Η διεθνής οικονοµική ελίτ κρύβει τον πλούτο της µέσα από offshore εταιρείες, εταιρείες συµµετοχών και άλλα σχήµατα που γίνονται γι’ αυτό τον λόγο. Ενας επιχειρηµατίας στην Ελλάδα δεν παίρνει καν µισθό από τις εταιρείες του. Εχει µετοχές, δεν τις πουλάει για να µη φορολογηθεί και τις εµφανίζει ως εγγύηση για να πάρει δάνειο από την τράπεζα µε το οποίο θα αυξήσει την περιουσία του. Αν, δε, πάρει µέρισµα, τότε αυτό έχει φορολογία µόλις 5% (το Ηνωµένο Βασίλειο και οι περισσότερες χώρες στην ΕΕ έχουν 20%). Το κόµµα Τσίπρα λοιπόν ποια ελίτ θα φορολογήσει και πώς;

Ακούγεται ροµαντικά αριστερό και δίκαιο, ώστε να δικαιολογήσει ότι δεν γίνεται αυτό που πρέπει να γίνει: φορολογικό σύστηµα που θα κατανέµει τα βάρη δίκαια.

Η ∆ΕΘ, όπως διαµορφώνεται, δεν είναι µόνο ένα πανηγύρι υποσχέσεων και παροχολογίας, αλλά και ο χώρος όπου έχει υπογραφεί πλέον η συµφωνία κυρίων πως η πολιτική τους αντιπαράθεση θα είναι εντός πλαισίων. Το πλαίσιο θα είναι η συµφωνία στην ίδια αντίληψη για την πολιτική (νεοφιλελεύθερη), όπου µπορούν να διαφωνούν για τους αριθµούς και την κοστολόγηση. Κι ας νικήσει ο καλύτερος. Στην εξαπάτηση.

ΥΓ.: Αν και δουλειά µου δεν είναι να πω πού θα βρεθούν τα λεφτά, δεν είµαι πολιτικός, τα λεφτά υπάρχουν στη µαύρη τρύπα της διαφθοράς. Ακούσατε κάποιο συγκεκριµένο µέτρο πάταξης της διαφθοράς για να ανακτήσουµε τα χαµένα χρήµατα;