Δεν είναι ανέκδοτο. Είναι το ελληνικό «επιτελικό κράτος» σε πλήρη λειτουργία.
Σύμφωνα με τις «Τυπολογίες», η διευθύνουσα σύμβουλος του ΑΠΕ Χριστίνα-Δήμητρα Συναρέλλη υπέγραψε σύμβαση 43 μηνών με δημοσιογράφο, ο οποίος θα αμείβεται με 3.000 ευρώ μεικτά τον μήνα, με συνολικό κόστος 129.000 ευρώ. Μόνο που στη «Διαύγεια» το ονοματεπώνυμό του δεν εμφανίζεται. Υπάρχουν μόνο τα αρχικά Ν.Σ.
Και εδώ αρχίζουν τα ωραία.
Ο συγκεκριμένος «Σύμβουλος Διοίκησης – Ειδικός Σύμβουλος» προσλαμβάνεται μέχρι τη λήξη της θητείας της διευθύνουσας συμβούλου, δηλαδή μέχρι τις 10 Φεβρουαρίου 2030. Και σαν να μην έφτανε αυτό, η σύμβαση αφήνει ανοιχτό και το ενδεχόμενο ανανέωσης, κατά τη διακριτική ευχέρεια της εργοδότριας.
Με δυο λόγια: 43 μήνες. 129.000 ευρώ. Ένα πρόσωπο με αρχικά. Και μια θέση που μπορεί να συνεχιστεί.
Αυτή είναι η περίφημη «αριστεία» της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Μόνο που υπάρχει και κάτι ακόμη πιο ενδιαφέρον. Στο Διοικητικό Συμβούλιο του ΑΠΕ συμμετέχει ως μη εκτελεστικό μέλος η πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ Μαρία Αντωνιάδου, ενώ η Άρια Αγάτσα έχει τοποθετηθεί πρόεδρος του ΔΣ. Η ίδια η σύνθεση του ΔΣ είχε ανακοινωθεί από τις «Τυπολογίες» τον Απρίλιο του 2025.
Και κάπου εδώ η υπόθεση παύει να είναι απλώς θέμα ενός μισθού. Γιατί το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων δεν είναι κάποιο ιδιωτικό μαγαζί. Είναι δημόσιος ειδησεογραφικός οργανισμός, που χρηματοδοτείται από το κράτος και υποτίθεται ότι υπηρετεί την ενημέρωση. Κι όμως, σε έναν τέτοιο οργανισμό, ένας «ειδικός σύμβουλος» των 129.000 ευρώ εμφανίζεται δημόσια όχι με το όνομά του αλλά με δύο αρχικά.
Τόση διαφάνεια που… δεν χωράει ολόκληρο το ονοματεπώνυμο στη «Διαύγεια».
Και βέβαια, κανείς δεν ισχυρίζεται ότι η συγκεκριμένη πρόσληψη είναι παράνομη. Το ερώτημα είναι άλλο και πολύ πιο πολιτικό: Ποια ακριβώς ανάγκη του δημόσιου πρακτορείου ενημέρωσης δικαιολογεί μια τέτοια σύμβαση; Με ποια κριτήρια επιλέχθηκε το συγκεκριμένο πρόσωπο; Και γιατί ο πολίτης που πληρώνει τον λογαριασμό πρέπει να αρκεστεί στα αρχικά του;
Γιατί όταν μιλάμε για δημόσιο χρήμα, η διαφάνεια δεν είναι διακοσμητική λεπτομέρεια. Είναι υποχρέωση.
Και όταν η ενημέρωση περνάει από την πόρτα των «ειδικών συμβούλων», των παχυλών συμβάσεων και των θολών διαδικασιών, τότε δεν έχουμε απλώς ένα ΑΠΕ που προσλαμβάνει.
Έχουμε ακόμη ένα κομμάτι του κρατικού μηχανισμού που μαθαίνει να λειτουργεί με τη γνωστή λογική:
Οι πολίτες να πληρώνουν. Οι διοικήσεις να αποφασίζουν. Και η «διαφάνεια» να κοιτάζει από την κλειδαρότρυπα.
Έτσι ήταν πάντα οι δεξιοί. Οπαδοί του καπιταλισμού και της “ελεύθερης οικονομίας”, αλλά πάντα ρεμούλα στο δημόσιο χρήμα…